Πήγε για το νύχι του γιου της και βρέθηκε να ακούει για θεραπεία που θα μπορούσαν να κάνουν στην ίδια. Αν το έγραφες ως σκηνή, θα σου έλεγαν πως το παράκανες με την ειρωνεία. Η Ελένη Καστάνη, όμως, το αφηγήθηκε ως πραγματική επίσκεψη σε ιατρείο στο Κολωνάκι: το παιδί είχε πρόβλημα από το ποδόσφαιρο, εκείνη αναζήτησε βοήθεια και η υποδοχή τής φάνηκε τόσο υπερβολική ώστε έφυγε. Το ονόμασε ένστικτο. Εμένα μου κόλλησε περισσότερο η μετατόπιση της κουβέντας. Μπαίνεις από την πόρτα ως μητέρα που ζητά να δουν το παιδί της και ξαφνικά ακούς τι θα μπορούσαν να κάνουν για σένα. Κι αν δεν θέλεις; Παίρνεις το παιδί και φεύγεις. Όπως είπε ότι έκανε εκείνη.
Στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» της Αθηναΐδας Νέγκα, η ηθοποιός θυμήθηκε ότι ο γιος της ήταν μικρός όταν αντιμετώπισε πρόβλημα με το νύχι του ποδιού του από το ποδόσφαιρο. Της είπαν πως έπρεπε να τον δει πλαστικός χειρουργός κι έτσι πήγαν σε ιατρείο στο Κολωνάκι. Εκεί, όπως περιέγραψε, η υποδοχή συνοδεύτηκε από τόσο «γλείψιμο» ώστε αποχώρησε σχεδόν αμέσως. Θυμήθηκε επίσης να της λένε «κυρία Καστάνη, θα σας κάνουμε μια θεραπεία» και τη δική της απάντηση: «να μ’ αφήσεις ήσυχη με τις θεραπείες». Συνέχισαν σε κλινική στη Γλυφάδα και, σύμφωνα με την ίδια, όλα πήγαν καλά.
Και κάπου εδώ έρχεται η σκέψη που δύσκολα δεν θα κάνει όποιος παρακολουθεί την επικαιρότητα: μιλάει άραγε για το ίδιο ιατρείο στο Κολωνάκι που έγινε γνωστό τις τελευταίες εβδομάδες; Ο νους μπορεί να πάει εκεί. Στο δημοσιευμένο απόσπασμα, πάντως, δεν αναφέρεται ποιο ήταν το ιατρείο ούτε δίνονται στοιχεία που να επιτρέπουν την ταυτοποίηση του. Η ερώτηση μένει ερώτηση. Αυτό που γνωρίζουμε από τη δική της αφήγηση είναι ήδη αρκετά δυνατό: πήγε αναζητώντας βοήθεια για τον γιο της και ένιωσε πως έπρεπε να αποκρούσει προτάσεις για θεραπείες που αφορούσαν την ίδια.
Εκεί το «γλείψιμο» αποκτά ιδιαίτερη γεύση. Η κολακεία είναι ευχάριστη όταν την έχεις επιλέξει. Στον χώρο όπου ψάχνεις βοήθεια για το παιδί σου, μπορεί να σου ακουστεί σαν να έχει φύγει η συζήτηση από εκείνο που σε έφερε. Η Καστάνη δεν είπε ότι πήγε για αισθητική παρέμβαση ούτε ζήτησε να ακούσει επιλογές για τον εαυτό της. Θυμήθηκε πως την προσφωνούσαν με το όνομά της και της μιλούσαν για θεραπεία. Και απάντησε με έναν τρόπο που της ταιριάζει: «να μ’ αφήσεις ήσυχη με τις θεραπείες». Έπειτα βγήκε από την πόρτα. Το χιούμορ της ατάκας μένει, αλλά αυτό που την κάνει δυνατή είναι ότι το «όχι» της έγινε πράξη.
Το πιο ενδιαφέρον στην αντίδρασή της είναι ότι δεν κάθισε να διαπραγματευτεί το «όχι» της. Δεν έκανε την ευγενική κουβέντα που κάνουμε καμιά φορά για να μη φανεί πως μας ενόχλησε κάτι. Δεν χρειάστηκε να αποδείξει ότι η πρόταση ήταν ύποπτη, ούτε να συντάξει αιτιολογημένη απόφαση για το γιατί δεν θέλει θεραπεία. Απλώς κατάλαβε πως δεν ήθελε να συνεχίσει εκεί την επίσκεψη. Αυτό δεν μας λέει ποιο ήταν το ιατρείο ή τι προθέσεις είχαν οι άνθρωποί του. Μας λέει κάτι πολύ συγκεκριμένο για την ίδια: άκουσε την ενόχλησή της, πήρε τον γιο της και αναζήτησε βοήθεια αλλού.
Η Καστάνη δεν έμεινε να εξηγήσει γιατί δεν ήθελε μια θεραπεία που δεν είχε ζητήσει. Δεν προσπάθησε να τελειώσει ευγενικά μια κουβέντα που την είχε ήδη κάνει να αισθανθεί άβολα. Πήρε τον γιο της, αναζήτησε βοήθεια αλλού και, όπως αφηγήθηκε, όλα πήγαν καλά. Το ερώτημα για το ιατρείο παραμένει ανοιχτό. Η δική της αντίδραση, όμως, είναι απολύτως ξεκάθαρη: μπήκε για να φροντίσουν το παιδί της και βγήκε όταν η κουβέντα στράφηκε σε εκείνη. Είπε «να μ’ αφήσεις ήσυχη» και το εννοούσε τόσο, που έφυγε.
Συντάκτης: Virtual Unreality
