Θυμάσαι τότε που οι προσκλήσεις για παιδικά πάρτι έγραφαν απλώς «Σε περιμένω στα γενέθλιά μου»; Είχαν μια ημερομηνία, μια διεύθυνση και, αν ήσουν τυχερός, έναν Μίκυ Μάους στην άκρη. Αγόραζες ένα δωράκι, έντυνες το παιδί σου και πήγαινες. Το μεγαλύτερο άγχος ήταν αν θα προλάβεις να φας κανένα τυροπιτάκι πριν εξαφανιστούν όλα. Ε, λοιπόν, αυτά μάλλον ανήκουν στο παρελθόν. Γιατί πλέον, όπως φαίνεται, για να παρακολουθήσεις το σβήσιμο μιας τούρτας μπορεί να χρειαστείς προετοιμασία αντίστοιχη με εκείνη ενός επαγγελματικού συνεδρίου.
Αφορμή στάθηκε μια πρόσκληση για παιδικό πάρτι που δημοσίευσε στο Facebook η ψυχολόγος και συγγραφέας Λίζα Βάρβογλη, προκαλώντας πλήθος αντιδράσεων. Η ίδια διευκρίνισε αργότερα ότι επρόκειτο για πραγματική πρόσκληση που είχε λάβει στη Βοστώνη, με αλλαγμένα ονόματα και ορισμένες λεπτομέρειες. Και τι έγραφε αυτή η πρόσκληση; Καθίστε αναπαυτικά. Έχουμε δρόμο.
Το μήνυμα ξεκινούσε με μια ευγενική καλημέρα και την ενημέρωση ότι οι οικοδεσπότες ήθελαν να δώσουν μερικές διευκρινίσεις για να κυλήσει ομαλά το πάρτι. Στη συνέχεια, όμως, ακολουθούσε μια σειρά από όρους που έκαναν την απλή παρουσία σε παιδικά γενέθλια να μοιάζει με διαδικασία επιλογής υποψηφίων. Αρχικά, διευκρινιζόταν ότι, λόγω περιορισμένου αριθμού προσκεκλημένων, δεν μπορούσαν να παρευρεθούν τα αδερφάκια των παιδιών. Τα δώρα έπρεπε να επιλεγούν αποκλειστικά από συγκεκριμένη λίστα, ώστε να αποφευχθούν οι διπλές επιλογές, ενώ υπήρχε και η προτίμηση να μην είναι μεταχειρισμένα.
Οι οδηγίες συνεχίζονταν με την επισήμανση ότι τα παιδιά δεν έπρεπε να τρέχουν μέσα στο σπίτι, αλλά να περνούν όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο στον κήπο. Οι γονείς καλούνταν να παραμείνουν καθ’ όλη τη διάρκεια της γιορτής, βοηθώντας στην επίβλεψη. Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι πρόκειται απλώς για έναν ιδιαίτερα οργανωτικό οικοδεσπότη, αλλά η συνέχεια είχε περισσότερο ενδιαφέρον.
Το χρωματικό θέμα του πάρτι ήταν το μπλε και τα παιδιά έπρεπε να φορούν ρούχα σε αντίστοιχες αποχρώσεις. Μάλιστα, οι γονείς καλούνταν να στείλουν εκ των προτέρων φωτογραφία της ενδυμασίας που είχαν επιλέξει, ώστε να διασφαλιστεί η αισθητική αρμονία στις φωτογραφίες. Παράλληλα, οι μητέρες παρακαλούνταν να αποφύγουν τα τακούνια για να μην καταστραφεί το γκαζόν. Και επειδή μια καλή εμφάνιση δεν αρκεί χωρίς την κατάλληλη μουσική συνοδεία, τα παιδιά έπρεπε να έχουν κάνει πρόβα το τραγούδι των γενεθλίων, ώστε να ακουστεί σωστά και συγχρονισμένα στο βίντεο. Τέλος, ζητούνταν έγκαιρη ενημέρωση για πιθανές διατροφικές αλλεργίες ή ιδιαίτερες ανάγκες υποστήριξης των παιδιών. Το μήνυμα ολοκληρωνόταν με ένα ευχαριστώ για την κατανόηση.
