Οι άλλοι θα σου πουν πως ο χρόνος βοηθά.
Και θα έχουν, ίσως, δίκιο.
Μα δε θα σου πουν
τι να κάνεις με το φλιτζάνι
που έμαθες να βγάζεις για δύο.

Στην αρχή θα την αναζητάς παντού.
Στη θέση της στο τραπέζι,
στον ήχο ενός κλειδιού,
σε μια ιστορία που θα θέλεις να της πεις
και θα θυμηθείς αργά
πως δεν υπάρχει πια κανείς να την ακούσει.

Μη θυμώνεις με τις ημέρες που περνούν εύκολα.
Ούτε με εκείνες που δεν περνούν καθόλου.
Δεν είναι προδοσία να γελάσεις ξανά,
όπως δεν είναι αδυναμία
να σου λείψει ύστερα από χρόνια.

Θα έρθει κάποτε μια άνοιξη
και θα κοιτάξεις τα δέντρα να ανθίζουν.
Ίσως τότε θελήσεις να της το πεις.
Και για μια στιγμή
θα ξεχάσεις.

Μην τρομάξεις.

Δεν την ξέχασες.
Μόνο που η ζωή,
χωρίς να σε ρωτήσει,
συνέχισε.

Κι εσύ μαζί της.

Κράτησε, αν μπορείς, όσα σου άφησε.
Όχι σαν κειμήλια κλεισμένα σε συρτάρια,
μα σαν εκείνες τις συνήθειες
που δεν ξέρεις πότε έγιναν δικές σου.

Και μην απαιτείς από τον εαυτό σου
να πάψει να την αγαπά.

Ο θάνατος στερεί την παρουσία.
Δεν ξέρω αν στερεί, όμως, κι εκείνο
που έκανε δύο ανθρώπους
να αναζητούν ο ένας τον άλλον
μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο κόσμο.

Μόνο ένα θα σου πω:

Όταν, κάποια νύχτα,
πιάσεις τον εαυτό σου να της μιλά,
μην απολογηθείς σε κανέναν.

Υπάρχουν άνθρωποι
που έφυγαν από τον κόσμο
κι όμως, δεν έπαψαν να έχουν
μια θέση σε αυτόν.

Μονάχα που τώρα
τη θέση τους
δεν μπορείς να την αγγίξεις.

Συντάκτης: Στάθης Αναστασίου