Έρωτας… Πάντα υμνείται και πάντα θα υμνείται, γιατί στο όνομα του έρωτα πολλά μπορούν να γίνουν. Τι γίνεται όμως όταν ο έρωτας σου χτυπήσει την πόρτα κατά τη διάρκεια του γάμου σου; Κάποιοι θα πουν ότι το ηθικό και το σωστό είναι να χωρίσεις ή να αγνοήσεις το συναίσθημα, όμως ο έρωτας είναι απρόβλεπτος και μπορεί να σε ταρακουνήσει με τρόπους που δεν είχες ποτέ φανταστεί. Μπορεί να σε πάρει και να σε σηκώσει και εσύ να μην έχεις λόγο γι’ αυτό.
Να ξεκινήσουμε από το ότι ο έρωτας είναι κάτι το οποίο δεν προγραμματίζεται. Έρχεται στα ξαφνικά, έρχεται από το πουθενά, καθώς, εάν είναι προγραμματισμένος, πολύ απλά δεν είναι έρωτας. Έρχεται εκείνη τη στιγμή που μπορεί να είσαι εντελώς απροετοίμαστος για κάτι τέτοιο, έρχεται τη στιγμή που μπορεί να είσαι παντρεμένος, με οικογένεια ή όχι, και σε χτυπάει σαν κεραυνός, γιατί πολύ απλά δε γίνεται να διαλέξεις πότε και ποιον θα ερωτευτείς. Δε σημαίνει ότι επειδή κάποιος είναι παντρεμένος, δεν μπορεί να ερωτευτεί. Μπορεί να κεραυνοβοληθεί τυχαία και απρογραμμάτιστα και να μην ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται, ειδικά αν δεν είναι μόνος του.
Η πιο εύκολη, πιθανώς, και απλή περίπτωση είναι να έχεις αποφασίσει ήδη ότι θέλεις να χωρίσεις και το συμβάν αυτό να αποτελέσει την αφορμή για να κάνεις τη σκέψη σου πραγματικότητα. Όμως, επειδή στη ζωή δεν είναι όλα τόσο απλά, μπορεί να είσαι καλά με τον άνθρωπό σου, να τον αγαπάς και ξαφνικά να νιώσεις και πάλι σαν μικρό παιδί, σαν έφηβος, τόσο γιατί έχεις καψουρευτεί όσο και γιατί ο έρωτας σε μπερδεύει, σε μεθάει και σε παρασύρει. Εάν ο έρωτας αυτός είναι πραγματικός, είναι αληθινός, είναι γνήσιος και δεν είναι ένας περιστασιακός ενθουσιασμός ή κάτι εφήμερο, τότε το πράγμα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο. Χάνεται κάθε ίχνος λογικής, μιλάει η καρδούλα σου, μιλάει το σώμα σου, μιλάει το πάθος σου και εκεί είναι που μπορεί να γίνουν όλα μαντάρα, γιατί στο όνομα του έρωτα μπορούν να γίνουν τα πάντα. Και αυτό, όσο συναρπαστικό μπορεί να είναι, είναι και τρομακτικό παράλληλα.
Πώς γίνεται να μην είναι τρομακτικό να αισθάνεσαι ότι ξαφνικά, μέσα σε μία νύχτα, θέλεις να διαλύσεις τα πάντα, θέλεις να αφήσεις τη ζωή σου, τον γάμο σου, θέλεις να τα παρατήσεις όλα, γιατί το κορμί σου δεν αντέχει να ζήσει αλλιώς; Πώς γίνεται να μην είναι συναρπαστικό ότι μετά από χρόνια ερωτεύτηκες, ένιωσες ξανά γνήσια και παιδική χαρά, ανυπομονησία, σκίρτημα, πεταλούδες στο στομάχι, συναισθήματα τα οποία δεν μπορείς να προσπεράσεις και να αγνοήσεις, γιατί σε τρώνε τα σωθικά σου; Ερωτήματα, πολλά ερωτήματα, στα οποία δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση, δεν υπάρχει «ναι» και «όχι», γιατί στο τέλος οι καρδιές και τα σώματα θα γράψουν την ιστορία τους και γιατί ποτέ, κάτω από καμία συνθήκη, δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι ένας έρωτας είναι κάτι κακό ή κάτι αμαρτωλό, γιατί είναι από τα πιο αγνά πράγματα αυτού του κόσμου.
Ποτέ δεν πρέπει να θεωρείται ντροπιαστικός ένας έρωτας, ειδικά αν είναι η μία, διαφορετική, ξεχωριστή περίπτωση. Πώς γίνεται να πει κάποιος και να ονομάσει τον έρωτα κάτι βρώμικο; Δεν υπάρχει κάτι πιο συγκινητικά γοητευτικό, δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφα γοητευτικό, όταν είναι πραγματικό. Σίγουρα υπάρχει και η φωνή της λογικής που δεν επιτρέπει κάποιες καταστάσεις και αντικειμενικά δεν είναι σωστές κάποιες καταστάσεις. Όμως, γι’ αυτόν τον λόγο, αλλά και για τους ίδιους, λοιπόν, θα πρέπει οι ερωτευμένοι να βρουν έναν τρόπο να είναι μαζί, να ξυπνάνε και να κοιμούνται μαζί, να μπορούν να λένε όσα νιώθουν, να μπορούν να ενώνουν τα σώματά τους και να θέλουν και άλλο, βιώνοντας ξανά και ξανά από την αρχή την αμηχανία, τη γλυκύτητα, αλλά και την αβεβαιότητα του έρωτα. Μην τα βάλεις μαζί του, θα σε κερδίσει.
Συντάκτης: Διατσέντα Μαράτου
