Πριν τραγουδήσει για τον Γιώργο Μαζωνάκη, ο Νίκος Οικονομόπουλος μίλησε για εκείνον. Και μέσα στην ίδια κουβέντα, από τη σκηνή του Θεάτρου Πέτρας την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου, είπε πως και ο ίδιος περνά μια δύσκολη στιγμή. Δεν εξήγησε τι αντιμετωπίζει. Είπε πως πρόκειται για κάτι πολύ σημαντικό, πως ίσως το μοιραστεί αργότερα και πως, ακόμη κι έτσι, είναι παρών και προσπαθεί. Ήταν μια προσωπική εξομολόγηση με σαφές όριο. Πρόλαβε όμως να γίνει και μια ερώτηση που άρχισε να γυρίζει από στόμα σε στόμα: «Τι να του συμβαίνει;». Ίσως αξίζει πρώτα να ακούσουμε όσα είπε, πριν αρχίσουμε να συμπληρώνουμε όσα κράτησε για τον εαυτό του.
Ο Οικονομόπουλος είχε μόλις αναφερθεί σε έναν φίλο και συνάδελφο. Είπε πως ήθελε να του αφιερώσει δύο τραγούδια και πως είναι όμορφο να λες μόνο το μικρό όνομα κάποιου και όλοι να ξέρουν για ποιον μιλάς. «Ο Γιώργος», κι αυτό αρκούσε. Όταν τα τραγούδια ενός ανθρώπου έχουν συντροφεύσει τόσο κόσμο, είναι εύκολο να νομίσεις πως ανήκει λίγο σε όλους. Τα τραγούδια, ναι. Η ζωή του, οι σχέσεις του και όσα έγιναν όταν οι προβολείς έσβησαν, έχουν άλλη θέση. Εκεί ο φίλος που τον γνώριζε δεν οφείλει να δώσει στο κοινό την ιδιωτική ιστορία του ως συμπλήρωμα της αφιέρωσης.
Γι’ αυτό και η λέξη που χρησιμοποίησε, το «αγαπόμετρο», πέτυχε κατευθείαν εκεί που πονούσε η κουβέντα. Από τότε που χάθηκε ο Μαζωνάκης, οι δηλώσεις και οι αναρτήσεις έγιναν για κάποιους μια πρόχειρη κλίμακα: ποιος μίλησε, πότε μίλησε, πόσο έκλαψε, τι δεν είπε. Λες και το πένθος βαθμολογείται με δημόσια αποδεικτικά. Λες και η αγάπη για έναν άνθρωπο επιβεβαιώνεται μόνο αν ανέβει σωστά στην οθόνη μας. Ο Οικονομόπουλος ζήτησε να σταματήσει αυτή η δημόσια καταμέτρηση και να μη μοιράζονται ευθύνες μέσα από σχόλια, όσο υπάρχουν ζητήματα που πρέπει να κριθούν από τη Δικαιοσύνη.
Ύστερα, σχεδόν μέσα στην ίδια ανάσα, μίλησε για τη δική του δύσκολη στιγμή. Μίλησε για κάτι σημαντικό που αντιμετωπίζει και έβαλε ο ίδιος ένα όριο: προς το παρόν δεν θέλει να το μοιραστεί. Κι όμως, αυτό το «δεν θέλω ακόμα» αρκεί συχνά για να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση των υποθέσεων. Ψάχνουμε μια αλλαγή στη φωνή, μια έκφραση στο πρόσωπο, μια λέξη που ίσως πρόδωσε περισσότερα. Παίρνουμε μια παραδοχή που χρειάστηκε θάρρος για να ειπωθεί και την κάνουμε παιχνίδι μαντεψιάς. Εκείνος μας είπε πού βρίσκεται σήμερα: στη σκηνή, σε μια δύσκολη περίοδο, προσπαθώντας. Για την αιτία, άφησε την απάντηση κλειστή.
Μπορείς να ανησυχήσεις για κάποιον χωρίς να απαιτήσεις πρόσβαση στην αιτία. Είναι ένας άνθρωπος που διάλεξε να φανεί στη σκηνή, να τιμήσει τον φίλο του και να παραδεχτεί πως ο ίδιος περνά κάτι δύσκολο. Η παρουσία του μπροστά στο κοινό δεν είναι πρόσκληση για έρευνα στο υπόλοιπο της ζωής του. Κι αν τελικά αποφασίσει να μιλήσει, θα το κάνει με τις δικές του λέξεις, στον δικό του χρόνο. Το «δεν θα το μοιραστώ ακόμα» είναι μια ολοκληρωμένη πρόταση. Το «ακόμα» δεν είναι ραντεβού για να του χτυπάμε κάθε μέρα την πόρτα.
Αυτό που ακούστηκε εκείνο το βράδυ, πάντως, έχει βάρος και χωρίς αποκάλυψη. Το να λες «είμαι παρών και προσπαθώ» μπροστά σε τόσο κόσμο δεν είναι η γυαλισμένη εκδοχή του «όλα καλά». Αφήνει χώρο για την κούραση και για τις μέρες που η προσπάθεια είναι το μόνο βέβαιο. Υπάρχει μια μικρή, ανθρώπινη αντίφαση στο να στέκεσαι κάτω από τα φώτα ενώ κρατάς κάτι για τον εαυτό σου. Όσοι βλέπουν τη σκηνή συχνά νομίζουν ότι βλέπουν και ολόκληρο τον άνθρωπο. Εκείνος τους θύμισε πως βλέπουν μόνο όσα διάλεξε να φέρει μαζί του.
Ύστερα τραγούδησε για τον Μαζωνάκη το «Φεύγω για μένα» και το «Ανήκω». Πριν αρχίσει, είπε πως το αν τον αγαπούσε το ξέρει μόνο ο ίδιος ο Γιώργος. Μια πρόταση που θα έπρεπε να μας σταματήσει για λίγο. Εμείς βλέπουμε την αφιέρωση, ακούμε τα τραγούδια, συγκινούμαστε ή σχολιάζουμε. Εκείνοι είχαν μια σχέση που δεν χωρά σε βίντεο λίγων λεπτών ούτε αποδεικνύεται με τη σωστή δημόσια δήλωση. Μπορείς να αγαπήσεις έναν άνθρωπο χωρίς να το ανακοινώνεις κάθε φορά που ζητείται. Και μπορείς να πενθήσεις χωρίς να δίνεις εξετάσεις σε ανθρώπους που δεν γνώριζαν τη σχέση σας.
Εκείνο το βράδυ ο Οικονομόπουλος στάθηκε μπροστά στον κόσμο, μίλησε για τον φίλο του και είπε πως περνά κάτι δύσκολο. Μετά τραγούδησε. Δεν ξέρουμε τι χρειάστηκε για να ανέβει στη σκηνή ούτε τι τον περιμένει όταν κατέβει από αυτήν. Ξέρουμε μόνο όσα επέλεξε να πει: είναι εδώ και προσπαθεί. Ας μην απαιτήσουμε από έναν άνθρωπο που μόλις μας έδειξε μια χαραμάδα να ανοίξει και ολόκληρη την πόρτα.
Συντάκτης: Virtual Unreality
