Τώρα τελευταία, ξέρεις, έχουμε βαλθεί να ανακαλύπτουμε καινούργιους τρόπους για να κάνουμε τα ίδια πράγματα που κάναμε πάντα, μόνο που πλέον χρειάζονται αγγλικό όνομα, μερικές χιλιάδες views και την απαραίτητη έγκριση του TikTok για να θεωρηθούν αποδεκτά. Κάποτε έλεγες «βαριέμαι να σηκωθώ από το κρεβάτι» και σε ρωτούσαν αν έχεις τίποτα. Σήμερα λέγεται bed rotting και παρουσιάζεται ως αντίδραση στην κουλτούρα της διαρκούς παραγωγικότητας. Κι αν αποφασίσεις να το πας ένα βήμα παραπέρα, κλείνεις κι ένα ξενοδοχείο για να κάνεις ακριβώς το ίδιο πράγμα, μόνο με καλύτερα σεντόνια.
Καλώς ήρθες στο room rotting, την τάση που θέλει να περνάς τις διακοπές σου κυρίως μέσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Όχι, δεν αρρώστησες, ούτε έχασες το λεωφορείο για την εκδρομή. Απλώς δεν έχεις καμία διάθεση να πας πουθενά. Θέλεις να παραγγείλεις φαγητό, να δεις σειρές, να χαζέψεις στο κινητό και να απολαύσεις την πολυτέλεια του να μην έχεις απολύτως κανένα πρόγραμμα. Το bed rotting απέκτησε ιδιαίτερη δημοτικότητα στα social media το 2023, κυρίως μέσω του TikTok, ενώ το room rotting μεταφέρει αυτή τη φιλοσοφία στις διακοπές. Δε φαίνεται να υπάρχει ένας συγκεκριμένος celebrity που ξεκίνησε το φαινόμενο. Τα social media, άλλωστε, δε χρειάζονται πάντα έναν εμπνευστή. Αρκεί ένας άνθρωπος να ανεβάσει ένα βίντεο με θέα το ταβάνι και χιλιάδες άλλοι να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους.
Και κάπου εδώ αναρωτιέσαι: πληρώνουμε αεροπορικά, ξενοδοχεία και μεταφορές για να φτάσουμε σε έναν προορισμό και να μη χρειαστεί να τον γνωρίσουμε; Δε θα μπορούσαμε απλώς να μείνουμε σπίτι μας, να παραγγείλουμε την πίτσα μας και να λιώσουμε στον καναπέ χωρίς να κοιτάξουμε το υπόλοιπο του λογαριασμού μας με απόγνωση;
Η απάντηση είναι πως, όσο παράλογο κι αν ακούγεται, υπάρχει μια διαφορά. Στο σπίτι σε περιμένουν τα άπλυτα, οι δουλειές, οι εκκρεμότητες και εκείνη η ενοχλητική φωνή που σου υπενθυμίζει ότι θα μπορούσες να κάνεις κάτι πιο χρήσιμο. Ακόμη κι αν δεν κάνεις τίποτα, βλέπεις τον νεροχύτη και αισθάνεσαι ότι κάπου αποτυγχάνεις ως ενήλικας. Στο ξενοδοχείο, αντίθετα, κανείς δεν περιμένει να βάλεις πλυντήριο ούτε να μαγειρέψεις. Δεν είσαι υπεύθυνος για τίποτα, πέρα από το αν θέλεις να παραγγείλεις πρωινό ή να κοιμηθείς άλλη μία ώρα. Πληρώνεις, δηλαδή, για να απαλλαγείς προσωρινά από την καθημερινότητά σου. Μια συνδρομή στην ησυχία, μόνο που έχει και μίνι μπαρ.
Και δεν είναι παράλογο να θέλουμε αυτή την αποσύνδεση. Η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι οι διακοπές μπορούν να βελτιώσουν την ευεξία, ενώ η ψυχολογική απομάκρυνση από τη δουλειά βοηθά στην αποκατάσταση από το στρες. Μελέτη για τις σύντομες διακοπές έχει εξετάσει, μάλιστα, τα οφέλη τόσο της παραμονής σε ξενοδοχείο όσο και των διακοπών στο σπίτι. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι η επιστήμη συνιστά να σαπίζουμε στο κρεβάτι. Άλλο να επιλέγεις συνειδητά λίγες ώρες ηρεμίας και άλλο να απομονώνεσαι συστηματικά επειδή δεν έχεις πια κουράγιο για τίποτα. Δε χρειάζεται να παθολογικοποιούμε κάθε ανάγκη μας για ησυχία, αλλά ούτε και να βαφτίζουμε κάθε εξάντληση αυτοφροντίδα.
Ίσως, τελικά, το room rotting να λέει περισσότερα για την εποχή μας απ’ όσα θα θέλαμε να παραδεχτούμε. Έχουμε καταφέρει να μετατρέψουμε ακόμη και τις διακοπές σε αγώνα δρόμου: αξιοθέατα, εστιατόρια, φωτογραφίες, αναρτήσεις, εμπειρίες που πρέπει οπωσδήποτε να ζήσουμε για να μη νιώσουμε ότι χάσαμε κάτι. Φεύγουμε για να ξεκουραστούμε και επιστρέφουμε με εκατό φωτογραφίες, τρεις χιλιάδες βήματα παραπάνω και την ανάγκη να πάρουμε άδεια για να συνέλθουμε από την άδειά μας.
Το room rotting μοιάζει, λοιπόν, με μια μικρή επανάσταση απέναντι στην απαίτηση να αξιοποιούμε κάθε λεπτό. Μόνο που ακόμη κι αυτή η επανάσταση μπορεί να γίνει καταναλωτικό προϊόν. Δεν αρκεί να πεις «σήμερα θα κάτσω σπίτι». Πρέπει να κλείσεις δωμάτιο, να πληρώσεις για την εμπειρία και να ανακαλύψεις ότι η απόλυτη πολυτέλεια είναι να μην έχεις τίποτα να κάνεις.
Το ερώτημα είναι αν χρειαζόμαστε πραγματικά ένα ξενοδοχείο για να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ξεκουραστεί ή αν έχουμε ξεχάσει πώς να το κάνουμε στο ίδιο μας το σπίτι. Γιατί, αν πρέπει να πληρώσουμε για να μη νιώθουμε ενοχές που δεν είμαστε παραγωγικοί, τότε μάλλον το πρόβλημα δεν είναι ότι βαριόμαστε. Είναι ότι έχουμε μάθει να θεωρούμε ακόμη και την ξεκούραση πολυτέλεια.
Συντάκτης: Βίκυ Παναγοπούλου
