Μια 25χρονη γυναίκα βρέθηκε τα ξημερώματα της Πέμπτης τραυματισμένη από μαχαίρι μέσα σε διαμέρισμα στις 40 Εκκλησιές της Θεσσαλονίκης. Οι αστυνομικοί που έφτασαν στο σημείο κατάφεραν να περιορίσουν την αιμορραγία της με τουρνικέ μέχρι να φτάσει το ΕΚΑΒ, ενώ ο 31χρονος που βρισκόταν στο διαμέρισμα συνελήφθη.
Αυτή η ιστορία είναι συγκεκριμένη έχει μια λέξη που πρέπει να μας κάνει να σταθούμε λίγο περισσότερο<< μια παραλίγο γυναικοκτονiα.>>
Γιατί πίσω από μια είδηση που θα διαβάσουμε για δύο λεπτά στο κινητό μας υπάρχει μια γυναίκα που βρέθηκε ξαφνικά σε μια κατάσταση όπου η ζωή της κινδύνευσε πραγματικά. Υπάρχουν αστυνομικοί που έτρεξαν να σταματήσουν την αιμορραγία της, ένα ασθενοφόρο που έπρεπε να φτάσει γρήγορα και ένα νοσοκομείο που ανέλαβε να κάνει αυτό που έπρεπε και ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχει και το «γιατί».
Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, η 25χρονη φιλοξενούνταν στο διαμέρισμα του 31χρονου. Οι δύο άνθρωποι δεν ήταν ζευγάρι ο άνδρας, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, υποστήριξε στις Αρχές ότι η γυναίκα επιχείρησε να τον ληστέψει. Η υπόθεση βρίσκεται υπό διερεύνηση και οι Αρχές εξετάζουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε η επίθεση.
Όμως υπάρχει κάτι που δεν χρειάζεται να περιμένει κανένα πόρισμα για να το πούμε. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τη βiα.
Δεν έχει σημασία αν κάποιος θύμωσε, αν ένιωσε ότι αδικήθηκε, αν υπήρξε καβγάς, αν υπήρξε παρεξήγηση ή αν κάποιος αισθάνθηκε ότι του πήραν κάτι. Όλα αυτά μπορούν να εξηγηθούν, να συζητηθούν, να καταγγελθούν, να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη.
Η βία, όμως, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι που πολλές φορές ξεχνάμε όταν διαβάζουμε τέτοιες ειδήσεις. Ψάχνουμε αμέσως να βρούμε το «γιατί». Τι είχε προηγηθεί; Τι έκανε εκείνη; Τι έκανε εκείνος; Γιατί ήταν εκεί; Γιατί δεν έφυγε;
Ίσως πρέπει πρώτα να ρωτήσουμε κάτι άλλο πώς φτάσαμε στο σημείο ένας άνθρωπος να κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του από έναν άλλον άνθρωπο;
Δεν είναι ανάγκη να γνωρίζουμε όλες τις λεπτομέρειες μιας υπόθεσης για να καταλάβουμε ότι η βία απέναντι στις γυναίκες είναι ένα πρόβλημα που δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε σαν ακόμη μία είδηση της ημέρας.
Και δεν συμβαίνει μόνο εδώ.
Στην Ιταλία, μέσα σε μόλις τέσσερις ημέρες, καταγράφηκαν έξι γυναικοκτονίες, σύμφωνα με δημοσιεύματα. Έξι γυναίκες έχασαν τη ζωή τους μέσα σε λίγες ημέρες, με τις υποθέσεις να συνδέονται με νυν ή πρώην συντρόφους. Ανάμεσα στα θύματα ήταν και μια 72χρονη γυναίκα, η οποία σύμφωνα με τις αναφορές δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της.
Έξι γυναίκες σε τέσσερις ημέρες. Έξι οικογένειες που άλλαξαν για πάντα. Έξι ζωές που δεν υπήρχε κανένας λόγος να τελειώσουν έτσι.
Και στη Θεσσαλονίκη, μια 25χρονη στάθηκε από την άλλη πλευρά αυτής της γραμμής ….αυτή τη φορά σώθηκε.
Το «παραλίγο» δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχάσουμε το περιστατικό επειδή δεν υπήρξε νeκρή.
Θα έπρεπε να μας κάνει να το πάρουμε ακόμη πιο σοβαρά.
Γιατί κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να βρίσκεται σε ένα σπίτι, σε έναν δρόμο, σε μια γνωριμία, σε μια σχέση ή ακόμη και σε μια δύσκολη στιγμή χωρίς να πρέπει να φοβάται ότι μια σύγκρουση μπορεί να μετατραπεί σε απειλή για τη ζωή της.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μόνο που θα έπρεπε να μας απασχολεί να μη χρειάζεται να περιμένουμε να χαθεί μια ζωή για να καταλάβουμε πόσο σοβαρή είναι η βiα.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
