Έχουμε φτάσει να συζητάμε την κόντρα της Άννας Βίσση με τον Νίκο Καρβέλα με την προσήλωση που θα έπρεπε να διαβάζουμε ένα συμβόλαιο πριν το υπογράψουμε. Δηλώσεις, αναλύσεις, εκτιμήσεις για το ποιος στενοχωρήθηκε περισσότερο και ποιος εννοούσε τι. Μέχρι που εμφανίζεται η Κατερίνα Διδασκάλου στον Γιώργο Λιάγκα και βάζει μια πολύ χρήσιμη τελεία.
Η ηθοποιός βρέθηκε τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου στο «Πρωινό», μαζί με την κόρη της, Φλώρα. Με αφορμή τη συνεργασία της με τη Βίσση και τον Καρβέλα στη «Μάλα», ο παρουσιαστής τη ρώτησε για τη μεταξύ τους ρήξη. Η Διδασκάλου εξήγησε ότι είχε μόλις πληροφορηθεί το θέμα, περιμένοντας να μπει στην εκπομπή.
Ας σταθούμε λίγο εδώ. Υπάρχει άνθρωπος που κυκλοφορεί ανάμεσά μας, εργάζεται, ενημερώνεται και δεν έχει παρακολουθήσει όλο το χρονικό Βίσση–Καρβέλα. Γίνεται. Η ζωή συνεχίζεται κανονικά. Δε σου παίρνουν την ελληνική υπηκοότητα αν χάσεις δύο επεισόδια.
Το καλύτερο, όμως, ήρθε όταν θυμήθηκε μια ευχή της μητέρας της:
«Άκουσε να δεις. Η μάνα μου μου είπε κάτι πολύ σημαντικό “σου εύχομαι να έχεις τόσο ενδιαφέρουσα ζωή, ώστε να μην ασχολείσαι ποτέ με τις ζωές των άλλων, εκτός αν είναι να βοηθήσεις”. Γιώργο, αυτό ήταν μια, είναι μια τεράστια ευχή και έχει γίνει πράξη και χαίρομαι που γίνεται πράξη στη ζωή μου. Δεν αδιαφορώ. Προς Θεού. Ξέρω πολύ καλά τι γίνεται στο Αφγανιστάν, που οι γυναίκες δεν τολμάνε να ξεμυτίσουν από την πόρτα τους. Αυτό με αφορά. Αυτό με αφορά πολύ περισσότερο.»
Το ενδιαφέρον για έναν άνθρωπο μπορεί να σε οδηγήσει να τον ακούσεις, να τον στηρίξεις, να του σταθείς. Μπορεί, βέβαια, να σε οδηγήσει και στο να συζητάς επί σαράντα λεπτά τα προσωπικά του με ανθρώπους που επίσης δεν ήταν μπροστά. Η διαφορά φαίνεται κυρίως στο τι προσφέρεις στον ίδιο, αφού ολοκληρώσεις τη συζήτηση.
Η Διδασκάλου είπε ότι λυπήθηκε με όσα έμαθε και ευχήθηκε η διαφορά να λυθεί όσο γίνεται καλύτερα. Εξήγησε, ωστόσο, ότι επιλέγει να μην αναλώνεται σε κουβέντες στις οποίες δεν μπορεί να προσφέρει βοήθεια. Αναφέρθηκε μάλιστα στις γυναίκες του Αφγανιστάν και στους περιορισμούς που υφίστανται, εξηγώντας ότι αυτή η πραγματικότητα την απασχολεί πολύ περισσότερο.
Η τοποθέτησή της είχε τόση αξία επειδή περιείχε και συναίσθημα και όριο. Μπορούσε να στενοχωρηθεί για δύο ανθρώπους που γνωρίζει, χωρίς να αναλάβει δημόσια την ερμηνεία της σχέσης τους. Η παλιά συνεργασία δε σε διορίζει αυτομάτως εκπρόσωπο Τύπου των προσωπικών κανενός. Ούτε σε υποχρεώνει να διαλέξεις στρατόπεδο επειδή βρέθηκε μπροστά σου ένα μικρόφωνο. Και πόσο ανακουφιστικό είναι να βλέπεις κάποιον να το καταλαβαίνει αυτό. Να ακούει μια ερώτηση και να απαντά μέχρι εκεί που πραγματικά γνωρίζει και επιθυμεί. Χωρίς να επιστρατεύει μια ανάμνηση εικοσαετίας για να εξηγήσει έναν σημερινό καβγά. Έχουμε κάνει το να διαθέτεις γνώμη για τα πάντα σχεδόν κοινωνική υποχρέωση, λες και στο τέλος της ημέρας θα εξεταστούμε προφορικά.
Φυσικά, όλοι έχουμε χαζέψει ένα gossip θέμα. Όλοι έχουμε ανοίξει ένα άρθρο από περιέργεια και κάποιοι έχουμε γράψει κιόλας τέτοια άρθρα. Η ψυχαγωγία έχει θέση στην καθημερινότητα και δε χρειάζεται κάθε διάλειμμά μας να συνοδεύεται από γεωπολιτική ανάλυση. Υπάρχει, όμως, μια απόσταση ανάμεσα στο να διαβάζεις μια είδηση και στο να νιώθεις πως απέκτησες πρόσβαση σε όλη την αλήθεια δύο ανθρώπων. Εκεί ακριβώς ήταν εύστοχη η Κατερίνα Διδασκάλου. Έδειξε πόσο αξιοπρεπές μπορεί να είναι το να αφήνεις χώρο στους άμεσα εμπλεκόμενους να λύσουν όσα τους αφορούν. Πόσο καθαρά μπορείς να εκφράσεις την ανθρώπινη συμπάθειά σου και μετά να σταματήσεις. Το σταμάτημα, ειδικά στην τηλεόραση, θέλει κι αυτό μια κάποια αυτοπεποίθηση.
Η ευχή της μητέρας της, πάντως, αξίζει να μας μείνει. Να έχουμε πράγματα που μας γεμίζουν, ανθρώπους που θέλουμε να συναντήσουμε, δουλειές και επιθυμίες που ζητούν τον χρόνο μας. Κι όταν στρεφόμαστε στη ζωή κάποιου άλλου, να υπάρχει πού και πού κάτι πιο χρήσιμο να του προσφέρουμε από μια ετυμηγορία.
Για την υπόθεση Βίσση–Καρβέλα έχουν ειπωθεί ήδη πολλά. Η Διδασκάλου πρόσθεσε κάτι που έλειπε: ένα όριο.
