Συνήθως, τα  κοινοβούλια γίνονται πρωτοσέλιδα για πολιτικές αντιπαραθέσεις, έντονους διαλόγους, διαφωνίες και αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον μιας χώρας. Σπάνια, όμως, μια κοινοβουλευτική συνεδρίαση γίνεται είδηση για έναν λόγο τόσο απλό και τόσο ανθρώπινο: τον έρωτα.  Κι όμως, στην Αυστραλία, ένας βουλευτής αποφάσισε να αφήσει για λίγο στην άκρη την πολιτική και να κάνει την πιο προσωπική ερώτηση της ζωής του, μπροστά στους συναδέλφους του, στις κάμερες και στα επίσημα πρακτικά.

Ο Τζόρνταν Λέιν, βουλευτής του Φιλελεύθερου Κόμματος στο Κοινοβούλιο της Νέας Νότιας Ουαλίας, είχε ήδη ανακοινώσει την πρόθεσή του να αποχωρήσει από την πολιτική. Στις 19 Νοεμβρίου, κατά τη διάρκεια της αποχαιρετιστήριας ομιλίας του, επέλεξε να κλείσει αυτό το κεφάλαιο με έναν μάλλον απρόσμενο τρόπο. Απευθύνθηκε στη σύντροφό του, Ναταλί, με την οποία μοιράζεται περισσότερα από δέκα χρόνια ζωής, και της είπε πως αποτελεί την πηγή όσων είναι όμορφα και αληθινά στη ζωή του. Έπειτα, ανακοίνωσε πως είχε μία τελευταία ερώτηση. Μόνο που αυτή δεν απευθυνόταν στον πρόεδρο ή στους υπόλοιπους βουλευτές. Απευθυνόταν στη γυναίκα που αγαπά. Έβγαλε ένα δαχτυλίδι και τη ρώτησε αν θέλει να τον παντρευτεί. Η Ναταλί είπε το πολυπόθητο «ναι», ολόκληρη η αίθουσα ξέσπασε σε χειροκροτήματα και ο Λέιν ζήτησε κάτι που μάλλον δεν συναντά κανείς συχνά στην κοινοβουλευτική ιστορία: να καταγραφεί στα επίσημα πρακτικά η θετική της απάντηση. Ο πρόεδρος της Νομοθετικής Συνέλευσης, Γκρεγκ Πάιπερ, σχολίασε μάλιστα με χιούμορ πως η συγκεκριμένη κοινοβουλευτική περίοδος θα μείνει γνωστή ως το «Κοινοβούλιο της Αγάπης». Και κάπως έτσι, ανάμεσα σε νόμους, τροπολογίες και πολιτικές τοποθετήσεις, βρέθηκε χώρος για μια ιστορία αγάπης.

Ζούμε σε μια εποχή που οι σχέσεις συχνά παρουσιάζονται ως κάτι αναλώσιμο, ενώ η διάρκεια αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν κατόρθωμα και η δέσμευση, ορισμένες φορές, σαν περιορισμός. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που, ύστερα από χρόνια κοινής καθημερινότητας, εξακολουθούν να επιλέγουν ο ένας τον άλλον. Όχι επειδή δεν γνωρίζουν πια τις αδυναμίες τους, ίσα ίσα τις γνωρίζουν. Έχουν δει ο ένας τον άλλον κουρασμένο, θυμωμένο, απογοητευμένο, ευτυχισμένο, έχουν μοιραστεί απλές Τρίτες, δύσκολους χειμώνες, οικογενειακά τραπέζια και πρωινά που δεν είχαν τίποτα το κινηματογραφικό.

Κι όντως αυτό είναι το πιο ρομαντικό στοιχείο της συγκεκριμένης ιστορίας. Όχι η αίθουσα του Κοινοβουλίου, ούτε το δαχτυλίδι, ούτε τα χειροκροτήματα. Αλλά το γεγονός πως, έπειτα από μια δεκαετία, ένας άνθρωπος εξακολουθεί να κοιτάζει τον ίδιο άνθρωπο και να θέλει να χτίσει μαζί του το αύριο. Φυσικά, η αγάπη δεν χρειάζεται δημόσιες δηλώσεις, ούτε εντυπωσιακές προτάσεις γάμου για να αποδειχθεί, ούτε απαραίτητα γάμο για να είναι αληθινή. Υπάρχουν ιστορίες που γράφονται αθόρυβα, πίσω από κλειστές πόρτες, με μικρές καθημερινές πράξεις φροντίδας. Και είναι εξίσου σπουδαίες. Ωστόσο, είναι όμορφο πού και πού να βλέπουμε μια είδηση που δεν μας θυμίζει μόνο όσα πηγαίνουν στραβά στον κόσμο. Μια είδηση που μας κάνει να χαμογελάσουμε χωρίς ειρωνεία, να συγκινηθούμε χωρίς τραγωδία και να πιστέψουμε, έστω για λίγο περισσότερο, στις ανθρώπινες σχέσεις. Άλλωστε, οι πολιτικοί περνούν, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι κοινοβουλευτικές θητείες ολοκληρώνονται. Οι αποφάσεις αναθεωρούνται και οι νόμοι τροποποιούνται. Υπάρχουν, όμως, και κάποιες αποφάσεις που παίρνονται με την καρδιά. Χωρίς παρατάξεις, χωρίς αντιπολίτευση και χωρίς την ανάγκη να πειστεί κανείς άλλος. Και μπορεί να μη γνωρίζουμε τι επιφυλάσσει το μέλλον στον Τζόρνταν και τη Ναταλί, αλλά ξέρουμε πως εκείνη την ημέρα γράφτηκε μια μικρή, όμορφη ιστορία.

Συντάκτης: Σταματούλα Ψυχιά