Χθες, την ώρα που έφτανε στο studio για να ηχογραφήσει ένα ακόμη τραγούδι για το πρώτο της album, έμαθε ότι οι εξετάσεις της έδειξαν πως μπήκε επίσημα στην εμμηνόπαυση.
«Ξαναδιάβασε τη φράση», έγραψε η ίδια στην ανάρτησή της. Και πράγματι, αξίζει να τη διαβάσουμε ξανά.
Εμμηνόπαυση και πρώτο album. Δύο έννοιες που, όπως παρατηρεί, «συνήθως δεν πάνε μαζί κοινωνικά». Γιατί έχουμε μάθει να συνδέουμε την αρχή, την πρωτοπορία, τα νέα όνειρα και τα «πρώτα» με τη νεότητα. Και να αντιμετωπίζουμε την εμμηνόπαυση ως ένα είδος αόρατης γραμμής που σηματοδοτεί το τέλος.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η αξία της ανάρτησής της.
Δεν ανακοίνωσε απλώς μια βιολογική αλλαγή στη ζωή της. Μίλησε ανοιχτά για κάτι που εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως θέμα ταμπού, την ίδια στιγμή που συνεχίζει να δημιουργεί, να ονειρεύεται και να πραγματοποιεί ένα προσωπικό της σχέδιο.
Το πρώτο της album δεν ήρθε «παρά» την εμμηνόπαυση. Ήρθε μαζί με αυτήν.
Και αυτό ίσως είναι το πιο ουσιαστικό μήνυμα της ιστορίας της.
Η ίδια γράφει πως, όταν μια γυναίκα φτάσει γύρω στα πενήντα, η ερώτηση που αξίζει να κάνει στον εαυτό της είναι αν θέλει να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής της χαρούμενη ή πικραμένη. Για εκείνη, όπως λέει, η απάντηση ήταν αυτόματη και σαφής.
«Και κάθε μέρα με ντοπάρω με αυτοφροντίδα και αγάπη για να συντηρήσω και να εδραιώσω την απόφασή μου».
Μέσα σε λίγες γραμμές, λοιπόν, μιλά για την εμμηνόπαυση, την αυτοφροντίδα, την ηλικία, τη δημιουργία και κυρίως για το δικαίωμα μιας γυναίκας να συνεχίζει να επιλέγει τον εαυτό της.
Και ίσως εδώ βρίσκεται το πραγματικό κοινωνικό ζήτημα.
Γιατί έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε την ηλικία διαφορετικά ανάλογα με το φύλο. Ένας άνδρας που ξεκινά κάτι καινούργιο στα 50, στα 60 ή ακόμη και στα 70 μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί «ώριμος», «έμπειρος», «δημιουργικός», «στο peak του». Για μια γυναίκα, πολύ συχνά, η ίδια ηλικία συνοδεύεται από μια σειρά αόρατων «πρέπει»: να έχει κατασταλάξει, να έχει ολοκληρώσει την καριέρα της, να έχει μεγαλώσει τα παιδιά της, να μην προκαλεί, να μην «το παρακάνει».
Και κάπου εκεί εμφανίζεται και η εμμηνόπαυση, φορτωμένη με στερεότυπα που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τη βιολογία.
Η λέξη από μόνη της εξακολουθεί να ψιθυρίζεται. Σαν κάτι που πρέπει να κρυφτεί. Σαν να σηματοδοτεί ότι μια γυναίκα χάνει κάτι από τη θηλυκότητα, τη γοητεία ή τη θέση της στο κοινωνικό προσκήνιο.
Μόνο που η εμμηνόπαυση δεν ακυρώνει μια γυναίκα. Δεν ακυρώνει τη σεξουαλικότητά της, τη δημιουργικότητά της, τη φιλοδοξία της, την ανάγκη της να ερωτευτεί, να ταξιδέψει, να αλλάξει καριέρα, να ξεκινήσει μια επιχείρηση ή —γιατί όχι;— να ηχογραφήσει το πρώτο της album.
Ίσως, τελικά, αυτό που χρειάζεται να αλλάξει δεν είναι η γυναίκα που περνά στην εμμηνόπαυση αλλά ο τρόπος με τον οποίο την κοιτάμε.
Και ίσως γι’ αυτό η συγκεκριμένη ανάρτηση έχει μεγαλύτερη σημασία από μια προσωπική εξομολόγηση.
Γιατί λέει κάτι πολύ απλό: δεν υπάρχει ηλικία στην οποία τελειώνουν τα “πρώτα”.
Υπάρχουν μόνο πράγματα που δεν έχουμε τολμήσει ακόμη.
Και η ίδια φαίνεται αποφασισμένη να τα τολμήσει.
