Τώρα τελευταία, είναι σαν κάποιος να πάτησε κατά λάθος το κουμπί των Χριστουγέννων λίγο νωρίτερα. Πριν καλά καλά προλάβουμε να αποχαιρετήσουμε τον Οκτώβριο, τα πρώτα λαμπάκια έχουν ήδη κάνει την εμφάνισή τους στα μπαλκόνια, τα χριστουγεννιάτικα δέντρα έχουν αρχίσει να ξεφυτρώνουν στα σαλόνια και τα πρώτα «All I Want for Christmas Is You» ακούγονται σαν να έχουμε ήδη μπει στην τελική ευθεία για την Πρωτοχρονιά. Κάπου ανάμεσα σε έναν pumpkin latte και έναν κουραμπιέ, ο Νοέμβριος έχει χάσει εντελώς την ταυτότητά του.
Και μπορεί κάποιοι να θεωρούν υπερβολικό να στολίζεις όταν έξω κυκλοφορείς ακόμη με ελαφρύ μπουφάν, όμως υπάρχει μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων που δε θέλει να περιμένει ούτε λεπτό παραπάνω. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, αν μπορούσαμε να ζούμε σε μια μόνιμη χριστουγεννιάτικη διαφήμιση, με φωτάκια, ζεστή σοκολάτα και χιόνι έξω από το παράθυρο, αρκετοί από εμάς θα το είχαμε ήδη κάνει.
Το ερώτημα, βέβαια, είναι γιατί βιαζόμαστε τόσο πολύ. Μήπως δεν αγαπάμε απλώς τα Χριστούγεννα, αλλά αυτό που μας κάνουν να αισθανόμαστε; Η απάντηση ίσως βρίσκεται πολύ πιο βαθιά από την επιθυμία μας να βγάλουμε τα στολίδια από τις κούτες. Η καθημερινότητα έχει γίνει μια διαρκής εναλλαγή υποχρεώσεων, deadlines, λογαριασμών, άγχους και μικρών ή μεγαλύτερων απογοητεύσεων. Οι μέρες περνούν χωρίς να προλαβαίνουμε να τις απολαύσουμε και πολλές φορές νιώθουμε πως απλώς διεκπεραιώνουμε τη ζωή μας. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, τα Χριστούγεννα μοιάζουν με μια μικρή υπόσχεση ότι κάτι όμορφο έρχεται.
Και κάπως έτσι, το χριστουγεννιάτικο δέντρο γίνεται κάτι περισσότερο από ένα διακοσμητικό αντικείμενο. Γίνεται μια υπενθύμιση ότι μπορούμε ακόμη να ενθουσιαζόμαστε, να περιμένουμε κάτι, να δημιουργούμε μικρές στιγμές χαράς μέσα σε μια συνηθισμένη εβδομάδα. Δε χρειάζεται να περιμένουμε την 24η Δεκεμβρίου για να νιώσουμε λίγο καλύτερα. Μπορούμε να ανάψουμε τα φωτάκια μας από τις 15 Νοεμβρίου και να αφήσουμε τον υπόλοιπο κόσμο να διαφωνεί.
Τα Χριστούγεννα είναι, σε μεγάλο βαθμό, νοσταλγία.
Δεν περιμένουμε μόνο τα δώρα, τα τραπέζια και τις γιορτινές εξόδους. Περιμένουμε να ξαναβρούμε, έστω και για λίγο, εκείνο το συναίσθημα που είχαμε όταν ήμασταν παιδιά. Την ανυπομονησία, την αίσθηση ότι κάτι μαγικό πλησιάζει, την προσμονή για τις ημέρες που όλα έμοιαζαν λίγο διαφορετικά. Ίσως γι’ αυτό ο πρόωρος στολισμός να έχει και μια δόση επιστροφής στην παιδική μας ηλικία. Γιατί μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε ότι η μαγεία δεν εμφανίζεται πάντα από μόνη της. Κάποιες φορές χρειάζεται να την κατασκευάσουμε με τα ίδια μας τα χέρια, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα ξεσκονίσουμε τον Άγιο Βασίλη πριν καν πέσουν τα πρώτα φύλλα.
