Υπάρχουν στιγμές στις οποίες η αλήθεια δεν έρχεται επειδή ο φίλος ή ο σύντροφός σου σου λέει κάτι ξεκάθαρα, αλλά επειδή αρχίζεις να βλέπεις διαφορετικά όλα όσα μέχρι τότε δικαιολογούσες. Καταλαβαίνεις ότι ο άνθρωπος τον οποίο έχεις απέναντί σου σε θέλει στη ζωή του, όμως όχι με τον τρόπο τον οποίο εσύ θα ήθελες, και αυτή η διαπίστωση σε πονάει, ακριβώς επειδή δεν μπορείς εύκολα να θυμώσεις μαζί του. Αυτό δεν σημαίνει πως η άλλη πλευρά δεν ενδιαφέρεται ούτε ότι δεν αισθάνεται τίποτα. Σημαίνει πως εκείνο το οποίο μπορεί να σου προσφέρει κάποιος, είτε φίλος είτε ακόμη και σύντροφος, δεν συναντά αυτό το οποίο εκείνη τη στιγμή χρειάζεσαι και κάπου εδώ αρχίζει η πιο δύσκολη συζήτηση, την οποία πρέπει να κάνεις με τον εαυτό σου.
Γιατί εσύ μπορεί να θέλεις περισσότερη παρουσία, περισσότερη επικοινωνία, περισσότερη σιγουριά, να ξέρεις ότι υπάρχεις ουσιαστικά στη ζωή του άλλου κάθε στιγμή, όχι μόνο όταν περισσεύει χρόνος ή διάθεση. Θέλεις να μπορείς να μιλάς ανοιχτά, να μοιράζεσαι σκέψεις, φόβους και όνειρα, χωρίς να αισθάνεσαι ότι ζητάς κάτι υπερβολικό. Η άλλη πλευρά, όμως, μπορεί να χρειάζεται περισσότερη απόσταση, δηλαδή να αισθάνεται όμορφα μαζί σου, να σε νοιάζεται και να μη θέλει να σε χάσει, αλλά ταυτόχρονα να μην επιθυμεί την ίδια εγγύτητα. Και όσο κι αν προσπαθείς να το αλλάξεις, οι ανάγκες του άλλου παραμένουν δικές του και οι δικές σου παραμένουν δικές σου.
Στην αρχή συνήθως ψάχνεις δικαιολογίες. Σκέφτεσαι πως ίσως περνάει μια δύσκολη περίοδο, ότι χρειάζεται χρόνο, ότι κάποια στιγμή θα καταλάβει τι θέλεις. Κρατιέσαι από κάθε μικρή κίνηση η οποία σου δίνει ελπίδα και ξεχνάς όλα εκείνα που σε κάνουν να αισθάνεσαι μόνος. Ένα μήνυμα αρκεί για να ξεχάσεις την απόσταση των προηγούμενων ημερών. Μία όμορφη συνάντηση σε κάνει να πιστεύεις ξανά ότι ίσως τελικά τα πράγματα αλλάζουν. Κάπως έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνεις, αρχίζεις να περιμένεις μία στιγμή η οποία μπορεί να μη φτάσει ποτέ, βάζοντας ταυτόχρονα τη δική σου ζωή σε αναμονή.
Κάποια στιγμή, όμως, καταλαβαίνεις ότι δεν πρέπει να κοιτάς μόνο αυτά τα οποία σου δίνει η άλλη πλευρά, αλλά και αυτά τα οποία συνεχώς λείπουν. Δεν αρκεί να υπάρχει ενδιαφέρον όταν εσύ χρειάζεσαι σταθερότητα. Δεν αρκεί να περνάτε όμορφα όταν μετά επιστρέφεις σπίτι γεμάτος ερωτήσεις. Δεν αρκεί μόνο να ξέρεις ότι σε σκέφτεται όταν εσύ χρειάζεσαι έναν άνθρωπο ο οποίος να είναι πραγματικά παρών. Και τότε συνειδητοποιείς κάτι που ίσως προσπάθησες πολύ καιρό να αποφύγεις: πως δεν είναι απαραίτητα κακός ή αδιάφορος κάποιος, απλώς μπορεί να μην μπορεί να σου δώσει αυτό το οποίο χρειάζεσαι τη δεδομένη στιγμή. Αυτή η αλήθεια είναι δύσκολη, αλλά είναι πολύ πιο τίμια από οποιαδήποτε δικαιολογία.
