Έχεις νιώσει ποτέ ότι τρέχεις σε έναν μαραθώνιο, αλλά ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι τρέχει δίπλα σου έχει καθίσει στην άκρη του δρόμου και απλά σε κοιτάζει; Αυτή είναι η πιο ακριβής εικόνα για το πώς πραγματικά νιώθεις όταν βρίσκεσαι σε μια σχέση όπου η προσπάθεια δεν είναι αμοιβαία. Όταν εσύ επενδύεις τον χρόνο σου, δίνεις όλη σου την ενέργεια, μοιράζεσαι το ενδιαφέρον σου και, στο τέλος της ημέρας, καταλαβαίνεις πως η άλλη πλευρά δεν έχει την ίδια ανταπόκριση με σένα. Είναι μια κατάσταση που δεν σε πληγώνει στιγμιαία, αλλά σε αλλοιώνει σταδιακά. Και, τις περισσότερες φορές, χωρίς καν να το καταλάβεις.
Στην αρχή λες στον εαυτό σου ότι είναι απλά μια φάση της σχέσης. Προσπαθείς να δικαιολογήσεις την απουσία ή την απάθεια του άλλου. Σκέφτεσαι ότι ίσως έχει πολύ στρες στη δουλειά, ίσως περνάει μια δύσκολη περίοδο ή απλά δεν εκφράζεται εύκολα. Τότε παίρνεις την απόφαση να προσπαθήσεις λίγο παραπάνω και για τους δύο. Συνήθως στέλνεις εσύ το πρώτο μήνυμα. Κανονίζεις εσύ τις συναντήσεις. Ανοίγεις εσύ τις συζητήσεις για το μέλλον. Με λίγα λόγια, γίνεσαι κάτι σαν τον κινητήρα της σχέσης. Ωστόσο, μια σχέση δεν είναι αυτοκίνητο το οποίο οδηγεί μόνο ένας. Αντίθετα, είναι ένα κοινό ταξίδι. Και όταν η μία πλευρά κάνει όλη τη δουλειά, η διαδρομή αυτομάτως γίνεται απίστευτα μοναχική.
Το πρώτο πράγμα που αρχίζει να λυγίζει μέσα σου είναι η αυτοεκτίμησή σου. Όταν προσφέρεις συνεχώς το ενδιαφέρον σου και αυτό επιστρέφει σε εσένα ως αδιαφορία, αρχίζεις να αμφιβάλλεις για την ίδια σου την αξία. Ξεκινάς να αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος. Αν δεν είσαι αρκετά καλός σύντροφος. Αυτή είναι, όμως, η μεγαλύτερη παγίδα. Γιατί, χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι, μετατρέπεις την έλλειψη προσπάθειας του άλλου σε δικό σου προσωπικό λάθος. Χρεώνεσαι μία αποτυχία η οποία, στην πραγματικότητα, δεν σου ανήκει. Και αυτό επειδή η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Να θυμάσαι πάντα πως η ανταπόκριση κάποιου δείχνει τη δική του ικανότητα να αγαπά και να δεσμεύεται, χωρίς να καθορίζει τη δική σου αξία.
Φυσικά, μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση αβεβαιότητας που βιώνεις, η ψυχολογική και συναισθηματική κόπωση είναι εξαντλητική, σχεδόν αποπνικτική. Η ενέργειά σου δεν είναι ανεξάντλητη. Όταν τη διοχετεύεις σε μία σχέση η οποία μόνο απορροφά και δεν σου επιστρέφει τίποτα, είναι φυσιολογικό να χάνεις τα αποθέματά σου. Να φτάνεις σε ένα σημείο όπου νιώθεις συνεχώς κουρασμένος. Όχι σωματικά, αλλά ψυχικά. Το να σκέφτεσαι συνεχώς πώς θα κρατήσεις το ενδιαφέρον του άλλου ζωντανό, πώς θα αποφύγεις μια σύγκρουση ή πώς θα καλύψεις τα κενά που εκείνος αφήνει, σε εξουθενώνει. Κάπως έτσι, η σχέση φτάνει στο σημείο, αντί να σε ηρεμεί, να μετατρέπεται στην πιο απαιτητική και ψυχοφθόρα κατάσταση της ζωής σου.
