Έχουμε εκπαιδευτεί να φοβόμαστε τα τέρατα κάτω από το κρεβάτι, τους ψιθύρους στο σκοτάδι και τα φαντάσματα των παλιών σπιτιών. Μόνο που η πραγματικότητα έχει έναν πολύ πιο ωμό τρόπο να σε καθηλώσει. Τα πιο επικίνδυνα θρίλερ δε φορούν μάσκες ούτε έχουν υπερφυσικές δυνάμεις. Έχουν ονοματεπώνυμο, μένουν στο διπλανό διαμέρισμα, σου χαμογελούν στο ασανσέρ και μπορεί να κρύβουν τα πιο αρρωστημένα μυστικά πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο τρομακτικό: ότι μερικές από τις πιο σκοτεινές ιστορίες δεν εκτυλίσσονται σε στοιχειωμένα σπίτια, αλλά σε μέρη που, αν τα έβλεπες, δε θα σου προκαλούσαν καμία υποψία.
Hinterkaifeck: Ο άγνωστος που έμεινε στο σπίτι μετά το έγκλημα
Λίγες ημέρες πριν από τη δολοφονία, στο απομονωμένο αγρόκτημα Hinterkaifeck στη Βαυαρία, ο 63χρονος Andreas Gruber είχε αναφέρει στους γείτονές του μια σειρά από παράξενα περιστατικά. Είχε βρει πατημασιές στο χιόνι που οδηγούσαν από το δάσος προς το αγρόκτημα, χωρίς αντίστοιχη διαδρομή επιστροφής. Είχε επίσης αναφέρει μια άγνωστη εφημερίδα, ενώ ένα κλειδί από το σπίτι είχε εξαφανιστεί.
Ακόμη πιο παράξενο ήταν όσα είχε πει η προηγούμενη υπηρέτρια της οικογένειας. Είχε φύγει μήνες νωρίτερα, υποστηρίζοντας πως φοβόταν ότι το σπίτι ήταν στοιχειωμένο. Σύμφωνα με τις αναφορές, είχε ακούσει παράξενους ήχους στη σοφίτα και πίστευε πως κάποιος βρισκόταν εκεί.
Το βράδυ της 31ης Μαρτίου 1922, έξι άνθρωποι δολοφονήθηκαν στο αγρόκτημα, ανάμεσά τους και η νέα υπηρέτρια της οικογένειας. Τα περισσότερα θύματα φαίνεται πως οδηγήθηκαν διαδοχικά στον αχυρώνα, όπου δέχθηκαν θανατηφόρα χτυπήματα με γεωργικό εργαλείο.
Όμως το πραγματικά ανατριχιαστικό κομμάτι ήρθε μετά.
Όταν οι αρχές έφτασαν στο αγρόκτημα, υπήρχαν ενδείξεις ότι κάποιος είχε παραμείνει εκεί μετά τις δολοφονίες. Τα ζώα είχαν φροντιστεί, η κουζίνα είχε χρησιμοποιηθεί και υπήρχαν ενδείξεις ότι κάποιος είχε καταναλώσει τρόφιμα. Η ιδέα ότι ο δράστης μπορεί να έμεινε στο αγρόκτημα για αρκετές ημέρες, ενώ τα θύματά του βρίσκονταν ήδη νεκρά εκεί, είναι μία από τις πιο ανατριχιαστικές πτυχές της υπόθεσης.
Ποιος ήταν; Κανείς δεν το έμαθε ποτέ.
Η έρευνα δεν οδήγησε στην ταυτοποίηση του δολοφόνου και η υπόθεση παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο διάσημα ανεξιχνίαστα εγκλήματα της Γερμανίας.
Κι αν το Hinterkaifeck μοιάζει με ιστορία που θα μπορούσε να έχει γραφτεί για μια ταινία τρόμου, η επόμενη υπόθεση είναι ίσως ακόμη πιο disturbing ακριβώς επειδή συνέβη σε ένα σπίτι που εξωτερικά έμοιαζε απολύτως φυσιολογικό.
Η οικογένεια Turpin: Το «υποδειγματικό» σπίτι στο αμερικανικό προάστιο
Προσπερνάς ένα όμορφο σπίτι σε μια ήσυχη, ηλιόλουστη γειτονιά της Καλιφόρνια. Στο γκαράζ δύο αυτοκίνητα, στην αυλή τάξη. Εκεί ζούσαν ο David και η Louise Turpin με τα 13 παιδιά τους, μια οικογένεια που προς τα έξω έμοιαζε απολύτως συνηθισμένη.
Πίσω όμως από τους τοίχους αυτού του σπιτιού παιζόταν ένας καθημερινός, αργός εφιάλτης.
