Οι σχολικές τσάντες κουβαλούν συνήθως βιβλία, ξεχασμένες εργασίες, κασετίνες κι εκείνα τα χαρτάκια που κυκλοφορούν κάτω από τα θρανία. Στην αυλή του 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης, όμως, έγιναν οι λέξεις ενός αποχαιρετισμού. Οι μαθητές τις τοποθέτησαν στο προαύλιο σχηματίζοντας τη φράση «Καλό Παράδεισο» και ενώθηκαν σε μια ανθρώπινη αλυσίδα για τη διευθύντριά τους, Βασιλική Μαρία Τζούβελη. Ένα αντίο από παιδιά που έχασαν έναν άνθρωπο που αγαπούσαν, πολύ νωρίτερα απ’ όσο θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν.
Κοιτάζοντας αυτή την εικόνα, ίσως θυμηθείς κι εσύ κάποιον δικό σου καθηγητή. Εκείνον που σε πρόσεξε σε μια ηλικία που δυσκολευόσουν ακόμη και να εξηγήσεις τι σου συμβαίνει. Που κατάλαβε ότι πίσω από έναν κακό βαθμό, μια απουσία ή μια απότομη απάντηση μπορεί να υπήρχε κάτι που σε ζόριζε. Τέτοιοι άνθρωποι μένουν στη μνήμη μας για χρόνια. Και κάπως έτσι φαίνεται πως είχε ήδη μείνει η κυρία Τζούβελη στις ζωές των μαθητών και των οικογενειών τους.
Η 50χρονη εκπαιδευτικός υπέστη ανακοπή στις 22 Σεπτεμβρίου, έξω από σχολείο της Ηλιούπολης. Μεταφέρθηκε στον «Ερυθρό Σταυρό», όπου οι γιατροί κατάφεραν αρχικά να την επαναφέρουν, και νοσηλεύτηκε διασωληνωμένη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Δυστυχώς, κατέληξε έπειτα από ημέρες νοσηλείας. Το περιστατικό σημειώθηκε εν μέσω κακοκαιρίας, με αναφορές για ισχυρό κρότο κεραυνού στην περιοχή, χωρίς η σύνδεσή του με την ανακοπή να είχε επιβεβαιωθεί στο αρχικό ρεπορτάζ.
Πίσω από την είδηση βρίσκεται ένα σχολείο που προσπαθεί να χωρέσει την απουσία της στην καθημερινότητά του. Μαθητές που θα επιστρέψουν στις τάξεις τους, συνάδελφοι που θα συνεχίσουν να διδάσκουν, γονείς που θα αφήσουν ξανά τα παιδιά τους στην είσοδο. Όλες αυτές οι συνηθισμένες κινήσεις που, όταν χάνεται ένας δικός σου άνθρωπος, γίνονται ξαφνικά δύσκολες.
Στον αποχαιρετισμό του σχολείου υπάρχει μια φράση που εξηγεί πόσο κοντά τους είχε έρθει: «Ήρθε στο σχολείο μας ως Τζούβελη και φεύγει ως η δική μας Κική». Μέσα σε τρία χρόνια, σύμφωνα με τους συναδέλφους της, κατάφερε να αλλάξει το κλίμα της σχολικής κοινότητας. Μιλούν για το αίσθημα δικαιοσύνης της, το χιούμορ, την ενσυναίσθηση και την ασφάλεια που πρόσφερε με την παρουσία της. Για έναν άνθρωπο που τους ένωσε και τους βοήθησε να βγάλουν τον καλύτερό τους εαυτό.
Το έργο της είχε και πολύ συγκεκριμένες, ζωντανές πλευρές: ζωγραφικούς ομίλους, συνεργασίες με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη, εικαστικές και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Ευκαιρίες για τα παιδιά να δημιουργήσουν, να συμμετέχουν, να γνωρίσουν την πόλη τους μέσα από το σχολείο. Να νιώσουν ότι έχουν θέση σε κάτι που χτίζεται και με τη δική τους παρουσία.
Αυτό το νοιάξιμο περιγράφει και μια μητέρα μαθητή στο δημόσιο αντίο της. Θυμάται τη στήριξη που δέχθηκε ο γιος της στη μετάβαση προς την εφηβεία και την ουσιαστική βοήθεια της διευθύντριας και άλλων εκπαιδευτικών. Γράφει για την εμπιστοσύνη με την οποία άφηνε το παιδί της στο σχολείο. Για εκείνη την ανακούφιση του γονιού που ξέρει πως, όταν κλείσει η πόρτα πίσω από το παιδί του, υπάρχουν άνθρωποι που θα το προσέξουν.
Στην εφηβεία αυτή η παρουσία μετράει πολύ. Όταν όλα αλλάζουν και το παραμικρό μπορεί να μοιάζει τεράστιο, χρειάζεσαι έναν ενήλικα που θα σε πάρει στα σοβαρά. Που θα έχει υπομονή μαζί σου ακόμη κι όταν εσύ δεν έχεις με κανέναν. Οι μαρτυρίες όσων γνώρισαν την κυρία Τζούβελη περιγράφουν μια εκπαιδευτικό που καταλάβαινε αυτή την ανάγκη και ανταποκρινόταν.
Τώρα οι συνάδελφοί της μιλούν για την ευθύνη να συνεχίσουν το έργο της. Είναι ένας δύσκολος, ουσιαστικός τρόπος να κρατηθεί η μνήμη της μέσα στο σχολείο: στη φροντίδα για το επόμενο παιδί που θα δυσκολευτεί, στον χρόνο που θα δοθεί σε έναν ανήσυχο γονιό, στις δράσεις που θα φέρουν ξανά τους μαθητές κοντά.
Τα παιδιά, προς το παρόν, της είπαν αντίο με ό,τι είχαν μαζί τους. Με τις τσάντες τους και το ένα το άλλο. Κι έγραψαν στην αυλή δύο λέξεις για τη γυναίκα που πρόλαβε να γίνει δική τους.
Καλό Παράδεισο, Κική.