Αυτή η κατάσταση, όπως είναι φυσιολογικό, φέρνει μαζί της και έναν βαθύ, συσσωρευμένο θυμό. Πρόκειται για τον θυμό που αισθάνεσαι επειδή οι ανάγκες σου βρίσκονται συνεχώς παραμελημένες. Θέλεις να ακουστείς. Θέλεις να νιώσεις ότι είσαι υπολογίσιμος. Αλλά, όταν εκφράζεις ένα παράπονο, έρχεσαι αντιμέτωπος με δικαιολογίες ή, ακόμα χειρότερα, με τη σιωπή. Με τον καιρό, αυτός ο θυμός μετατρέπεται σε πικρία. Ξεκινάς να νιώθεις αγανάκτηση όχι μόνο για την άλλη πλευρά, αλλά και για τον ίδιο σου τον εαυτό, επειδή ανέχεσαι αυτή την κατάσταση.
Ίσως το πιο επώδυνο κομμάτι αυτής της εμπειρίας είναι η μοναξιά μέσα στη σχέση. Συνήθως, σε αυτό το σημείο, αντιλαμβάνεσαι πως είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι μόνος σου και να διαχειρίζεσαι τη μοναξιά σου, παρά να είσαι με κάποιον και να νιώθεις ολομόναχος. Όταν νιώθεις ότι σας χωρίζει μία ολόκληρη άβυσσος, η αίσθηση είναι συντριπτική για την ψυχολογία σου. Ακριβώς γιατί τότε καταλαβαίνεις πως είσαι ο μόνος που παλεύει για να κρατήσει ζωντανό κάτι το οποίο έχει ήδη αρχίσει να σβήνει.
Κάποια στιγμή, νομοτελειακά, θα έρθει και η αποστασιοποίηση. Για να προστατεύσεις τον εαυτό σου από την απόρριψη και τον πόνο, αρχίζεις να αποσύρεσαι και εσύ. Σταματάς να στέλνεις εκείνα τα γεμάτα ενδιαφέρον μηνύματα. Σταματάς να ρωτάς και να σχεδιάζεις. Και τότε, μέσα σε εκείνη τη σιωπή, βλέπεις την καθαρή αλήθεια. Αν η σχέση καταρρεύσει αμέσως μόλις σταματήσεις να την κρατάς εσύ όρθια, τότε δεν ήταν ποτέ μια πραγματική σχέση δύο ανθρώπων. Ήταν απλά σαν να εκτελούσες έναν δικό σου μονόλογο μπροστά σε έναν θεατή ο οποίος δεν ενδιαφερόταν για αυτό που έβλεπε.
Το να επενδύεις σε κάποιον ο οποίος δεν ανταποκρίνεται είναι σαν να ποτίζεις ένα ψεύτικο λουλούδι περιμένοντας να ανθίσει. Όσο νερό και να ρίξεις, όσο χρόνο και να ξοδέψεις, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Να θυμάσαι πως αξίζεις κάποιον τον οποίο δεν θα χρειάζεται να παρακαλείς. Αξίζεις μία σχέση στην οποία κάθε προσπάθεια θα έρχεται φυσικά και από τις δύο πλευρές. Άλλωστε, τόσο η ενέργειά σου όσο και ο χρόνος σου είναι πολύτιμα. Μάθε, λοιπόν, να μην τα σπαταλάς εκεί όπου η απουσία σου δεν κοστίζει και η παρουσία σου θεωρείται δεδομένη. Κυρίως από σεβασμό και αξιοπρέπεια προς τον εαυτό σου.
Συντάκτης: Μαριάννα Χατζή
