36 χρόνια μετά την πρώτη προβολή του «Μόνος στο Σπίτι», ο Μακόλεϊ Κάλκιν επιστρέφει στον ρόλο του Κέβιν ΜακΚάλιστερ, αυτή τη φορά για μια χριστουγεννιάτικη διαφήμιση που ξυπνά τις πιο γλυκές παιδικές μας αναμνήσεις.
Για ορισμένες ταινίες δεν χρειάζεται να κοιτάξεις το ημερολόγιο για να καταλάβεις πότε ήρθε η εποχή τους. Αρκεί να ακουστεί η χαρακτηριστική μουσική τους, να εμφανιστεί ένα γνώριμο πρόσωπο στην οθόνη και ξαφνικά να αισθανθείς πως τα Χριστούγεννα βρίσκονται πραγματικά μόλις μια ανάσα μακριά, όσο σχεδόν διαρκεί το «ξεπάγωμα» της Κάρεϊ.. Το «Μόνος στο Σπίτι» είναι αναμφίβολα μία από αυτές. Ο Μακόλεϊ Κάλκιν, ο ηθοποιός που ταυτίστηκε όσο λίγοι με την παιδική μας ηλικία, επιστρέφει στον εμβληματικό ρόλο του Κέβιν ΜακΚάλιστερ, 36 ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας, το 1990. Αυτή τη φορά, βέβαια, δεν πρόκειται να υπερασπιστεί το σπίτι του από δύο αδέξιους διαρρήκτες, ούτε να στήσει παγίδες στις σκάλες και στις πόρτες. Η νέα του περιπέτεια εκτυλίσσεται σε ένα εστιατόριο McDonald’s, στο πλαίσιο της χριστουγεννιάτικης διαφημιστικής καμπάνιας της εταιρείας.
Στο διαφημιστικό αυτό σποτ, ο ενήλικος πλέον Κέβιν βρίσκεται μόνος μέσα σε ένα κλειστό εστιατόριο και συνειδητοποιεί πως, για ακόμη μία φορά, όλοι έχουν εξαφανιστεί. Μόνο που τώρα, αντί να πανικοβληθεί, αποφασίζει να απολαύσει την κατάσταση με τον δικό του, γνώριμο τρόπο. Τον παρακολουθούμε να διασκεδάζει στον χώρο, να υποδύεται τον υπάλληλο που δέχεται παραγγελίες και να ετοιμάζει φαγητό, θυμίζοντάς μας εκείνο το μικρό αγόρι που ανακάλυπτε τις χαρές της ανεξαρτησίας όταν η οικογένειά του έφευγε κατά λάθος για το Παρίσι χωρίς εκείνον. Η διαφήμιση συνοδεύει την κυκλοφορία ενός ειδικού γεύματος εμπνευσμένου από το «Home Alone», το οποίο αναμένεται να είναι διαθέσιμο από την 1η Δεκεμβρίου. Η συγκεκριμένη συνεργασία αξιοποιεί τη διαχρονική δημοτικότητα της ταινίας, συνδέοντας τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα με τη νοσταλγία των θεατών που μεγάλωσαν παρακολουθώντας τις περιπέτειες του μικρού Κέβιν.
Δεν είναι, μάλιστα, η πρώτη φορά που ο Μακόλεϊ Κάλκιν επιστρέφει στον συγκεκριμένο ρόλο για διαφημιστικούς σκοπούς. Το 2018 είχε συμμετάσχει σε μια αντίστοιχη καμπάνια της Google, παρουσιάζοντας τον ενήλικο πλέον Κέβιν που χρησιμοποιούσε διάφορες μορφές σύγχρονης τεχνολογίας για να αντιμετωπίσει τις καθημερινές του ανάγκες. Ανεξάρτητα, όμως, από τον εμπορικό χαρακτήρα αυτών των επιστροφών, η ανταπόκριση που προκαλεί ο συγκεκριμένος ήρωας αποδεικνύει κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον: ορισμένοι κινηματογραφικοί χαρακτήρες δεν περιορίζονται ποτέ στην εποχή που δημιουργήθηκαν. Αντίθετα, μεγαλώνουν μαζί με το κοινό τους και αποκτούν μια ξεχωριστή θέση στη μνήμη μας.
Και κάπου εδώ, επιτρέψτε μου ένα μικρό comment. Γιατί, εντάξει, καταλαβαίνουμε όλοι πως πρόκειται για μια διαφήμιση. Ξέρουμε πως πίσω από την επιστροφή του Κέβιν υπάρχει μια εξαιρετικά έξυπνη εμπορική στρατηγική που βασίζεται στη νοσταλγία μας. Αλλά, μεταξύ μας, πόσο μας μίλησε στην ψυχούλα; Γιατί δεν είδαμε απλώς τον Μακόλεϊ Κάλκιν να υποδύεται ξανά έναν παλιό του ρόλο. Είδαμε ένα κομμάτι από τα δικά μας Χριστούγεννα. Από εκείνα που καθόμασταν στον καναπέ με τις πιτζάμες μας, περιμέναμε να αρχίσει το «Μόνος στο Σπίτι» στην τηλεόραση και γελούσαμε για εκατοστή φορά με τις ίδιες ακριβώς σκηνές. Τότε που οι διακοπές έμοιαζαν ατελείωτες, το σπίτι μύριζε γιορτές και οι μεγαλύτερες ανησυχίες μας ήταν τι δώρο θα βρούμε κάτω από το δέντρο και πόσες φορές θα προλάβουμε να δούμε την αγαπημένη μας ταινία. Βέβαια, ο Κέβιν μεγάλωσε, μαζί κι εμείς. Οι ζωές μας άλλαξαν, οι γιορτές ίσως να μη μοιάζουν πια με εκείνες των παιδικών μας χρόνων και κάποια πρόσωπα μπορεί να λείπουν από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι μας. Αλλά είναι πάντα κάπως παρηγορητικό να βλέπεις πως ορισμένα πράγματα παραμένουν ίδια. Πως ένας κινηματογραφικός ήρωας μπορεί, έστω για λίγα δευτερόλεπτα, να σε γυρίσει πίσω σε μια εποχή που όλα έμοιαζαν λίγο πιο απλά. Και τελικά, ίσως αυτή να είναι η πραγματική μαγεία των Χριστουγέννων. Όχι ότι μας κάνουν ξανά παιδιά, αλλά ότι μας θυμίζουν πως εκείνα τα παιδιά υπάρχουν ακόμα κάπου μέσα μας. Καλώς ήρθες πίσω, Κέβιν. Μας έλειψες. Ή μάλλον, μας έλειψαν λίγο και τα Χριστούγεννα που μεγαλώσαμε μαζί σου.
