Η Μιλού και ο Γρηγόρης έγιναν αγαπητοί σε πολλούς από εμάς μέσα από τα βίντεο που μοιράζονταν στα social media. Η τελευταία βόλτα τους μαζί στη θάλασσα συγκίνησε όσους τους ακολουθούσαν.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δεν ξέρω τη Μιλού. Δεν την έχω συναντήσει ποτέ. Κι όμως, βλέποντας το βίντεο της τελευταίας της βόλτας στο αγαπημένο της μέρος με τον Γρηγόρη ένιωσα εκείνο το γνώριμο σφίξιμο που δεν χρειάζεται να σου εξηγήσει κανείς. Αν έχεις κι εσύ ένα ζωάκι στη ζωή σου, είμαι σίγουρη πως καταλαβαίνεις ακριβώς τι εννοώ. Ίσως γιατί υπάρχουν κάποιες αγάπες που τις αναγνωρίζεις ακόμη κι όταν δεν είναι δικές σου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Γρηγόρης είχε υποσχεθεί στη Μιλού πως θα την πήγαινε στη θάλασσα όταν θα ερχόταν εκείνη η δύσκολη στιγμή και κράτησε την υπόσχεσή του. Μπορώ μόνο να φανταστώ πόσα θα ήθελε να της πει και πόσα δεν χωρούσαν σε καμία λέξη. Γιατί όταν αγαπάς τόσο πολύ ένα πλάσμα και φοβάσαι για όσα έρχονται, ακόμη και οι πιο απλές στιγμές αποκτούν ένα βάρος που δύσκολα αντέχεται. Και κάπως έτσι, λοιπόν, μέσα από μια οθόνη βρεθήκαμε για λίγο μέσα σε αυτή την τόσο προσωπική τους στιγμή. Κοιτάξαμε σαν από την κλειδαρότρυπα και νιώσαμε την καρδιά μας να σφίγγεται για μια μουσούδα που δεν γνωρίσαμε ποτέ. Τι παράξενο, ε;
Όσο έβλεπα το βίντεο σε repeat και με δάκρυα στα μάτια, η Λίζα μου ήταν ξαπλωμένη στα πόδια μου και χάζευε τηλεόραση. Σκέφτηκα πόσες φορές της βλέπω να κοιμάται ήσυχη και θεωρώ αυτονόητο ότι θα ξυπνήσει, θα με κοιτάξει με εκείνο το βλέμμα που σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να αρνηθείς σε αυτό που ζητάει, θα γεμίσει τον χώρο με την παρουσία της. Σκέφτηκα πόσες φορές μια βόλτα μοιάζει με αγγαρεία και ένα χάδι γίνεται κίνηση σχεδόν ασυναίσθητη. Μια συνηθισμένη ημέρα που, μέσα σε όλα όσα τρέχουν στη ζωή μου, μπορεί να μην της δώσω τη σημασία που της αξίζει. Και αυτή δεν μου θυμώνει ποτέ.
Σήμερα, πολλοί από εμάς, θελήσαμε να αγκαλιάσουμε λίγο πιο σφιχτά τους πιστούς μας φίλους. Να μείνουμε για μερικά δευτερόλεπτα παραπάνω δίπλα τους στο κρεβάτι για χουζούρι και παιχνίδι, χωρίς να βιαστούμε να γυρίσουμε πίσω στις υποχρεώσεις μας. Γιατί θυμηθήκαμε πόσο πολύτιμο είναι αυτό που έχουμε και πόσο εύκολα το προσπερνάμε, ακριβώς επειδή είναι μέρος της καθημερινότητάς μας.
