Είκοσι πέντε χειρουργεία. Κι άλλα που ακολουθούν. Και μια γυναίκα που καταθέτει στο δικαστήριο: «Είμαι σε συνεχή πόνο και δεν κοιμάμαι». Η Ντίνα Μαγδαλιανίδη επέζησε από τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη. Η περιγραφή της, στη συνεδρίαση της Τρίτης 3 Νοεμβρίου, δείχνει πόσα παραλείπει η λέξη «επέζησε» όταν μένει μόνη της σε ένα ρεπορτάζ.
Στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας κατέθεσαν επιβάτες από το κυλικείο, το δεύτερο, το τέταρτο και το έκτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας. Μίλησαν για τη σύγκρουση, τη φωτιά, τον καπνό και την προσπάθεια να βγουν από τα συντρίμμια. Κατέθεσαν επίσης για όσα εξακολουθούν να ζουν: επεμβάσεις, πόνο, φόβο. Η 28η Φεβρουαρίου 2023 παραμένει παρούσα στην καθημερινότητά τους.
Πρώτη κατέθεσε η Ανυσία Λιούρη, η οποία βρισκόταν στο κυλικείο. Φορούσε ακουστικά και κοιτούσε το σκοτάδι από το παράθυρο, όταν είδε μια λάμψη να πλησιάζει. Περιέγραψε μια δυνατή κίνηση προς τα κάτω, την ανατροπή του βαγονιού και την εκτίναξή της έξω από αυτό. «Υπήρχε φωτιά πάνω από το κεφάλι μου. Είδα τη φωτιά με τα μάτια μου. Ένιωθα να καίγομαι ζωντανή», κατέθεσε.
Ένας άντρας την τράβηξε από τη φωτιά. «Αν δε με έβρισκε θα πέθαινα εκεί», είπε. Η μάρτυρας ανέφερε ότι υπέστη θερμικά και χημικά εγκαύματα, καθώς και σοβαρά κατάγματα. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ΕΡΤ, στην κατάθεσή της παρουσίασε και τα σχετικά ιατρικά έγγραφα.
Όταν ερωτήθηκε για τα εγκαύματα στα πόδια της, απάντησε: «Αισθάνθηκα το κάψιμο στον αέρα. Ό,τι μου συνέβη, εκεί μέσα μου συνέβη». Κατά τη διάρκεια της εξέτασής της, η πρόεδρος της έδειχνε τη χαρτογράφηση των επιβατών του κυλικείου από την Επιτροπή Διερεύνησης Ανεξάρτητων Πραγματογνωμόνων Οικογενειών, την ΕΔΑΠΟ. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη έκθεση, στο κυλικείο βρίσκονταν 31 άνθρωποι, από τους οποίους επέζησαν έξι. Η ίδια επιτροπή εκτιμά ότι τουλάχιστον τρεις άνθρωποι επέζησαν της σύγκρουσης και έχασαν τη ζωή τους από τη φωτιά. Πρόκειται για συμπεράσματα της ΕΔΑΠΟ, τα οποία αξιολογούνται στο πλαίσιο της δικαστικής διαδικασίας.
Η Ανυσία θυμήθηκε ανθρώπους που βρίσκονταν στο ίδιο βαγόνι: τη Μάρθη Ψαροπούλου, τη Φραντσέσκα Μπέζα, την Κλαούντια Λάτα, την Εριέττα Μόλχο, τους εργαζομένους του κυλικείου. Μέσα σε εκείνο το βαγόνι βρίσκονταν άνθρωποι που κάθονταν, ταξίδευαν, άκουγαν μουσική. Είχαν κάθε λόγο να περιμένουν ότι θα έφταναν στον προορισμό τους. Η Ντίνα Μαγδαλιανίδη ταξίδευε για πρώτη φορά με τρένο. Είχε επισκεφθεί το κυλικείο, αλλά επέστρεψε στο δεύτερο βαγόνι, όπου βρισκόταν τη στιγμή της σύγκρουσης. Περιέγραψε χτυπήματα, καπνό, φωτιά και την αδυναμία της να κινηθεί. Δύο επιβάτες της έδεσαν το πόδι με λουρί τσάντας, προσπαθώντας να τη βοηθήσουν.
Από όσα είπε, η φράση «οι επεμβάσεις συνεχίζονται» χρειάζεται να ακουστεί ολόκληρη. Για την ίδια, κάθε επόμενο χειρουργείο είναι μια νέα δοκιμασία, με χρόνο αποκατάστασης και επιπτώσεις στην καθημερινότητά της. Ο δημόσιος διάλογος μπορεί να μετακινείται από θέμα σε θέμα. Το σώμα ενός τραυματία ακολουθεί τον δικό του χρόνο, χωρίς να προσαρμόζεται στη διάρκεια της επικαιρότητας.
Από το τέταρτο βαγόνι, ο Ευάγγελος Τσαλός κατέθεσε ότι άκουσε μέταλλα να σέρνονται και είδε μια τεράστια φωτιά, της οποίας η ένταση δε μειωνόταν. Περιέγραψε ότι έσπασαν το παράθυρο με σφυρί για να βγουν. Η Ηλιάνα-Ειρήνη Μανίκα μίλησε για καπνούς, θραύσματα και κραυγές, αλλά και για τον φόβο που την ακολουθεί: «Μετά το συμβάν υπάρχει μια σκιά θανάτου. Ο φόβος του επικείμενου θανάτου».
Από το έκτο βαγόνι, ο Βασίλειος Βραχνής ανέφερε ότι έβλεπε δύο εστίες φωτιάς. Ο Άγγελος Τσιαμούρας, τότε 19 ετών, περιέγραψε τον πυκνό καπνό και την προσπάθειά του να βοηθήσει επιβάτες από το τρίτο βαγόνι. Σε ερώτηση της προέδρου είπε ότι δεν άκουσε άλλη έκρηξη πέρα από το «κύμα της σύγκρουσης», ενώ ανέφερε έλλειψη οργάνωσης από την Πυροσβεστική εκείνη τη στιγμή.
Οι περιγραφές για λάμψεις, οσμές, φωτιά και ήχους αποτελούν μαρτυρίες ανθρώπων που βρέθηκαν μέσα στη σύγκρουση. Και η προσοχή προς αυτούς δεν μπορεί να εξαντλείται στην αναπαραγωγή των πιο οδυνηρών λέξεών τους. Χρειάζεται να φτάνει στη θεραπεία, στην αποκατάσταση, στην υποστήριξη και στην απαίτηση για πλήρη διερεύνηση των ευθυνών. Το «είμαι σε συνεχή πόνο και δεν κοιμάμαι» αφορά τη ζωή μιας γυναίκας σήμερα. Και πρέπει να μην το ξεχάσουμε αυτό που είπε.