Υπάρχει, φυσικά, και η άλλη πλευρά. Τα social media έχουν μετατρέψει την εορταστική περίοδο σε ένα ατελείωτο αισθητικό γεγονός. Χριστουγεννιάτικα σπίτια βγαλμένα από περιοδικά, εντυπωσιακά δέντρα, στολισμένα μπαλκόνια, συνταγές, playlists και αμέτρητες φωτογραφίες που μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι αν δεν έχουμε ήδη βάλει γιρλάντες, έχουμε μείνει πίσω.
Η γιορτινή διάθεση γίνεται σχεδόν μια κοινωνική υποχρέωση. Πρέπει να είμαστε χαρούμενοι, να οργανώνουμε, να αγοράζουμε, να στολίζουμε, να δημιουργούμε την τέλεια ατμόσφαιρα. Και κάπου εκεί, η χαρά κινδυνεύει να μετατραπεί σε ακόμη ένα πράγμα που πρέπει να κάνουμε σωστά.
Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι δε βιώνουν όλοι τα Χριστούγεννα με τον ίδιο τρόπο. Για κάποιους είναι η πιο αγαπημένη περίοδος του χρόνου. Για άλλους είναι μια υπενθύμιση ανθρώπων που λείπουν, σχέσεων που τελείωσαν, οικογενειακών δυσκολιών ή μιας μοναξιάς που γίνεται πιο έντονη όταν όλοι γύρω τους φαίνεται να περνούν υπέροχα. Και ίσως αυτός είναι ένας ακόμη λόγος να μην επιβάλλουμε ούτε στον εαυτό μας ούτε στους άλλους τη γιορτινή διάθεση.
Δε χρειάζεται να είμαστε χαρούμενοι επειδή το ημερολόγιο πλησιάζει στον Δεκέμβριο. Ούτε να αισθανόμαστε ενοχές επειδή δεν έχουμε διάθεση να ακούσουμε για εκατοστή φορά το «Last Christmas».
Τελικά, ίσως δεν έχει τόση σημασία αν θα στολίσουμε στις 15 Νοεμβρίου ή στις 15 Δεκεμβρίου. Αν θα αγοράσουμε καινούργια στολίδια ή αν θα χρησιμοποιήσουμε εκείνα που έχουμε από τότε που μέναμε ακόμη με τους γονείς μας. Αν θα φτιάξουμε ένα εντυπωσιακό δέντρο ή αν θα βάλουμε απλώς μια μικρή φωτεινή γιρλάντα στο παράθυρο.
Σημασία έχει να μη χάσουμε την ουσία μέσα στην προσπάθειά μας να δημιουργήσουμε την τέλεια εικόνα.
Αν, λοιπόν, θέλεις να στολίσεις από τον Νοέμβριο, στόλισε. Αν θέλεις να πιεις ζεστή σοκολάτα με χριστουγεννιάτικη playlist ενώ έξω έχει ακόμη 20 βαθμούς, κάν’ το. Και αν δε θέλεις τίποτα από όλα αυτά, πάλι μια χαρά. Γιατί ίσως τελικά δε βιαζόμαστε τόσο πολύ να έρθουν τα Χριστούγεννα. Βιαζόμαστε να έρθει εκείνη η μικρή περίοδος του χρόνου που μας επιτρέπει να πιστέψουμε ξανά ότι η ζωή μπορεί να γίνει λίγο πιο φωτεινή.
Και αν αυτό το συναίσθημα μπορεί να ξεκινήσει από τον Νοέμβριο, ποιοι είμαστε εμείς που θα του βάλουμε ημερομηνία;