Και κάπου εδώ, αγαπητέ αναγνώστη, αναρωτιέσαι αν πρόκειται να πας σε γενέθλια ή αν μόλις αποδέχτηκες τους όρους χρήσης μιας καινούργιας εφαρμογής. Το μόνο που έλειπε ήταν ένα κουτάκι στο τέλος με την ένδειξη «Διάβασα και αποδέχομαι τους όρους και τις προϋποθέσεις».
Ας ξεκινήσουμε από τα αδερφάκια. Εντάξει, ας είμαστε δίκαιοι. Ο περιορισμένος αριθμός καλεσμένων είναι κατανοητός. Δεν γίνεται να καλέσεις δέκα παιδιά και να εμφανιστούν είκοσι πέντε μαζί με ξαδέρφια, αδέρφια και τον γείτονα που άκουσε για την τούρτα. Προχωράμε, λοιπόν, στα δώρα. Υποχρεωτική λίστα και, κατά προτίμηση, τίποτα μεταχειρισμένο. Κατανοητό να μη θέλεις να αποκτήσει το παιδί σου τέσσερις ίδιους δεινόσαυρους, αλλά κάπου εκεί χάνεται η χαρά του να διαλέξεις κάτι μόνος σου. Σε λίγο θα χρειάζεται να προσκομίζεις και την απόδειξη αγοράς για έλεγχο γνησιότητας.
Και μετά έρχεται το αποκορύφωμα. Dress code σε μπλε αποχρώσεις και φωτογραφία για έγκριση! Εδώ πραγματικά αξίζει μια μικρή παύση. Φαντάσου να βρίσκεσαι Παρασκευή βράδυ, να έχεις βάλει πλυντήριο, να έχεις μαγειρέψει και να προσπαθείς να πείσεις το παιδί σου να κοιμηθεί. Και ξαφνικά θυμάσαι ότι πρέπει να στείλεις φωτογραφία της μπλε μπλούζας που θα φορέσει στα γενέθλια. «Καλησπέρα σας. Σας επισυνάπτω τρεις επιλογές. Η πρώτη είναι γαλάζια, η δεύτερη πετρόλ και η τρίτη μπλε με έναν κίτρινο δεινόσαυρο. Παρακαλώ ενημερώστε με αν ο δεινόσαυρος παραβιάζει το πρωτόκολλο». Κι αν το παιδί επιμένει να φορέσει την αγαπημένη του κόκκινη μπλούζα; Τι κάνουμε; Ακυρώνεται η συμμετοχή ή προβλέπεται διαδικασία ένστασης;
Για τις μαμάδες, πάλι, απαγορεύονται τα τακούνια. Εδώ υπάρχει μια πρακτική εξήγηση, αφού πράγματι μπορούν να καταστρέψουν το γκαζόν. Απλώς, ύστερα από τόσες οδηγίες, περιμένεις να σου ζητήσουν και φωτογραφία από τη σόλα. Μην εμφανιστείς με παπούτσι που δεν έχει περάσει τον απαραίτητο έλεγχο καταλληλότητας. Το γκαζόν πρέπει να παραμείνει ανέπαφο, ακόμη κι αν γύρω του βρίσκονται δεκαπέντε παιδιά που έχουν μόλις ανακαλύψει τη χαρά της ζάχαρης.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε και το τραγούδι. Τα παιδιά πρέπει να έχουν εξασκηθεί στο τραγούδι γενεθλίων , ώστε να ακουστεί σωστά στο βίντεο, δηλαδή, δεν αρκεί να πας στα γενέθλια. Πρέπει να έχεις κάνει και πρόβα. Φαντάζομαι την οικογενειακή σκηνή το προηγούμενο βράδυ. «Έλα, αγάπη μου, άλλη μία φορά το τραγούδι». «Μαμά, θέλω να παίξω». «Δεν γίνεται, έχουμε γενέθλια αύριο και πρέπει να βγούμε σωστά στο βίντεο!». Αν κάποιο παιδάκι μπει μισό δευτερόλεπτο αργότερα, θα ξανασβήσουμε τα κεράκια; Θα φέρουμε δεύτερη τούρτα για επαναληπτική λήψη; Ή μήπως υπάρχει επιτροπή που θα αξιολογήσει την ερμηνεία;
Βέβαια, δεν είναι όλα παράλογα ,η ενημέρωση για αλλεργίες, η επίβλεψη των παιδιών και η προστασία του χώρου αποτελούν απολύτως λογικές ανησυχίες. Κάθε γονιός έχει δικαίωμα να θέλει ένα ασφαλές και οργανωμένο πάρτι. Το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη κανόνων. Είναι όταν οι κανόνες γίνονται περισσότεροι από τα κεράκια της τούρτας και η προετοιμασία αρχίζει να θυμίζει διοργάνωση διεθνούς εκδήλωσης.
