Καλή και η μοναξιά, αλλά ο έρωτας και η αγάπη… ακόμα καλύτερα, ε; Αρκεί να είναι γνήσια, ειλικρινή, πραγματικά, αυθόρμητα, σαν βγαλμένα από ταινίες που βλέπουμε στο σινεμά, θεατρικές παραστάσεις, βιβλία, ποίηση, σαν βγαλμένα από έναν κόσμο που δεν υπάρχει, αλλά θα ήθελες πολύ να υπάρχει.
Έχουν δυσκολέψει πολύ όμως και τα ερωτικά, μωρέ, η αλήθεια είναι. Παλιότερα ήταν πιο αγνά τα πράγματα, πιο αγνές οι σχέσεις. Τώρα κυριαρχεί η καχυποψία, η αμφιβολία, η ανασφάλεια. Δύσκολα συνδέονται οι άνθρωποι και, ακόμα και αν νιώσουν κάτι, πιο πιθανό είναι να το κρύψουν παρά να πέσουν με τα μούτρα σε αυτό. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη πλέον. Οι περισσότεροι θέλουν να περάσουν καλά για ένα βράδυ ή για περισσότερα, χωρίς δεσμεύσεις, και κάθε γνωριμία ξεκινάει επιφυλακτικά και με βάση το συμφέρον.
Πού να τολμήσεις να εκδηλώσεις τι νιώθεις, τα συναισθήματά σου; Θα τρομάξει και θα φύγει ο άλλος, λες. Θα θεωρηθεί αδυναμία και θα εξαφανιστεί και μετά εσύ θα κάθεσαι πάλι να κλαις και να στεναχωριέσαι επειδή ο άλλος δε συμπεριφέρθηκε όπως έπρεπε, χωρίς σεβασμό δηλαδή. Είτε μιλάμε για φλερτ είτε μιλάμε για σχέση είτε μιλάμε για one-night stand, οι κανόνες θα έπρεπε να είναι οι ίδιοι: ο ένας να σέβεται τον άλλο και να υπάρχει ειλικρίνεια. Έχουν χαθεί όλες οι αξίες και οι αρχές και ο καθένας λειτουργεί δίχως να σκέφτεται πως η δική του πράξη θα έχει αντίκτυπο στην ψυχολογία του άλλου και πως μπορεί να τον τραυματίσει.
Αυτά βλέπεις και λες «Υπάρχει άραγε η εξαίρεση;» Κάποιες φορές παραιτείσαι από το να θες να γνωρίσεις ένα αμόρε, κάποιες άλλες το προσπαθείς, κάποιες άλλες λες «Πιο καλή η μοναξιά». Όμως όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο ότι τελικά έχεις την τρελή ανάγκη να συνδεθείς, να καψουρευτείς, να τα δώσεις όλα για όλα για έναν έρωτα, να εκφράζεσαι δίχως να σε νοιάζει τι θα πει ο άλλος και αν θα παρεξηγήσει κάτι η άλλη πλευρά, να μπορείς να μιλάς με τις σιωπές, να ξέρεις ότι εσείς οι δυο θα είστε σαν ένα και στις χαρές και στις λύπες και στα εύκολα και στα δύσκολα. Όλα αυτά ακούγονται τόσο απλά, μα συνάμα είναι και τόσο δύσκολα και δυσεύρετα, θα έχεις παρατηρήσει και εσύ.
Ο κόσμος μας είναι άγριος, είναι σκληρός και οι αισθηματίες δεν τα βγάζουν εύκολα πέρα. Ταλαιπωρούνται, τραυματίζονται, μα επανέρχονται κι ελπίζουν στο ότι κάπου, σε αυτόν τον κόσμο, θα υπάρχει ένας άνθρωπος για εκείνους. Και, εδώ που τα λέμε, οι άνθρωποι που είναι για εκείνους δε θα είναι πολλοί. Αυτοί οι άνθρωποι είναι η εξαίρεση, είναι σπάνιοι και μπορεί να αργήσουν να έρθουν, όμως όταν έρθουν, θα τα αλλάξουν όλα, μια και καλή. Θα καταλάβεις ότι είναι η εξαίρεση όταν έρθει στον δρόμο σου και η ψυχή σου ηρεμεί, γαληνεύει και, ακόμα και αν ταράζεται, θα ταράζεται όμορφα, όχι τοξικά και άσχημα.
Παρακολουθείς πολλές φορές έργα συγγραφέων, ταινίες και λες «Αυτά είναι δυνατόν να συμβαίνουν και στην πραγματικότητα;» Πιάνεις σίγουρα τον εαυτό σου να ζηλεύει τα φιλιά κάτω από τη βροχή, τα χτυπήματα στην πόρτα ανά πάσα ώρα και στιγμή, τα οποία λύνουν κάθε πρόβλημα, τα ζευγάρια που είναι πλασμένα ο ένας για τον άλλο και, όσα χρόνια και αν περάσουν, όταν ξαναβρεθούν, θα είναι το ίδιο, σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Όσο κι αν ακούς γύρω σου ότι δεν υπάρχουν αυτά και ότι ονειροπολείς, επίλεξε να μη συμβιβαστείς ποτέ σου σε καταστάσεις, απλώς για να αντιμετωπίσεις ψεύτικα τη μοναξιά σου. Εάν δε χωράς σε ψεύτικες και διπρόσωπες σχέσεις, σε επιφανειακά συναισθήματα, γιατί να αναγκάσεις τον εαυτό σου να χωρέσει; Να μη χωράς πουθενά, να μην ανήκεις πουθενά και να συνεχίζεις πάντα να ελπίζεις για εκείνον, τον έναν και μοναδικό.
