Γιατί είναι πιο εύκολο να γδυθείς μπροστά σε κάποιον παρά να του πεις τι θέλεις στο κρεβάτι;
Υπάρχει κάτι παράξενο με το σ3ξ: πολλοί άνθρωποι μπορούν να βγάλουν όλα τους τα ρούχα μπροστά σε κάποιον και, παρ’ όλα αυτά, να δυσκολεύονται να πουν μια απλή φράση όπως «μου αρέσει αυτό», «όχι έτσι» ή «θέλω κάτι διαφορετικό». Το σώμα έχει ήδη εκτεθεί. Η επιθυμία, όμως, παραμένει ντυμένη.
Δύο άνθρωποι είναι όσο πιο κοντά γίνεται σωματικά και παρ’ όλα αυτά περιμένουν ο ένας από τον άλλον να λειτουργήσει σαν μέντιουμ. Να καταλάβει από μια ανάσα, ένα βλέμμα ή μια κίνηση όσα κανείς δεν τόλμησε να πει.
Γιατί το να ζητήσεις κάτι στο κρεβάτι δεν είναι πάντα τόσο απλό όσο ακούγεται. Μπορεί να σημαίνει ότι θα πρέπει να παραδεχτείς πως κάτι μέχρι τώρα δεν σου άρεσε τόσο, ότι έχεις μια επιθυμία που φοβάσαι μήπως θεωρηθεί «περίεργη» ή ότι δεν απολαμβάνεις κάτι που υποτίθεται πως όλοι απολαμβάνουν. Και κάπου εκεί, το να πεις τι θέλεις μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πιο εκτεθειμένος από το ίδιο το γδύσιμο.
Κι έτσι πολλοί επιλέγουν τη σιωπή. Όχι επειδή δεν ξέρουν τι θέλουν, αλλά επειδή το να το πουν τούς κάνει να νιώθουν πιο γυμνοί από όσο τους έκανε το ίδιο το γδύσιμο.
Υπάρχει επίσης ο μύθος ότι το «καλό σεξ» πρέπει να συμβαίνει φυσικά. Χωρίς οδηγίες. Χωρίς κουβέντα. Χωρίς το πολύ αντισεξουαλικό, υποτίθεται, «λίγο πιο αργά». Σαν η πραγματική χημεία να αποδεικνύεται από το αν ο άλλος θα μαντέψει σωστά το manual ενός σώματος που βλέπει ίσως για πρώτη φορά.
Μόνο που τα σώματα δεν έρχονται με universal settings. Αυτό που άρεσε σε έναν άνθρωπο μπορεί να αφήνει έναν άλλον εντελώς αδιάφορο. Αυτό που κάποιος θεωρεί αυτονόητα ερωτικό μπορεί για κάποιον άλλο να είναι απλώς κάτι που περιμένει υπομονετικά να τελειώσει. Και όμως, αντί να μιλήσουμε, προτιμάμε πολλές φορές να ελπίζουμε ότι ο άλλος θα το καταλάβει μόνος του.
Αν περιμένεις από τον άλλον να μαντέψει τι σου αρέσει, δεν κάνετε σεξ. Παίζετε escape room χωρίς clues.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η σιωπή σπάνια μένει ουδέτερη. Με τον καιρό γίνεται απογοήτευση. Ο ένας πιστεύει ότι όλα πάνε καλά επειδή κανείς δεν του είπε το αντίθετο. Ο άλλος αρχίζει να νιώθει ότι «δεν με καταλαβαίνει». Και κάπως έτσι μια κουβέντα που δεν έγινε ποτέ βαφτίζεται «έλλειψη χημείας». Ενώ ίσως δεν έλειπε η χημεία. Έλειπαν απλώς οι πληροφορίες που κανείς δεν τόλμησε να δώσει.
Και εδώ υπάρχει άλλη μία μικρή παγίδα. Όταν τελικά μιλάμε, συχνά το κάνουμε σαν να δίνουμε αξιολόγηση. «Δεν το κάνεις σωστά». «Δεν με φτιάχνει αυτό». Λες και η ειλικρίνεια πρέπει υποχρεωτικά να συνοδεύεται από μικρή καταστροφή της αυτοπεποίθησης του άλλου.
Το να λες τι θέλεις δεν είναι βαθμολογία. Είναι πληροφορία. Και ένας άνθρωπος που σε θέλει πραγματικά δεν χρειάζεται να ξέρει τα πάντα από πριν. Χρειάζεται να μπορεί να ακούσει χωρίς να θεωρήσει κάθε επιθυμία σου προσωπική αποτυχία.
Το ίδιο ισχύει και από την άλλη πλευρά. Δεν μπορείς να ζητάς από κάποιον να σου πει τι θέλει και μετά να προσβάλλεσαι όταν η απάντηση δεν είναι αυτή που ήθελες να ακούσεις. Η πραγματική σεξουαλική ειλικρίνεια δεν είναι «πες μου τι σου αρέσει, αρκεί να είναι αυτό που ήδη κάνω».
Ίσως τελικά εκεί να βρίσκεται και η διαφορά ανάμεσα στη γυμνότητα και την οικειότητα. Η πρώτη χρειάζεται μόνο να βγάλεις τα ρούχα σου. Η δεύτερη χρειάζεται να βγάλεις από πάνω σου και την ανάγκη να φαίνεσαι πάντα έμπειρος, άνετος, ακομπλεξάριστος και εύκολος.
Γιατί μπορείς να κρυφτείς ακόμη κι όταν είσαι τελείως γυμνός.
Και ίσως το πραγματικά καλό σεξ να μην αρχίζει όταν δύο άνθρωποι ξέρουν ακριβώς τι να κάνουν. Ίσως αρχίζει όταν κανείς από τους δύο δεν φοβάται να πει «αυτό μου αρέσει», «αυτό όχι» και «δείξε μου τι θέλεις» χωρίς να πιστεύει ότι μόλις χάλασε τη μαγεία. Γιατί το πραγματικά καλό σεξ δεν χρειάζεται τηλεπάθεια. Χρειάζεται δύο ανθρώπους που δεν φοβούνται να χαλάσουν λίγο τη μαγεία για να σταματήσουν επιτέλους να μαντεύουν.