Στον αντίποδα αυτής της υπερβολικά οργανωμένης γιορτής, μια διαφορετική πρόσκληση για τα γενέθλια ενός πεντάχρονου παρουσίαζε με χιούμορ ένα πάρτι γεμάτο οικονομικά διακοσμητικά, αποτυχημένες απόπειρες κατασκευών από το Pinterest και ένα υπέροχο μπέρδεμα από μονόκερους, πριγκίπισσες και ουράνια τόξα. Με λίγα λόγια, ένα πάρτι όπου το βασικό ζητούμενο ήταν να περάσουν όλοι καλά και όχι να βγει τέλεια η φωτογραφία. Χωρίς επιτροπή ενδυματολογικού ελέγχου, χωρίς πρόβες τραγουδιού και χωρίς την αγωνία αν το χρώμα της μπλούζας ταιριάζει με τις χαρτοπετσέτες.
Γιατί, ας το παραδεχτούμε, τα παιδιά έχουν ένα μοναδικό ταλέντο να ανατρέπουν κάθε προσπάθεια απόλυτης αισθητικής τελειότητας. Θα λερωθούν με σοκολάτα, θα βγάλουν τα παπούτσια τους, θα τσακωθούν για ένα μπαλόνι και τελικά θα παίξουν περισσότερο με το κουτί του δώρου παρά με το ίδιο το δώρο. Μπορεί να περάσεις τρεις ώρες φτιάχνοντας μια εντυπωσιακή διακόσμηση και εκείνα να αποφασίσουν ότι το πιο ενδιαφέρον πράγμα στο πάρτι είναι μια σακούλα με κομφετί. Και ξέρεις κάτι; Αυτή είναι η ομορφιά τους.
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να οργανώνεις μια προσεγμένη γιορτη, να στολίζεις, να σχεδιάζεις, να θέλεις να δημιουργήσεις όμορφες αναμνήσεις. Αλλά όταν η ανάγκη για το τέλειο αποτέλεσμα αρχίζει να περιορίζει τον αυθορμητισμό, ίσως έχουμε ξεχάσει ποιος είναι πραγματικά ο πρωταγωνιστής. Γιατί ένα παιδί δεν θα θυμάται αν η μπλούζα του ταίριαζε με τις χαρτοπετσέτες. Θα θυμάται ότι έτρεξε με τους φίλους του, γέλασε μέχρι να πονέσει η κοιλιά του και έφαγε δύο κομμάτια τούρτα χωρίς να το καταλάβει κανείς.
Στο κάτω κάτω, τα καλύτερα παιδικά πάρτι δεν είναι εκείνα όπου όλα πήγαν σύμφωνα με το πρόγραμμα. Είναι εκείνα όπου κανείς δεν θυμάται ότι υπήρχε πρόγραμμα. Κι αν η τούρτα κοπεί στραβά, το τραγούδι βγει φάλτσο και κάποιο παιδί εμφανιστεί με πορτοκαλί μπλούζα σε ένα κατά τα άλλα μπλε πάρτι, δεν χάθηκε ο κόσμος. Ίσα ίσα, μπορεί να είναι αυτό που θα θυμούνται όλοι και θα γελούν χρόνια αργότερα.
Και μεταξύ μας, αν χρειάζεται να στείλω φωτογραφίες, να μελετήσω κανονισμό και να προετοιμάσω μουσικά το παιδί μου για να πάμε σε γενέθλια, τουλάχιστον να μου δώσουν και μια βεβαίωση συμμετοχής. Να την προσθέσω στο βιογραφικό μου. Ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να χρειαστεί!
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