Το πιο εύκολο το οποίο μπορείς να κάνεις είναι να πέσεις στην παγίδα να στραφείς εναντίον του εαυτού σου, δηλαδή να αναρωτηθείς αν ζητάς πολλά, αν είσαι απαιτητικός ή αν θα έπρεπε να κάνεις περισσότερη υπομονή. Ίσως αρχίσεις να κρύβεις όσα νιώθεις για να μη φανείς πιεστικός. Ίσως σταματήσεις να ζητάς χρόνο, ενδιαφέρον και ξεκάθαρες απαντήσεις, επειδή φοβάσαι ότι θα απομακρύνεις τον φίλο ή τον σύντροφό σου. Όμως δεν γίνεται να χτίσεις μια ουσιαστική σχέση παριστάνοντας ότι δεν έχεις ανάγκες. Να θυμάσαι πως δεν είναι υπερβολή να θέλεις παρουσία, δεν είναι απαίτηση να θέλεις καθαρότητα ούτε, φυσικά, είναι λάθος να χρειάζεσαι περισσότερη εγγύτητα. Αντιθέτως, το λάθος είναι να πείθεις τον εαυτό σου ότι πρέπει να αρκεστεί σε λιγότερα από αυτά τα οποία αξίζεις.
Και κάπου εκεί χρειάζεται να πάρεις μια δύσκολη απόφαση. Όχι απαραίτητα να φύγεις αμέσως, αλλά να σταματήσεις να προσπαθείς να αλλάξεις τον άλλον, να αντιληφθείς πως δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να δίνει περισσότερα, δεν μπορείς να του δημιουργήσεις ανάγκες τις οποίες δεν έχει, δεν μπορείς να αγαπήσεις τόσο δυνατά ώστε να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο αισθάνεται. Μπορείς, όμως, να αποφασίσεις τι θα κάνεις εσύ με αυτή την πραγματικότητα και είτε να μείνεις, γνωρίζοντας τι μπορεί να σου προσφέρει, είτε να απομακρυνθείς, επειδή αυτό δεν σου αρκεί. Και οι δύο επιλογές είναι σωστές, αρκεί να μη δυσκολέψεις τον εαυτό σου με ό,τι αποφασίσεις.
Σίγουρα θα συνεχίσεις να τον αγαπάς, ακόμα κι αν επιλέξεις να φύγεις. Άλλωστε, η απομάκρυνση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι σταμάτησες να νοιάζεσαι. Μερικές φορές σημαίνει ότι κατάλαβες πως το συναίσθημα από μόνο του δεν φτάνει, διότι, για να λειτουργήσει μια σχέση, χρειάζεται να συναντιούνται δύο άνθρωποι όχι μόνο στο συναίσθημα, αλλά και στις ανάγκες, στις προσδοκίες και στον τρόπο σύμφωνα με τον οποίο θέλουν να μοιράζονται τη ζωή τους. Εάν, δηλαδή, ο ένας θέλει καθημερινή παρουσία και ο άλλος απόσταση, κάποιος αργά ή γρήγορα θα πληγωθεί. Και αν αυτός είσαι εσύ, δεν χρειάζεται να νιώθεις ένοχος επειδή θέλεις κάτι διαφορετικό. Δεν φταις επειδή χρειάζεσαι περισσότερα.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο ώριμη μορφή αγάπης: το να αναγνωρίζεις ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι σημαντικός για σένα, χωρίς να είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για τη ζωή που θέλεις να χτίσεις. Να μη χρειάζεται να κατηγορήσεις τον άλλο, να τον μειώσεις ή να διαγράψεις όσα ζήσατε, μόνο και μόνο επειδή δεν μπορεί να σταθεί δίπλα σου όπως χρειάζεσαι. Γιατί δεν είναι εγωισμός να προστατεύεις την ψυχική σου ηρεμία. Είναι σεβασμός προς τον εαυτό σου. Και όταν το καταλάβεις, αυτομάτως σταματάς να ζητάς μια θέση την οποία κάποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να σου δώσει.
Να θυμάσαι πάντα πως δύο άνθρωποι μπορούν να αγαπιούνται και πάλι να μην μπορούν να προχωρήσουν μαζί, να έχουν όμορφες αναμνήσεις, αληθινό ενδιαφέρον και βαθιά συναισθήματα, αλλά διαφορετική ανάγκη για εγγύτητα. Αυτό δεν ακυρώνει όσα ένιωσαν. Τους θυμίζει απλώς ότι η αγάπη χρειάζεται και συμβατότητα. Κι εσύ κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις αν θέλεις να συνεχίσεις να περιμένεις κάτι το οποίο ίσως δεν έρθει ποτέ ή αν θα επιλέξεις μια σχέση στην οποία δεν θα χρειάζεται να ζητάς συνεχώς τα αυτονόητα. Η διαπίστωση θα είναι ίσως δύσκολη και μπορεί ακόμη και να σε πονέσει, αλλά μπορεί ταυτόχρονα να σε ελευθερώσει. Να έχεις στο μυαλό σου πως, μόλις σταματήσεις να κυνηγάς όποιον δεν μπορεί να σε συναντήσει, θα αρχίσεις επιτέλους να συναντάς εσύ τον εαυτό σου, και αυτό είναι ένα μοναδικό συναίσθημα.
Συντάκτης: Μαριάννα Χατζή
