Έχουμε μια επίμονη ανάγκη να βάζουμε μια τελεία. Να ξέρουμε γιατί κάτι τελείωσε, πότε τελείωσε, ποιος έφταιξε και, κυρίως, να έχουμε μια τελευταία κουβέντα που θα μας βοηθήσει να τοποθετήσουμε τις καταστάσεις μέσα μας. Μα πολλές φορές ίσως χρειάζεται απλώς να διαβάζουμε τα σημάδια και τις συμπεριφορές.
Η σιωπή κάποιου, η απουσία επικοινωνίας, η απόσταση και όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που αρχίζουν να μας κάνουν να νιώθουμε άβολα ή ανασφαλείς για την επαφή μας με έναν άνθρωπο είναι, πολλές φορές, τα καμπανάκια που δεν πρέπει να αγνοούμε. Όσο κι αν θέλουμε τον άλλον στη ζωή μας. Ο πιο εύκολος τρόπος να αναγνωρίσουμε κάποια σημάδια είναι να βάλουμε, για λίγο, τον εαυτό μας στη θέση του άλλου. Αν εμείς συμπεριφερόμασταν με τον ίδιο τρόπο, τι θα προσπαθούσαμε να πούμε με τις πράξεις μας;
Φυσικά, δε λειτουργούν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο. Κάποιες συμπεριφορές είναι κοινές, κάποιες άλλες όχι. Υπάρχουν άνθρωποι που απομακρύνονται επειδή δυσκολεύονται με την επικοινωνία, άνθρωποι που βιώνουν κάτι δικό τους προσωπικό που τους κάνει να απομακρυνθούν και άνθρωποι που απλώς χρειάζονται λίγο χρόνο. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να ερμηνεύουμε κάθε σιωπή ως απόρριψη ούτε κάθε απόσταση ως οριστικό τέλος. Όταν δεν θέλουμε πραγματικά να τελειώσει κάτι, η σιωπή μπορεί να υπάρξει για ένα διάστημα, αλλά συνήθως δεν γίνεται μόνιμη απόσταση.
Υπάρχουν, όμως, και πολλές φορές που η απάντηση βρίσκεται ήδη μπροστά μας και απλά εμείς αρνούμαστε να την αντιληφθούμε, γιατί μπορεί να μην αισθανόμαστε έτοιμοι γι’ αυτή ή γιατί μπορεί να μη θέλουμε ή να μην αντέχουμε να αντικρίσουμε κατάματα την πραγματικότητα.
Μια σχέση με έναν άνθρωπο, είτε είναι φιλική είτε ερωτική, μπορεί απλώς να τελειώσει. Δεν υπάρχει πάντα ένας ξεκάθαρος λόγος και, ακόμη κι όταν υπάρχει, μπορεί να αφορά περισσότερο τον άλλον άνθρωπο παρά τον τρόπο με τον οποίο εμείς διαχειριστήκαμε τη σχέση. Κι αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που πρέπει να αποδεχτούμε: ότι κάποιες καταστάσεις δεν οφείλονται απαραίτητα σε δικές μας επιλογές ή συμπεριφορές, αλλά στην ελευθερία του κάθε ανθρώπου να επιλέγει για τον εαυτό του, σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες, τα δικά του όρια και όσα έχει ανάγκη σε κάθε δεδομένη στιγμή.
Γιατί έχουμε μάθει να ψάχνουμε ευθύνες, εξηγήσεις και απαντήσεις. Να επιστρέφουμε στις συζητήσεις, στα μηνύματα, στις τελευταίες συναντήσεις και να αναρωτιόμαστε τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει διαφορετικά. Να πιστεύουμε πως, αν καταλάβουμε ακριβώς τι συνέβη, θα μπορέσουμε και να το αφήσουμε πίσω μας.
Δε λειτουργεί πάντα έτσι.
Ίσως, τελικά, αυτό που μας δυσκολεύει περισσότερο δεν είναι η απώλεια του ανθρώπου, αλλά η αδυναμία μας να ελέγξουμε τον τρόπο με τον οποίο αυτή συμβαίνει. Θα θέλαμε να γνωρίζουμε, να εξηγήσουμε, να διορθώσουμε, να έχουμε μια τελευταία ευκαιρία να πούμε όσα δεν ειπώθηκαν. Όμως η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε πάντα τη δυνατότητα να επηρεάσουμε τις αποφάσεις του άλλου. Μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς, διαθέσιμοι, να προσπαθήσουμε και να δώσουμε χώρο. Από εκεί και πέρα, όμως, η επιλογή αν μια σχέση θα συνεχιστεί ή θα τελειώσει δεν ανήκει μόνο σε εμάς.
Κάποιες φορές η απουσία είναι η απάντηση. Όχι επειδή ο άλλος μας χρωστάει μια εξήγηση και επέλεξε να μη μας τη δώσει, αλλά επειδή η ίδια του η συμπεριφορά μάς δείχνει ότι κάτι έχει αλλάξει. Και τότε το πιο δύσκολο, αλλά και πιο γενναίο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε, είναι να μην κυνηγήσουμε μια τελευταία κουβέντα μόνο και μόνο για να αισθανθούμε ότι βάλαμε εμείς την τελεία.
Γιατί δε χρειάζεται κάθε τέλος να είναι ξεκάθαρο για να είναι πραγματικό. Δε χρειάζεται κάθε σχέση να έχει μια τελευταία συζήτηση. Δε χρειάζεται κάθε άνθρωπος που απομακρύνεται να μας εξηγήσει το γιατί. Κάποιες φορές χρειάζεται απλώς να κοιτάξουμε αυτό που συμβαίνει, να το αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε. Όχι επειδή δε μας ένοιαζε. Αλλά επειδή μας ένοιαξε αρκετά, ώστε να καταλάβουμε πότε η παρουσία μας δεν συναντά πλέον την παρουσία του άλλου. Και κάποιες φορές, αυτό είναι όλο το closure που χρειαζόμαστε. Να δεχτούμε ότι κάτι τελείωσε. Χωρίς να ψάχνουμε συνεχώς έναν λόγο για τον οποίο έπρεπε να μην είχε τελειώσει. Και ίσως η δική μας τελεία να είναι ακριβώς εκεί: στη στιγμή που επιλέγουμε να μη ζητάμε άλλο από μια σχέση που έχει ήδη δώσει την απάντησή της.
Συντάκτης: Αντιγόνη Μαραβελάκη
