Το καλύτερο σ#ξ είναι με ρούχα. Το ξέρεις από τη στιγμή που πας να ανοίξεις ένα κουμπί κι ένα χέρι σε τραβάει πάλι κοντά, γιατί ούτε γι’ αυτό δεν υπάρχει υπομονή. Είναι εκείνες οι φορές που η επιθυμία αποφασίζει ότι μπορείτε να μείνετε όπως είστε, με τα ρούχα σας, και πάλι να πάτε μέχρι τέλους. Αν αυτό σου ακούγεται σαν κάτι που έμεινε στη μέση, μάλλον δεν σου έχει τύχει ακόμα.
Πρώτα απ’ όλα, τα ρούχα προδίδουν τη βιασύνη. Ένα πουκάμισο μισάνοιχτο, μια φούστα που τραβήχτηκε λίγο πιο πάνω, μια ζώνη που έμεινε μισολυμένη. Είναι η εικόνα δύο ανθρώπων που ξεκίνησαν να κάνουν κάτι άλλο και ξαφνικά δεν μπορούσαν να περιμένουν. Αυτό το «τώρα» είναι από μόνο του αφροδισιακό.
Έπειτα υπάρχει το εμπόδιο. Το ύφασμα ανάμεσα στα χέρια και στο δέρμα κάνει το άγγιγμα πιο συγκεκριμένο. Ψάχνεις πού τελειώνει το μανίκι. Περνάς το χέρι κάτω από την μπλούζα και μια πρόταση κόβεται στη μέση. Ένα κουμπί γίνεται ολόκληρη διαπραγμάτευση. Και μέσα από όλο αυτό το ύφασμα καταλαβαίνεις πόσο θέλεις το σώμα που έχεις μπροστά σου.
Και τα ρούχα σε γλιτώνουν, για λίγο, από την παράσταση. Από εκείνη τη μικρή αγωνία για το πώς δείχνεις χωρίς αυτά, πού θα σταθείς, αν το φως σε κολακεύει. Με τα ρούχα ακόμη πάνω σου δεν υπάρχει χρόνος για σκηνοθεσία. Έχεις μια τσάντα στον ώμο, το ένα παπούτσι σου κοντεύει να φύγει, τα μαλλιά σου είναι χάλια. Κι όμως, νιώθεις ένα χέρι να σε τραβάει κοντά έτσι ακριβώς, με την τσάντα ακόμα στον ώμο.
Έχει σημασία και το πού συμβαίνει. Στην είσοδο, ενώ τα κλειδιά είναι ακόμη στην πόρτα. Δίπλα στο κρεβάτι, πριν καν προλάβετε να ξαπλώσετε. Στον καναπέ, με το μπουφάν ακόμη φορεμένο επειδή πήγατε τάχα να πείτε καληνύχτα. Μπορεί να έχετε όλο το βράδυ μπροστά σας και πάλι να μη σας φτάνει η υπομονή για τα τριάντα δευτερόλεπτα που χρειάζονται για να γδυθείτε.
Κι όταν είστε καιρό μαζί, έχει άλλη χάρη. Ξέρετε πια τη συνηθισμένη διαδρομή σας ως το κρεβάτι. Τα ρούχα χαλάνε αυτή τη διαδρομή. Μπορεί να έχετε περάσει εκατό βράδια στο ίδιο δωμάτιο και παρ’ όλα αυτά να σας βρει η επιθυμία στη μέση του σαλονιού, πριν καλά καλά αφήσετε τα ψώνια. Και ξαφνικά θυμάσαι ότι η οικειότητα μπορεί ακόμη να σε ξαφνιάσει.
Το πιο ωραίο, όμως, είναι αυτό που μένει μετά. Φοράς ξανά εκείνο το πουκάμισο στη δουλειά και ξέρεις πού ακριβώς το είχαν πιάσει εκείνα τα χέρια. Βλέπεις μια μικρή ζάρα που δεν έφυγε με το σίδερο και σου έρχεται να γελάσεις την πιο ακατάλληλη ώρα. Ένα ρούχο συνεχίζει να κυκλοφορεί κανονικά μέσα στη μέρα, κουβαλώντας κάτι που μόνο εσείς οι δύο γνωρίζετε. Δοκίμασε να εξηγήσεις στην παρέα γιατί κοκκίνισες μόλις ένιωσες ένα χέρι να σου ισιώνει τον γιακά.
Μπορεί να έχετε βρεθεί χωρίς ρούχα μαζί εκατό φορές. Εκείνο το βράδυ, όμως, ένα φιλί χαλάει το ευγενικό σχέδιο της βραδιάς και το χέρι σου βρίσκει τον δρόμο του κάτω από τα ρούχα πριν φτάσετε στο κρεβάτι. Αύριο θα φορέσεις πάλι το ίδιο πουκάμισο και θα κάνεις πως δεν ξέρεις γιατί σε κοιτάζει έτσι. Για τα υπόλοιπα, καμία εγγύηση.
Συντάκτης: Virtual Unreality
