Γιατί έχουμε κώλο;
Για να καθόμαστε; Για να τρέχουμε; Για να γυρίζει ο κόσμος να κοιτάξει και μετά να παριστάνει πως έψαχνε την έξοδο; Ο κώλος έχει αποκτήσει τόσες κοινωνικές υποχρεώσεις, που σχεδόν ξεχάσαμε να ρωτήσουμε ποια ήταν η αρχική του δουλειά. Και όχι, η εξέλιξη δεν πέρασε εκατομμύρια χρόνια δουλεύοντας για να αποκτήσουμε καλύτερη γωνία στις φωτογραφίες.
Στο βίντεο A Brief (Scientific) History of Butts του Be Smart, η ιστορία αρχίζει από ένα σημείο που συνήθως αποφεύγουμε ακόμη και να ονομάσουμε: τον πρωκτό. Γιατί το θέμα δεν είναι απλώς ότι κάπου πρέπει να καταλήγει το φαγητό. Ένας πεπτικός σωλήνας με ξεχωριστή είσοδο και έξοδο επιτρέπει στην τροφή να κινείται προς μία κατεύθυνση. Κι έτσι, πίσω από μια λέξη που λέμε χαμηλόφωνα, κρύβεται ένα ολόκληρο κεφάλαιο της εξέλιξης. Εντυπωσιακό βιογραφικό για ένα σημείο που συνήθως προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχει.
Ανήκουμε στα δευτεροστόμια. Το όνομα, όσο επιστημονικό κι αν ακούγεται, κρύβει μια υπέροχα άβολη πληροφορία: στα πρώτα στάδια της εμβρυϊκής ανάπτυξης, το αρχικό άνοιγμα συνδέεται με την περιοχή από την οποία θα σχηματιστεί το πίσω άκρο του πεπτικού συστήματος, ενώ το στόμα διαμορφώνεται αργότερα. Με λίγα λόγια, πριν προλάβουμε να ανοίξουμε το στόμα μας για να κρίνουμε τον κώλο των άλλων, η βιολογία είχε ήδη ασχοληθεί με τον δικό μας.
Αν πάλι νομίζεις ότι μόνο εμείς έχουμε κάνει τον κώλο πολυεργαλείο, το ζωικό βασίλειο θα σε προσγειώσει. Το βίντεο παρουσιάζει τα γουόμπατ, που χρησιμοποιούν το ανθεκτικό πίσω μέρος τους για άμυνα, τις θαλάσσιες αγελάδες, που ρυθμίζουν την πλευστότητά τους με αέρια, και τις προνύμφες λιβελούλας, που κινούνται μέσα στο νερό εκτοξεύοντάς το από το πίσω μέρος του σώματός τους. Κάποιοι έχουν εξελίξει ολόκληρο σύστημα πρόωσης. Εμείς καμαρώνουμε που βρήκαμε παντελόνι που δεν μας σφίγγει.
Στον άνθρωπο, βέβαια, οι γλουτοί έχουν άλλη αποστολή. Οι μεγάλοι γλουτιαίοι μύες συμμετέχουν στις κινήσεις και στη σταθερότητα που απαιτεί η όρθια στάση, το περπάτημα και το τρέξιμο. Κάτω από αυτό που ο καθρέφτης μάς έμαθε να εξετάζουμε σαν διαγωνιστική συμμετοχή υπάρχει ένας σοβαρός μηχανισμός που μας βοηθά να σηκωθούμε από την καρέκλα και να κινηθούμε στα δύο πόδια. Ο κώλος σου δουλεύει κι όταν δεν τον κοιτάζει κανείς. Ειδικά τότε.
Και το λίπος που δίνει στους ανθρώπινους γλουτούς το χαρακτηριστικό τους σχήμα; Εκεί η ιστορία γίνεται πιο σύνθετη. Το βίντεο αναφέρει ως πιθανές εξηγήσεις την αποθήκευση ενέργειας και τον ρόλο των γλουτών ως σεξουαλικού σήματος. Το δεύτερο, όμως, δεν είναι μια οριστική απάντηση για το γιατί μας ελκύει ένας συγκεκριμένος κώλος — ούτε, προφανώς, επιστημονική εντολή να αρέσει σε όλους το ίδιο σχήμα.
Και να το ανθρώπινο παράδοξο: τον κώλο τον κοιτάμε, τον σχολιάζουμε, του φτιάχνουμε τραγούδια και παντελόνια που υπόσχονται θαύματα. Αλλά πες τη λέξη “πρωκτός” στο τραπέζι και ξαφνικά όλοι ανακαλύπτουν τους καλούς τους τρόπους. Για το σχήμα έχουμε άποψη. Για τη λειτουργία μάς πιάνει σεμνοτυφία. Τελικά, δεν μας ενοχλεί να μιλάμε για κώλους. Μας ενοχλεί να θυμόμαστε ότι είναι και ανατομία, όχι μόνο θέαμα.
Άρα γιατί έχουμε κώλο; Επειδή το σώμα μας χρειάζεται να αποβάλλει ό,τι δεν του χρειάζεται και, στη δική μας εξελικτική διαδρομή, ανέπτυξε γλουτούς που μας βοηθούν να στεκόμαστε και να κινούμαστε. Το ότι αργότερα τον κάναμε αντικείμενο πόθου, μόδας, ανασφάλειας και δημόσιας κριτικής είναι μια εντελώς ανθρώπινη προσθήκη.
Ο κώλος έχει πίσω του εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης. Το ότι εμείς εξακολουθούμε να ντρεπόμαστε να μιλήσουμε γι’ αυτόν, μάλλον λέει περισσότερα για μας παρά για εκείνον.
Συντάκτης: Virtual Unreality
