Η Miley Cyrus και η μητέρα της, Tish Cyrus-Purcell, βρίσκονται αυτή τη φορά στην επικαιρότητα για έναν λόγο που δεν έχει σχέση με τη μουσική ή τις εμφανίσεις τους. Οι δυο τους στηρίζουν τη δημιουργία 97 κατοικιών για γυναίκες που αντιμετωπίζουν την αστεγία και για επιζώσες έμφυλης βίας, μέσα από τη συνεργασία τους με το Downtown Women’s Center στο Λος Άντζελες. Μια πρωτοβουλία που μας θυμίζει ότι, για κάποιους ανθρώπους, το να έχουν ένα ασφαλές μέρος να επιστρέψουν δεν είναι καθόλου αυτονόητο.
Η τραγουδίστρια και η μητέρα της συνεργάζονται με το Downtown Women’s Center από τον Δεκέμβριο του 2024, μέσω του Miley Cyrus Foundation. Έχουν ήδη συμβάλει στην ανακαίνιση του Skid Row Day Center, στηρίζοντας έναν οργανισμό που εξυπηρετεί περισσότερες από 5.000 γυναίκες κάθε χρόνο, προσφέροντας γεύματα, είδη υγιεινής και υποστήριξη. Η δράση τους επεκτείνεται τώρα και στο Rosa’s Place, ένα νέο κτίριο με 97 κατοικίες μόνιμης υποστηριζόμενης στέγασης, το οποίο αναμένεται να ανοίξει το 2027. Με την ολοκλήρωσή του, η στεγαστική δυναμικότητα του οργανισμού αναμένεται σχεδόν να διπλασιαστεί.
Για τη συμβολή τους στην υποστήριξη γυναικών που βιώνουν την αστεγία, οι δύο γυναίκες τιμήθηκαν στο Every Woman Housed Gala του 2026. Η αναγνώριση αυτή έρχεται ως συνέχεια μιας συνεργασίας που δεν περιορίζεται σε μια μεμονωμένη δωρεά ή δημόσια εμφάνιση. Πίσω, όμως, από την αναγνωρισιμότητα της Miley Cyrus και τον αριθμό των 97 κατοικιών, υπάρχει ένα ζήτημα που αξίζει να μας απασχολήσει πολύ περισσότερο από μια είδηση για τη φιλανθρωπική δράση μιας διάσημης.
Συχνά μιλάμε για την ανάγκη να απομακρυνθεί κάποιος από ένα κακοποιητικό περιβάλλον σαν να πρόκειται για μια απλή απόφαση. «Γιατί δεν φεύγει;» είναι μια ερώτηση που ακούγεται εύκολα. Σπάνια, όμως, ακολουθεί η επόμενη: «Και πού θα πάει;». Για πολλές γυναίκες, η απομάκρυνση από τη βία δεν είναι μόνο ζήτημα απόφασης. Μπορεί να συνοδεύεται από φόβο, οικονομική αβεβαιότητα, έλλειψη στέγης ή την απουσία ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, όμως η ανάγκη για ασφάλεια δεν τελειώνει τη στιγμή που κάποια καταφέρνει να φύγει.
Ας σκεφτούμε πόσα μικρά πράγματα συνδέουμε με τη λέξη «σπίτι». Να επιστρέφουμε έπειτα από μια δύσκολη μέρα, να αφήνουμε τα κλειδιά μας στο τραπέζι, να μαγειρεύουμε, να κοιμόμαστε χωρίς να ανησυχούμε για το πού θα βρεθούμε αύριο. Είναι συνήθειες τόσο καθημερινές, που πολλές φορές ξεχνάμε ότι δεν τις έχουν όλοι. Κι όμως, αυτή η αίσθηση σταθερότητας μπορεί να είναι το πρώτο βήμα για να οργανώσει κάποιος ξανά τη ζωή του.
Γι’ αυτό έχει σημασία ότι το Rosa’s Place δεν σχεδιάζεται ως ένας ακόμη χώρος προσωρινής φιλοξενίας, αλλά ως ένα συγκρότημα μόνιμης υποστηριζόμενης στέγασης. Η διαφορά είναι ουσιαστική. Δεν αρκεί πάντα να προσφέρεις σε έναν άνθρωπο ένα μέρος για να περάσει τη νύχτα. Χρειάζεται να του δώσεις και τη δυνατότητα να σχεδιάσει το μέλλον του, χωρίς η αβεβαιότητα για τη στέγη να καθορίζει κάθε του απόφαση.
Φυσικά, ένα σπίτι δεν σβήνει όσα έχει ζήσει μια γυναίκα. Δεν εξαφανίζει τον φόβο, δεν θεραπεύει αυτόματα το τραύμα και δεν λύνει κάθε πρακτική δυσκολία. Μπορεί, όμως, να αποτελέσει μια αρχή για να ξαναχτίσει τη ζωή της. Κι αυτό είναι σημαντικό, γιατί η ασφάλεια δεν αφορά μόνο το να απομακρυνθεί κάποιος από έναν κίνδυνο, αλλά και το να έχει τις συνθήκες που χρειάζεται για να συνεχίσει τη ζωή του.
Αυτό που ξεχωρίζει στην πρωτοβουλία είναι ότι η βοήθεια δεν σταματά στην κάλυψη μιας άμεσης ανάγκης. Η ανακαίνιση ενός κέντρου που προσφέρει καθημερινή υποστήριξη και η στήριξη της δημιουργίας μόνιμων κατοικιών αποτελούν δύο διαφορετικούς, αλλά εξίσου σημαντικούς τρόπους προσφοράς. Κι ίσως αυτή να είναι η ουσία της κοινωνικής προσφοράς: να μην περιορίζεται σε μια στιγμή δημοσιότητας, αλλά να αφήνει κάτι ουσιαστικό πίσω της.
Οι 97 κατοικίες δεν είναι 97 ιστορίες με προκαθορισμένο ευτυχισμένο τέλος. Κανείς δεν μπορεί να υποσχεθεί ότι όλα θα γίνουν εύκολα για τις γυναίκες που θα ζήσουν εκεί. Είναι, όμως, 97 δυνατότητες για μια νέα αρχή. Κι αυτό, από μόνο του, έχει τεράστια σημασία.
Η Miley Cyrus και η Tish Cyrus-Purcell αξιοποιούν τη δημόσια παρουσία τους για να στηρίξουν μια προσπάθεια που αφορά κάτι θεμελιώδες: το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να έχει έναν ασφαλή χώρο. Γιατί, τελικά, το πιο σημαντικό σε ένα σπίτι δεν είναι οι τοίχοι ή τα τετραγωνικά του. Είναι να μπορείς να κλείσεις την πόρτα και να νιώθεις ότι, τουλάχιστον εκεί, δεν χρειάζεται να φοβάσαι.
Συντάκτης: Μαρίζα Σούλο
