Οι σχέσεις του σήμερα. Πονεμένη ιστορία. Τα trust issues πάνε κι έρχονται, καθώς όλα είναι δημόσια, όλα βρίσκονται εύκολα. Το κινητό μας έχει καταντήσει ένας ατελείωτος κατάλογος επιλογών. Οι πειρασμοί και οι προκλήσεις γύρω μας άφθονες.
Διόλου δύσκολο απλά να γυρίσεις το βλέμμα να κοιτάξεις αλλού, όταν στη σχέση σου κάτι σε δυσκολεύει περισσότερο από όσο θέλεις. Μάλιστα, το πρώτο πράγμα που συμβαίνει πλέον, είναι αυτό. Αντί να δούμε το πρόβλημα κατάματα, στρέφουμε αλλού την προσοχή και ψάχνουμε λύσεις παροδικές. Μόνο που δεν είναι λύσεις. Και αυτό λίγοι το αναγνωρίζουν.
Κάθε φορά που η σχέση περνάει κρίση, έρχεται κάποιος από εκεί έξω που μας κάνει να νιώθουμε ξανά ποθητοί. Η επιβεβαίωση που λαμβάνουμε στην πιο ανάλαφρη μορφή της, είναι τόσο δελεαστική και ανανεωτική που δύσκολα αντιστέκεται κανείς. Δύσκολα, όμως, μέχρι να σκεφτεί πως αυτός ο «άλλος» δε ξέρει πως πετάμε τα ρούχα μας μετά τη δουλειά ή πως φερόμαστε όταν είμαστε θυμωμένοι. Δύσκολα μέχρι να θυμηθούμε πως υπάρχει ένας δίπλα μας που μας επιλέγει παρ’ όλα τα περίεργα στιγμιότυπα της καθημερινότητάς μας.
Τι μας κρατάει άραγε; Όταν ο κλοιός στενεύει μέσα στη σχέση και η καθημερινότητα βαραίνει. Όταν τα πρέπει, πατάνε το πόδι τους περήφανα πάνω στα θέλω και απαιτούν χώρο για να γίνουν πρώτα. Όταν οι μέρες περνούν μην αφήνοντας χώρο στη σχέση για έρωτες και λουλούδια. Η αγάπη; Όχι…
Η ευφυΐα. Περίεργη σκέψη, όμως πέρα για πέρα αληθινή. Οι επιλογές που κάνουμε, οι επιθυμίες μας, οι ανάγκες μας, όλα επηρεάζονται από την ευφυΐα που μας διακατέχει. Το πόσο ευφυής είσαι σαν άνθρωπος, σε κάνει να έχεις την ανάλογη επίγνωση των καταστάσεων που θα βιώσεις στη ζωή σου. Η επιλογή που θα κάνεις σε μια συγκεκριμένη στιγμή και περίοδο, εξαρτάται άμεσα από το αν θα κρατηθείς από τη διαύγεια του νου ή αν θα βουτήξεις στην σαρκική ανάγκη του σώματος.
Τώρα εύλογα θα σκεφτεί κανείς «Γιατί οι έξυπνοι δεν απατούν τους συντρόφους τους;». Φυσικά και το κάνουν. Ήρθε μια στιγμή κατά την οποία κλήθηκαν να επιλέξουν τί θα ταΐσουν και επέλεξαν. Σε αυτό το σημείο της κουβέντας συναντάμε την ακεραιότητα. Μπαίνει σε λειτουργία μόλις η επιθυμία να λάβεις την επιβεβαίωση που ποθείς σου χτυπά την πόρτα. Ακεραιότητα να χρησιμοποιήσεις την εξυπνάδα σου για να υποστηρίξει αυτό που θες να χτίσεις με έναν άνθρωπο και όχι να καλύψεις τα ίχνη που μπορεί να αφήσει αυτός ο άλλος βγαίνοντας από την πόρτα που του άνοιξες.
Ξέρεις πως θα έρθουν μέρες βαριές. Φάσεις που θα επικρατεί μία μόνιμη μάχη μέσα στο σπιτικό σου και θα χρειάζεται υπομονή για να περάσετε από αυτή την τρέλα. Θα υπάρχουν νεύρα. Λόγια αιχμηρά. Στιγμές που η ανακωχή θα μοιάζει ανέφικτη. Όμως, θα ξέρετε πως τις μέρες αυτές δε θα θέλατε να τις περνάτε με κανέναν άλλον. Γιατί μαζί είστε πιο δυνατοί. Μαζί είστε μια ομάδα ανίκητη που ό,τι και να συμβαίνει επιλέγετε ο ένας τον άλλον. Η προτεραιότητά σας είναι μία και είναι το «μαζί».
Αν έχεις φτάσει σε αυτά τα επίπεδα καθαρότητας κινήτρων για τις επιλογές σου, ό,τι και να γίνεται γύρω, ό,τι και να περάσει από δίπλα σου, ό,τι και να περάσει από την οθόνη του κινητού σου, τα μάτια σου θα στρέφονται σε αυτόν τον άνθρωπο που είναι το «μαζί» σου. Το χέρι σου θα οδηγείται στο χέρι του, το μυαλό σου δε θα αντέχει χωρίς τη σκέψη του και η ψυχή σου θα ψάχνει μόνο εκείνον. Ρομαντικό; Όχι. Είναι μια πραγματικότητα που μόνο όσοι τη ζουν ή θέλουν να τη ζήσουν, την καταλαβαίνουν πόσο σκληρή και μη λουλουδένια είναι.
Θέλει κότσια να επιστρέφεις σε έναν άνθρωπο ξανά και ξανά. Θέλει δύναμη να μένεις ακέραιος για εκείνον, γιατί το να τον κάνεις να πονά, για σένα δεν είναι εναλλακτική. Θέλει διαύγεια να αναγνωρίζεις πως οι δυσκολίες θα υπάρχουν πάντα, όμως ο χρόνος όχι. Αν έχεις βρει τον άνθρωπο με τον οποίο θες να περάσεις όλα όσα έχεις ποθήσει για τη ζωή σου, τότε θα πρέπει να είσαι και αρκετά έξυπνος για να τον επιλέγεις καθημερινά. Ακόμα και όταν οι μέρες σας είναι σκοτεινές. Ξέρεις πως μαζί του θες να βλέπεις και το φως.
Ξέρεις τι είναι η ζωή; Μία θάλασσα. Απέραντη. Γεμάτη πράγματα να δεις, να κάνεις, να νιώσεις. Υπάρχουν μέρες που είναι τόσο γαλήνια και όμορφη. Μα υπάρχουν και αυτές που έχει τη δύναμη να σε πνίξει με τη φουρτούνα της. Το κουπί αν το τραβάς από τη μια μεριά, είναι δύσκολο ακόμα και στις μέρες που είναι γλυκιά. Βαραίνει και σου καίει τα χέρια αργά. Αν υπάρχει όμως συνοδοιπόρος, ξέρεις πως αν πάψεις να το τραβάς εσύ, θα συνεχίζει άλλος. Θα είναι πιο ελαφρύ. Και το ταξίδι θα αξίζει τον κόπο, γιατί τον προορισμό θα τον φτιάχνετε μαζί. Εσύ επιλέγεις.
Συντάκτης: Βάσω Πατρώνη
