Κάποτε θα κουραστείς
να εξηγείς τα αυτονόητα.
Θα βλέπεις ανθρώπους
να φωνάζουν για να έχουν δίκιο,
να πληγώνουν για να μη νιώσουν μικροί,
να ζητούν από τους άλλους
όσα οι ίδιοι δεν έμαθαν ποτέ να δίνουν.
Κι εσύ θα κάθεσαι εκεί,
με τα χέρια ήσυχα,
ακούγοντας.
Θα σε ρωτήσουν γιατί σωπαίνεις.
Σαν να χρειάζεται πάντοτε μια απάντηση.
Θα μπορούσες να φωνάξεις κι εσύ.
Να τους επιστρέψεις
λίγη από την ταραχή τους.
Να αποδείξεις πως καταλαβαίνεις το παιχνίδι.
Μα κάποια στιγμή
θα βαρεθείς.
Όχι τους ανθρώπους.
Την ανάγκη τους
να κάνουν θόρυβο
για να πιστέψουν πως υπάρχουν.
Και θα μείνεις λίγο πιο πέρα,
όχι καλύτερος από αυτούς
μόνο κουρασμένος.
Θα κοιτάζεις τον κόσμο
να βιάζεται να θυμώσει,
να βιάζεται να κρίνει,
να βιάζεται ακόμη και να αγαπήσει.
Κι ίσως τότε καταλάβεις
πως η μεγαλύτερη δοκιμασία
δεν είναι να ζεις ανάμεσα στους παράλογους.
Είναι να μη γίνεις ένας από αυτούς
επειδή κουράστηκες να τους αντέχεις.
Κι έτσι θα συνεχίσεις.
Ήσυχα.
Όχι επειδή ο κόσμος ησύχασε,
αλλά επειδή εσύ
έμαθες πια
ποιον θόρυβο αξίζει
να ακούς.
Συντάκτης: Στάθης Αναστασίου
