«Τι όμορφη ζωή πρέπει να κάνεις εκεί», σου λένε όταν βλέπουν τις φωτογραφίες από τη Μαγιόρκα. Και δεν έχουν άδικο. Μόνο που μια φωτογραφία μπορεί να δείξει τη θάλασσα πίσω σου, όχι όμως την κούραση που κουβαλάς μπροστά της. Μπορεί να χωρέσει ένα ηλιοβασίλεμα, αλλά όχι μια πολύωρη βάρδια, ένα υπερβολικά ακριβό ενοίκιο ή τη μοναξιά που μπορεί να αισθανθείς σε έναν τόπο όπου οι περισσότεροι έρχονται μόνο για λίγες ημέρες. Γεμίζουν το κινητό τους με όμορφες εικόνες και φεύγουν πιστεύοντας ότι γνώρισαν το νησί.

white building

Όταν όμως ζεις εκεί ανακαλύπτεις κάτι παράξενο. Μπορεί να βρίσκεσαι στον παράδεισο και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζεις μια απολύτως κανονική ζωή. Με άγχος, υποχρεώσεις, απογοητεύσεις και ημέρες κατά τις οποίες ούτε η πιο όμορφη θέα δεν αρκεί για να σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα. Για όσους επισκέπτονται τη Μαγιόρκα, το νησί είναι μια προσωρινή απόδραση από την πραγματικότητα. Για όσους ζουν και εργάζονται εκεί όμως, είναι η ίδια η πραγματικότητα.

Το καλοκαίρι, το νησί μοιάζει να κινείται στον ρυθμό των ανθρώπων που έρχονται για να ξεκουραστούν. Η ημέρα τους αρχίζει χωρίς πρόγραμμα και τελειώνει δίπλα στη θάλασσα, με ένα ποτήρι κρασί ή ένα κοκτέιλ στο χέρι. Για όσους εργάζονται εκεί όμως, η ίδια εικόνα έχει μια τελείως διαφορετική πλευρά. Την ώρα που σε ένα τραπέζι απολαμβάνουν το δείπνο των διακοπών τους, λίγα μέτρα πιο πέρα κάποιος βρίσκεται στη μέση μιας πολύωρης βάρδιας, προσπαθώντας να προλάβει παραγγελίες και απαιτήσεις μέσα στην αφόρητη ζέστη. Και το χαμόγελο πρέπει να παραμένει στη θέση του, ακόμη και όταν η κούραση έχει αρχίσει να φαίνεται.

Το μόνο που θέλεις είναι κάποια στιγμή να χαλαρώσεις. Κι όμως δεν προλαβαίνεις να πας ούτε μέχρι την παραλία που βρίσκεται πέντε λεπτά από το σπίτι σου. Όχι επειδή δεν θέλεις, αλλά επειδή το σώμα σου είναι τόσο κουρασμένο που μερικές φορές δεν αντέχει να κάνει τίποτα περισσότερο από το να ξεκουραστεί.

Υπάρχουν φυσικά και οι παρέες που δημιουργούνται κάθε σεζόν, με άτομα που ίσως την επόμενη χρονιά να μη βρίσκονται ξανά εκεί. Βλέποντας τες να απολαμβάνουν το νησί στο έπακρο, συνειδητοποιείς πόσο εύκολο είναι να θεωρήσεις δεδομένο έναν τόπο που εκατομμύρια άνθρωποι ταξιδεύουν από την άλλη άκρη του κόσμου για να γνωρίσουν. Μερικές φορές ξεχνάς ότι πρέπει να ζεις τη ζωή σου κάθε μέρα και όχι μόνο όταν βρίσκεις ελεύθερο χρόνο.

people in white and orange boat on water near brown rock formation during daytime

Κάπως έτσι, με αυτή την σκέψη, ακόμη και η διαδρομή προς τη δουλειά αρχίζει να γίνεται πιο ευχάριστη. Το ηλιοβασίλεμα, όσο συχνά κι αν το αντικρίζεις, το θαυμάζεις με τον ίδιο τρόπο. Τα πρωινά, όταν όλα γύρω σου μοιάζουν να κοιμούνται, απολαμβάνεις την ηρεμία και παρατηρείς τα χρώματα που προηγουμένως προσπερνούσες. Ανακαλύπτεις τις παραλίες και τα γραφικά χωριά και κοιτάζεις το νησί με τον ίδιο ενθουσιασμό που είχες όταν έφτασες.

Σύντομα καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει μόνο μία Μαγιόρκα. Υπάρχουν δύο εντελώς διαφορετικές εκδοχές της, γιατί όταν ζεις εκεί μοιάζει σαν να υπάρχουν μόνο δύο εποχές: εκείνη κατά την οποία το νησί γεμίζει και εκείνη κατά την οποία αδειάζει. Όταν ολοκληρώνεται η τουριστική περίοδος και στο νησί μένουν κυρίως όσοι ζουν εκεί μόνιμα, αρχίζεις να γνωρίζεις τη δεύτερη πλευρά του. Εκείνη που μπορείς επιτέλους να παρατηρήσεις χωρίς τη βιασύνη και την εξάντληση της τουριστικής περιόδου.

Palma Cathedral, Spain

Οι δρόμοι αδειάζουν και οι μετακινήσεις με το αυτοκίνητο γίνονται ευκολότερες. Την ίδια στιγμή όμως, τα δρομολόγια των μέσων μαζικής μεταφοράς περιορίζονται, ενώ πολλά μικρά σουπερμάρκετ, καταστήματα και εστιατόρια κλείνουν μέχρι την επόμενη σεζόν. Το νησί που πριν από λίγο έμοιαζε να μην κοιμάται ποτέ, ξαφνικά σωπαίνει. Οι παραλίες αδειάζουν και το μόνο που ακούγεται είναι ο ήχος των κυμάτων. Η αφόρητη ζέστη έχει υποχωρήσει και μπορείς να περπατάς για ώρες, να απολαμβάνεις την ομορφιά της φύσης και να ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου και τη γαλήνη που αναζητούσες όλο το καλοκαίρι. Μέχρι να έρθει η επόμενη σεζόν και να δεις το νησί να επιστρέφει ξανά στους γνώριμους, γρήγορους ρυθμούς του.

Και τότε αναρωτιέσαι: ποια εποχή της Μαγιόρκα είναι τελικά η αληθινή;

Ίσως να είναι και οι δύο. Η μία σε μαθαίνει να αντέχεις μέσα στην ένταση και η άλλη να ακούς τις σκέψεις σου μέσα στη σιωπή. Γιατί κάθε εποχή σου προσφέρει κάτι διαφορετικό και παράλληλα μοναδικό.

Συντάκτης: Μαρίζα Σούλο
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη