Μ’ έπιασε μία μινόρε αγκαζέ
απ’ το πρωί.
Δεν αντιστάθηκα.
Με πήγε στην κουζίνα
για ζεστό καφέ.
Μού θύμισε μολύβια
και μυρωδιά χαρτιού και γόμας.
Μετρήσαμε τη βροχή στο τζάμι.
Παράξενο μού φάνηκε
μετά από τόσο θέρος.
Κι όπως με έσπρωχνε για ώρες
σε χορό καθιστικό,
νανουριζόμουν με τα μάτια ορθάνοιχτα.
Ρούφηξα, λοιπόν, τη νέα εποχή που ήρθε,
άνευ φόβου,
την ύλη μου ολάκερη
ν’ αναβαθμίσει.
Ναι, είμαι της υπερανάλυσης, γι΄ αυτό και γράφω συνέχεια. Πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, σ’ εκείνο το μικρό σημειωματάριο της κουζίνας για τα ψώνια, πάνω στις νότες του πιάνου μου, στον ανοιχτό υπολογιστή μου, μα κυρίως μέσα στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Γράφω για να εκτονώσω τις έντονες σκέψεις μου και τα δυνατά συναισθήματα μου. Γράφω για ό,τι πιέστηκε από κάτι άσχημο που διάβασα, για ό,τι ζεστάθηκε με την καλημέρα του γείτονα, για την απουσία του αυτονόητου. Είναι ανακουφιστικό να δημιουργείς, νιώθεις ζωντανός. Οπότε λέω στον εαυτό μου «Αθηνά, πιάσε τις λέξεις και πέτα». Όλα τα άλλα, απλά θ’ ακολουθήσουν.