Τα παιδιά υπέστησαν για χρόνια σοβαρή κακοποίηση, παραμέληση και υποσιτισμό. Κάποια από αυτά κρατούνταν αλυσοδεμένα στα κρεβάτια τους και ήταν απομονωμένα από τον έξω κόσμο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, τους επιτρεπόταν να κάνουν μπάνιο εξαιρετικά σπάνια, ακόμη και μία φορά τον χρόνο.
Και το πιο ανατριχιαστικό είναι πως όλα αυτά συνέβαιναν πίσω από μια συνηθισμένη εξώπορτα, σε μια γειτονιά όπου κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τι συνέβαινε μέσα.Ο εφιάλτης τελείωσε τον Ιανουάριο του 2018, όταν η 17χρονη Jordan Turpin κατάφερε να δραπετεύσει από το σπίτι από ένα παράθυρο. Είχε μαζί της ένα αποσυνδεδεμένο κινητό τηλέφωνο, αλλά κατάφερε να καλέσει το 911.
Η κλήση αποκάλυψε κάτι που κανείς έξω από το σπίτι δεν μπορούσε να φανταστεί.
Όταν οι αστυνομικοί έφτασαν, βρήκαν τα αδέλφια της σε κατάσταση σοβαρού υποσιτισμού. Ορισμένα από τα παιδιά, παρότι ήταν πλέον ενήλικες, είχαν το βάρος και τη σωματική ανάπτυξη πολύ μικρότερων παιδιών.Για χρόνια, μια ολόκληρη οικογένεια ζούσε πίσω από την πόρτα ενός σπιτιού που εξωτερικά δεν διέφερε σε τίποτα από τα υπόλοιπα της γειτονιάς.
Και κάπως έτσι φτάνουμε σε μια υπόθεση που συνέβη πολύ πιο κοντά μας και έχει ένα ακόμη πιο ανατριχιαστικό στοιχείο: ο άνθρωπος που βρέθηκε δίπλα στην οικογένεια την ώρα της απόγνωσης ήταν κάποιος που ήδη γνώριζε και εμπιστευόταν.
Η εξαφάνιση του Μάριου Παπαγεωργίου: Όταν ο άνθρωπος εμπιστοσύνης βρίσκεται στο επίκεντρο
Αύγουστος 2012, Αθήνα. Ο 26χρονος Μάριος Παπαγεωργίου εξαφανίζεται. Λίγο αργότερα, η μητέρα του λαμβάνει τηλεφώνημα για απαγωγή και οι δράστες ζητούν λύτρα ύψους 620.000 ευρώ. Δίπλα στη συντριμμένη μητέρα βρίσκεται ένας άνθρωπος που η οικογένεια γνώριζε και εμπιστευόταν. Ένας 72χρονος οικογενειακός φίλος, τον οποίο ο Μάριος γνώριζε από μικρός και η οικογένεια θεωρούσε πρόσωπο εμπιστοσύνης. Ο άνθρωπος αυτός εμφανίζεται ως συμπαραστάτης. Συμμετέχει στις προσπάθειες της οικογένειας να διαχειριστεί την κατάσταση και έρχεται σε επαφή με πρόσωπα που εμφανίζονται ως απαγωγείς.
Όμως οι έρευνες της Αστυνομίας και τα στοιχεία της υπόθεσης οδηγούν αλλού.
Ο Π. Μιχαλεάκος κρίθηκε δικαστικά ως ο οργανωτής της απαγωγής και καταδικάστηκε για την υπόθεση. Το δικαστήριο δέχθηκε ότι ο Μάριος είχε δολοφονηθεί και ότι ο ίδιος είχε εμπλακεί στην εγκληματική ενέργεια. Η σορός του Μάριου, όμως, δε βρέθηκε ποτέ. Και κάπου εδώ η υπόθεση αποκτά μια διάσταση που μοιάζει σχεδόν με σενάριο ψυχολογικού θρίλερ. Για την οικογένεια, ο άνθρωπος που θα μπορούσε να βρίσκεται δίπλα της σε μία από τις χειρότερες στιγμές της ζωής της αποδείχθηκε πως είχε κομβικό ρόλο στην ίδια την τραγωδία.
Ο Μάριος δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι του. Και περισσότερο από μία δεκαετία αργότερα, η απάντηση στο πού βρίσκεται η σορός του εξακολουθεί να λείπει.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα ακούσεις έναν περίεργο θόρυβο στο διπλανό διαμέρισμα ή θα δεις μια ερμητικά κλειστή κουρτίνα, μην ψάξεις απαραίτητα για φαντάσματα. Γιατί η πραγματικότητα δε χρειάζεται υπερφυσικά πλάσματα για να γίνει τρομακτική. Μερικές φορές, τα πιο σκοτεινά σενάρια γράφονται από ανθρώπους που μοιάζουν απολύτως φυσιολογικοί και μπορούν να συμβούν ακριβώς δίπλα μας.
Συντάκτης: Δήμητρα Μάστορα