Η διαφορά μας με αυτά τα πλάσματα; Εμείς μπορούμε να φύγουμε από όπου δεν μας προσέχουν όσο θα θέλαμε, να αλλάξουμε σπίτι, να αναζητήσουμε αλλού τη χαρά μας. Εκείνα έχουν μονάχα εμάς. Εμείς αποφασίζουμε που θα ζήσουν και πως, από το τι θα φάνε ως το πότε θα βγουν βόλτα και ποιος θα τα φροντίσει. Εμείς είμαστε όλος τους ο κόσμος, και εκείνα μας εμπιστεύονται αυτόν τον ρόλο σιωπηλά, με κάθε βλέμμα που μας αναζητά μέσα σε κάθε, μα κάθε όμως, δωμάτιο. Μηδέν ιδιωτικότητα. Τι νομίζετε;
Όταν επιλέγουμε να βάλουμε ένα ζώο στη ζωή μας, δεν επιλέγουμε μόνο τις χαρούμενες στιγμές. Επιλέγουμε την ευθύνη. Θα υπάρξουν μέρες που θα χρειαστεί να βάλουμε τις δικές μας ανάγκες σε δεύτερη μοίρα, που θα κουραστούμε, που θα ανησυχήσουμε. Η αγάπη μας μετριέται και με το πως θα στεκόμαστε δίπλα τους όταν μας χρειάζονται περισσότερο. Ένα ζώο δεν είναι παιχνίδι. Ο Γρηγόρης μας θύμισε αυτή τη πλευρά της αγάπης. Την φροντίδα που θυμάται ακόμη και τις πιο μικρές επιθυμίες, εκείνες που δεν στις ξεστόμισε αλλά η κοινή σας πορεία σου στις ανέδειξε. Την υπόσχεση που κρατιέται ακόμη και όταν η καρδιά είναι βαριά. Την ανάγκη να κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου μέχρι το τέλος, για να χαρίσεις σε ένα πλάσμα που αγαπάς μια στιγμή χαράς, ακόμη και όταν εσύ δυσκολεύεσαι να αντέξεις τη στιγμή. Δεν είναι μια απλή συντροφιά, είναι οικογένεια.
Όταν σκέφτομαι τη Λίζα, αναρωτιέμαι πως θα είναι η ζωή μου όταν κάποτε φύγει. Πόσο σιωπηλό θα είναι το σπίτι. Πόσο διαφορετική η επιστροφή μου μετά από μια δύσκολη ημέρα, όταν πια δεν θα υπάρχει μια κουνιστή ουρά πίσω από την πόρτα. Δεν θα χάσω απλώς ένα ζώο που αγαπώ, θα χάσω ένα κομμάτι μου. Ένα πλάσμα που δεν χρειάστηκε ποτέ του να του εξηγήσω ποια είμαι για να με αποδεχτεί. Γι’ αυτό το πένθος για ένα ζώο είναι αληθινό. Δεν είναι υπερβολή. Και λυπάμαι που νιώθουμε ότι πρέπει να το εξηγήσουμε στους άλλους. Πως να περιγράψεις την απουσία μιας αγάπης που δεν χρειαζόταν λέξεις; Δεν είμαστε και δεν θα είμαστε ποτέ έτοιμοι να τα αποχαιρετήσουμε. Κάπου βαθιά μέσα μας, ελπίζουμε. Ελπίζουμε πως θα έχουμε λίγο ακόμη. Μια ακόμη βόλτα. ένα ακόμη πρωινό, ένα ακόμη βράδυ.
Και κάπως έτσι, η χαρά που νιώθαμε περιμένοντας το επόμενο βίντεο της “κοντής” μας φίλης, έγινε αγωνία. Αυτό είναι και το παράξενο που γεννιέται μέσα από μια οθόνη. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις κάποιον για να νοιαστείς. Αρκεί να δεις κάτι αληθινό και να αναγνωρίσεις μέσα του ένα κομμάτι της δικής σου ζωής. Γι’ αυτό, εκείνο που θα ήθελα να μείνει από την ιστορία της είναι να μη περιμένουμε μια δύσκολη στιγμή για να θυμηθούμε πόσο πολύτιμη είναι η παρουσία τους στη ζωή μας. Γιατί κάποτε θα δίναμε τα πάντα για να ξαναζήσουμε μια συνηθισμένη ημέρα μαζί τους.
Μιλουκάκι, εύχομαι αυτή η βόλτα στη θάλασσα να σου χάρισε όση χαρά χωρούσε σε αυτή τη στιγμή. Και Γρηγόρη, σου στέλνουμε μια μεγάλη αγκαλιά όλοι μας, έστω και από μακριά. Είμαι σίγουρη πως, αν της δινόταν η ευκαιρία, εσένα θα επέλεγε ξανά και ξανά.
Για εκείνα, που μας αγαπούν τόσο απλά και τόσο ολοκληρωτικά, ας φροντίσουμε όσο είναι ακόμη εδώ να νιώθουν κάθε μέρα πόσο πολύ τα αγαπάμε.
Συντάκτης: Λαμπρινή Νταβέλη
