Έχεις βρεθεί σε αυτή τη θέση που σου την πέφτουν άτομα από το κοντινό σου περιβάλλον αλλά εσένα δεν σε ψήνουν; Λογικό. Τους βλέπεις κάθε μέρα και, ενώ φαντάζει ιδανικό να τον έχεις δίπλα, δεν σου κινεί το ενδιαφέρον. Ούτε καν για μια γρήγορη περιπέτεια. Φτάνεις στο σημείο να απελπίζεσαι. Να σκέφτεσαι «γιατί δε βρίσκω κάποιον να τα νιώσω όλα;».
Εκεί, λοιπόν, εμφανίζεται ένας άνθρωπος που δεν είναι δίπλα σου. Ίσως βρίσκεται σε άλλη πόλη ή χώρα, αρκετά μακριά ώστε να μη μπορείς να τον δεις όποτε θέλεις. Τόσο μακριά, που για να τον δεις μετράς χιλιόμετρα, ώρες, έξοδα και κούραση.
Ξεκινάει ένα διαφορετικό love story για σένα. Ένα love story που για ένα διάστημα πρέπει να μάθει να ζει χωρίς άγγιγμα και φυσική παρουσία. Αρχίζεις να τον γνωρίζεις διαφορετικά. Μέσα από συζητήσεις, μηνύματα, μικρές λεπτομέρειες και την προσμονή μέχρι την επόμενη συνάντηση. Δεν υπάρχει η ευκολία του «θα τον δω αύριο», οπότε κάθε στιγμή αποκτά μεγαλύτερη αξία. Προγραμματίζεις εκδρομές, ακυρώνεις πλάνα, παίρνεις άδεια από τη δουλειά για να περάσεις χρόνο μαζί του. Ξαφνικά όλα μοιάζουν πολύ μικρά μπροστά στην ανάγκη να τον συναντήσεις.
Γιατί η απόσταση μπορεί να γίνει είτε το μεγαλύτερο εμπόδιο μιας σχέσης είτε ένας λόγος για να δεθούν δύο άνθρωποι περισσότερο. Το έχω ζήσει και η ίδια.
Κάπου εκεί καταλαβαίνεις και κάτι ακόμη: πόσο ερωτευμένος είσαι τελικά. Όταν είσαι διατεθειμένος να αφήσεις στην άκρη κούραση, υποχρεώσεις και απόσταση για να φτιάξετε αναμνήσεις μαζί, κάθε συνάντηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία.
Στη δική μου σχέση, τα χιλιόμετρα που μας χώριζαν δεν ήταν λίγα. Κι όμως, κανένας από τους δύο δεν τα υπολόγιζε ιδιαίτερα όταν υπήρχε η ευκαιρία να βρεθούμε. Κι αν δεν υπήρχε ευκαιρία, τη δημιουργούσαμε. Μπορεί να ήταν μόνο για λίγες ώρες, με αρκετές ώρες στον δρόμο, κούραση και ξενύχτι. Παρ’ όλα αυτά, βρίσκαμε τρόπους να είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον. Γιατί δεν μετρούσαμε πόσο μακριά ήμασταν. Μετρούσαμε πόσο πολύ θέλαμε να είμαστε μαζί.
Αλλά η απόσταση μπορεί να λειτουργήσει και ακριβώς αντίθετα.
Γιατί μια σχέση δεν αποτελείται μόνο από όμορφες συζητήσεις και ανυπομονησία. Αποτελείται και από αγκαλιές όταν κάτι πάει στραβά, από ένα βλέμμα που δεν χρειάζεται εξήγηση, από ένα «έλα να σε δω» σε μια δύσκολη μέρα. Κι όταν αυτά λείπουν, η απουσία γίνεται πιο αισθητή.
Πάντα είχα απορίες με τα ζευγάρια που δεν αντέχουν την απόσταση και, ενώ αγαπιούνται, καταλήγουν να χωρίζουν. Ήταν λιγότερο αληθινό αυτό που ζούσαν επειδή δεν μπορούσαν να βλέπουν ο ένας τον άλλον όσο θα ήθελαν; Ή μήπως υπάρχουν φορές που η αγάπη από μόνη της, όσο δυνατή κι αν είναι, δεν αρκεί για να γεφυρώσει την απόσταση;
Άρα τι είναι τελικά αυτό που κάνει την απόσταση σύμμαχο για κάποιες σχέσεις και εχθρό για κάποιες άλλες;
Ίσως δεν είναι η απόσταση από μόνη της.
Είναι το τι υπάρχει ανάμεσά σας και ο τρόπος που το έχετε χτίσει.
Γιατί αν υπάρχει θέληση, η απόσταση γίνεται κάτι που προσπαθείτε μαζί να διαχειριστείτε. Δεν είναι πάντα εύκολο. Θα υπάρξουν μέρες που θα λείπει μια αγκαλιά ή ένα «έλα να σε δω». Αλλά ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος που κάνει κι εκείνος χώρο στη ζωή του για σένα. Και αυτό μετράει περισσότερο από τα χιλιόμετρα. Να μη νιώθεις ότι την απόσταση την κουβαλάς μόνη σου.
Και ίσως αυτό να είναι το παράδοξο της απόστασης. Σου στερεί την καθημερινότητα, αλλά σε μαθαίνει να εκτιμάς όσα θεωρούσες αυτονόητα. Μια αγκαλιά. Ένα φιλί. Έναν καφέ μαζί. Ακόμη και το να κάθεστε στον ίδιο καναπέ χωρίς να κάνετε απολύτως τίποτα. Αυτό, που κάποτε θεωρούσες δεδομένο, γίνεται κάτι που περιμένεις. Γιατί όταν έχεις μάθει να βλέπεις τον άνθρωπό σου μέσα από μια οθόνη, η στιγμή που τον έχεις ξανά μπροστά σου δεν μοιάζει καθόλου συνηθισμένη.
Και κάπως έτσι, ίσως η απόσταση να μη γίνεται αυτόματα ούτε εχθρός ούτε σύμμαχος μιας σχέσης.
Γίνεται απλώς μια δοκιμασία.
Και το αν θα σας χωρίσει ή θα σας δέσει περισσότερο, εξαρτάται τελικά από το αν και οι δύο είστε διατεθειμένοι να διανύσετε τα χιλιόμετρα που σας χωρίζουν.
Συντάκτης: Μαρία Παπαδοπούλου
