Ο Παναγιώτης Κουτσουμπής τάισε την κόρη του. Ναι, τόσο απλά. Και κάπως έτσι, ένα απολύτως φυσιολογικό στιγμιότυπο από την καθημερινότητα ενός πατέρα μετατράπηκε σε είδηση για τον «σύγχρονο πατέρα που συμμετέχει ενεργά σε κάθε στάδιο ανάπτυξης του παιδιού του».
Μισό λεπτό. Την τάισε.
Δεν άλλαξε τον κόσμο, δεν ανακάλυψε κάποιο νέο μοντέλο ανατροφής, δεν έκανε κάτι που χρήζει ιδιαίτερης μνείας. Έδωσε στο παιδί του το φαγητό του. Αυτό ακριβώς που θα περίμενε κανείς να κάνει ένας γονιός.
Κι όμως, διαβάζουμε για «άκρως πατρικό ρόλο», για «στοργή», για τον «ισχυρό δεσμό που χτίζει μέρα με τη μέρα» και για έναν «σύγχρονο πατέρα που συμμετέχει ενεργά». Όλα αυτά επειδή κρατάει ένα κουταλάκι και ταΐζει τη μικρή του.
Και κάπου εδώ βρίσκεται το πραγματικό θέμα. Γιατί όταν ένας πατέρας κάνει κάτι τόσο αυτονόητο όσο το να ταΐσει το παιδί του, να το αλλάξει, να το κοιμίσει ή να το φροντίσει, δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως αξιοθαύμαστη εξαίρεση. Θα έπρεπε να θεωρείται… γονεϊκή καθημερινότητα.
Μήπως τελικά έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να θεωρούμε τη φροντίδα του παιδιού «δουλειά της μαμάς», ώστε όταν ένας μπαμπάς κάνει το bare minimum, του δίνουμε και παράσημο;
Γιατί αν μια μητέρα ανέβαζε μια φωτογραφία να ταΐζει το μωρό της, θα γράφαμε άραγε ότι βρίσκεται σε «άκρως μητρικό ρόλο» και ότι ενισχύει «τον ισχυρό δεσμό που χτίζει μέρα με τη μέρα»;
Μάλλον όχι. Θα λέγαμε απλώς ότι ταΐζει το παιδί της.
Και ίσως αυτό ακριβώς πρέπει να αρχίσουμε να λέμε και για τους μπαμπάδες.
