Υπάρχουν τραγουδιστές που τούς ακούμε και υπάρχουν και τραγουδιστές που είναι βαθιά συνυφασμένοι με κάθε φάση της ζωής μας. Είναι εκείνοι που ερμήνευσαν τραγούδια μοναδικά και αξεπέραστα, τραγούδια που άντεξαν και (θα) αντέχουν στον χρόνο.
Πριν λίγες μέρες είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε μια συναυλία ενός καλλιτέχνη που στιγμάτισε μια ολόκληρη εποχή με τα τραγούδια του. Του Γιάννη Πάριου. Ήταν μια βραδιά τόσο υπέροχη που όσοι τη ζήσαμε θα έχουμε να τη θυμόμαστε και να τη συζητάμε για χρόνια. Σε ένα κατάμεστο ανοιχτό θέατρο και με σύμμαχο τον καιρό που μάς έκανε τη χάρη και δεν μάς έψησε με ψηλές θερμοκρασίες, σιγοτραγουδήσαμε όλα όσα αγαπήσαμε και αγαπάμε εδώ και 50 και βάλε χρόνια.
Θυμηθήκαμε το σημάδι σ’ έναν λαιμό που αγαπήσαμε, ένα κόκκινο γαρύφαλλο σε σχήμα καρδιάς για εκείνο το ξεχωριστό άτομο, είπαμε μια «καλημέρα, τι κάνεις» για να πάει καλά η μέρα, αφήσαμε να πάει ό,τι πονάει, απορήσαμε με την καρδιά μας που ακόμα αγαπά αν και πονά, χάσαμε τον έλεγχο μ’ ένα τρελό φορτηγό, παραδεχτήκαμε πως η ζωή μας είχε γίνει κόλαση αλλά στο κάτω κάτω της γραφής αξίζει να καταστραφείς για μια μεγάλη αγάπη. Στο τέλος, γίναμε όλοι μια παρέα, κάτω από την πανσέληνο, και χορέψαμε τον Ικαριώτικο μέχρι να νιώσουμε ότι αυτή, όντως, είναι μια νύχτα σπαρμένη μάγια. Γιατί ήταν μια μαγική νύχτα.
Έφυγα πλήρης. Γεμάτη μουσική, μελωδία, νότες, εικόνες, συναισθήματα. Ένιωθα πραγματικά τυχερή που είχα την ευκαιρία να τον ακούσω και να τον δω από κοντά. Πέρασαν πολλά χρόνια από την τελευταία φορά και ο Πάριος είναι για τον απολαμβάνεις όσο πιο συχνά μπορείς.
Και την επομένη, διάβασα σχόλια που με άφησαν άφωνη. Ότι ο Πάριος γέρασε, πρέπει να σταματήσει να τραγουδά, ας τον συνετίσουν οι δικοί του άνθρωποι γιατί κρίμα είναι, ότι πέρασε η μπογιά του και άλλα παρόμοιας φύσης. Και όπως ήταν αναμενόμενο, πολλοί διάσημοι και μη, συνεργάτες και απλός κόσμος τοποθετήθηκαν υπέρ του τραγουδιστή. Η πιο έντονη ήταν αυτή του συνεργάτη του, αναφερόμενος στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, που είναι άμεσα συνυφασμένη με τον Γιάννη Πάριο.
Αυτό που θυμώνει και ενοχλεί είναι η εντύπωση κάποιων ότι έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν τη ζωή και την επαγγελματική πορεία, ή ακόμα και να εκφέρουν άποψη για το πότε και εάν πρέπει να τη σταματήσει.
Εκείνο που αγνοούν, εκτός από το ότι δεν έχουν κανένα μα κανένα δικαίωμα να εκφέρουν γνώμη για το πώς πορεύεται ένας καλλιτέχνης αυτής της εμβέλειας , είναι το ότι η μουσική δεν είναι αθλητισμός. Δεν έχει επιδόσεις, ρεκόρ, βραβεία. Η μουσική είναι συναίσθημα, βίωμα, ανάμνηση. Κάθε τραγούδι του είναι και ένας σταθμός. Κάθε στίχος είναι πρόσωπο. Κάθε νότα ένα μεγαλείο.
Ο Πάριος είπε σε τραγούδια, με την υπέροχη αισθαντική φωνή του, όλα όσα δεν τολμήσαμε να πούμε αλλά νιώσαμε, όλα όσα ζήσαμε και θυμόμαστε, όλα όσα είμαστε. Κι αν θέλει να τραγουδά, θα τραγουδά και θα μαγεύει όσο έχει φωνή και είναι υγιής. Και εμείς, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τον ακούμε, να τον αφήνουμε να μάς μαγεύει και να ταξιδεύουμε μαζί του στην εποχή της ξεχασμένης μας αθωότητας.
Συντάκτης: Χριστιάνα Δεμέναγα
