Podcast: Ενοίκια Ελβετίας για Στρουμφόσπιτα

Στο επεισόδιο «Ενοίκια Ελβετίας για Στρουμφόσπιτα» μπαίνουμε με το κεφάλι — γιατί όρθιοι δεν χωράμε — στη σημερινή ελληνική αγορά ενοικίων. Εκεί όπου ένα σπίτι 25 τετραγωνικών μπορεί να παρουσιαστεί ως «ευρύχωρο studio», το υπόγειο ως «ιδιαίτερος χώρος με προσωπικότητα» και το παράθυρο που κοιτάζει σε σωλήνες ως «ήσυχη εσωτερική θέα». Με αρκετή δόση υπαρξιακής απόγνωσης, σχολιάζουμε τις αγγελίες που ζητούν μισθούς Ελβετίας για σπίτια που θυμίζουν περισσότερο σκηνικό από τα Στρουμφάκια. Σπίτια στα οποία το κρεβάτι ακουμπάει στην κουζίνα, η κουζίνα στην ντουλάπα και η ντουλάπα στην εξώπορτα. Και κάπου ανάμεσα υπάρχει και ένα τραπεζάκι, αν έχεις κάνει καλό κάρμα σε προηγούμενη ζωή.

Μιλάμε για το περίφημο «πλήρως ανακαινισμένο», που πολλές φορές σημαίνει «βάψαμε έναν τοίχο γκρι και βάλαμε δύο μαύρα φωτιστικά», για το «ιδανικό για φοιτητές» που κοστίζει όσο ολόκληρος ο μισθός του γονιού τους, αλλά και για το «ευκαιρία» που συνήθως είναι ευκαιρία μόνο για εκείνον που εισπράττει το ενοίκιο. Και φυσικά, δεν λείπει η διαδικασία ενοικίασης, που πλέον θυμίζει περισσότερο αίτηση για στεγαστικό δάνειο, πρόσληψη σε πολυεθνική και ανάκριση μαζί. Μισθός, επάγγελμα, εκκαθαριστικό, εγγυητής, οικογενειακή κατάσταση, κατοικίδιο, παιδιά, σχέδια πενταετίας και πιθανώς ομάδα αίματος καλά δεν κάνουμε λόγο καν αν έχεις έκλειψη στους ιχθύες και σε επηρεάζει όλο αυτό. Όλα αυτά για να σου επιτραπεί να πληρώνεις 700 ευρώ τον μήνα για ένα δυάρι όπου, αν απλώσεις τα χέρια σου, αγγίζεις δύο τοίχους ταυτόχρονα.

Πίσω από το γέλιο, όμως, υπάρχει και ένα πολύ πραγματικό θέμα: το πώς η στέγαση από βασική ανάγκη έχει μετατραπεί σε καθημερινό οικονομικό άγχος. Πώς ένας εργαζόμενος μπορεί να έχει κανονικό μισθό και παρ’ όλα αυτά να μην μπορεί να ζήσει μόνος του. Πώς η έννοια του «σπιτιού» έχει αρχίσει να γίνεται προνόμιο και πώς η αγορά κατοικίας έχει αποκτήσει τη δική της γλώσσα, όπου το «μικρό» έγινε «cozy», το «παλιό» έγινε «vintage» και το «δεν χωράει άνθρωπος» έγινε «ιδανικό για minimal lifestyle».