Είναι κάτι σχεδόν συγκινητικά αυτονόητο η ιδέα του Ηρακλή να αναζητήσει το νέο του σύμβολο όχι σε κάποιο λιοντάρι, έναν θεό ή έναν υπερήρωα, αλλά στις ίδιες του τις κερκίδες. Και να το βρει στο πρόσωπο μιας ηλικιωμένης γυναίκας που δε χρειάστηκε ποτέ να κάνει τίποτα περισσότερο από το να αγαπά την ομάδα της και να είναι εκεί.
Η «Χάιδω», η νέα μασκότ του Γηραιού του Βορρά, είναι εμπνευσμένη από μία από τις μεγαλύτερες σε ηλικία και πιο αφοσιωμένες φιλάθλους του. Από εκείνες τις φυσιογνωμίες που, χωρίς να το επιδιώξουν ποτέ, γίνονται με τα χρόνια κομμάτι ενός γηπέδου. Τις βλέπεις στην ίδια κερκίδα, να αγωνιούν με την ίδια ένταση, να πανηγυρίζουν με την ίδια λαχτάρα και να κουβαλούν πάνω τους ένα μικρό κομμάτι από την ιστορία της ομάδας.
Δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει πιο εύστοχη επιλογή.
Γιατί ένας σύλλογος δεν είναι μόνο τα τρόπαια, τα εμβλήματα και οι ποδοσφαιριστές που κάποτε φόρεσαν τη φανέλα του. Είναι και οι άνθρωποι που έμειναν όταν άλλαζαν όλα τα υπόλοιπα. Εκείνοι που πέρασαν από διαφορετικές διοικήσεις, κατηγορίες, γήπεδα, θριάμβους και απογοητεύσεις και εξακολούθησαν να βρίσκουν τον δρόμο προς την κερκίδα.
Αυτού του είδους η πίστη δεν έχει τίποτα το θεαματικό. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό αξίζει τόσο πολύ να τιμάται.
Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη πιο όμορφο στην επιλογή της Χάιδως. Μια ηλικιωμένη γυναίκα γίνεται το πρόσωπο που καλείται να συμβολίσει τον ενθουσιασμό μιας ομάδας. Και είναι και μια πολύ καλή απάντηση στην κοινωνία που αντιμετωπίζει συχνά τις μεγαλύτερες γυναίκες σαν να περνούν σταδιακά στο φόντο, εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: μία από αυτές μπαίνει στο κέντρο της εικόνας. Όχι ως μια γλυκιά γιαγιά που απλώς προκαλεί συμπάθεια. Αλλά ως φίλαθλος. Ως μέρος της ταυτότητας του συλλόγου. Ως άνθρωπος που έχει κάθε δικαίωμα να εξακολουθεί να φωνάζει, να πανηγυρίζει, να θυμώνει, να συγκινείται και να περιμένει έναν αγώνα με την ίδια ανυπομονησία που τον περίμενε δεκαετίες πριν.
Γιατί μεγαλώνουμε, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να μικραίνει μαζί μας ο ενθουσιασμός μας. Δεν έρχεται κάποια ηλικία στην οποία οφείλεις να παραδώσεις τα πράγματα που αγαπάς στους νεότερους και να μετακινηθείς διακριτικά προς την άκρη. Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης στο να τραγουδάς στην κερκίδα, να φοράς τα χρώματα της ομάδας σου και να σου χαλάει ή να σου φτιάχνει τη διάθεση ένα αποτέλεσμα περισσότερο απ’ όσο θα ήθελες να παραδεχτείς.
Αυτή είναι η πραγματική ευφυΐα της ιδέας του Ηρακλή.
Οι περισσότερες μασκότ σχεδιάζονται με την ελπίδα ότι κάποτε ο κόσμος θα δεθεί μαζί τους. Η Χάιδω ακολούθησε την ακριβώς αντίστροφη διαδρομή. Πρώτα την αγάπησε η κερκίδα, πρώτα έγινε μέρος της, πρώτα απέκτησε ιστορία μέσα της – και ύστερα έγινε σύμβολο.
Δε χρειάστηκε, λοιπόν, να επινοήσουν έναν χαρακτήρα που θα εκπροσωπεί τον κόσμο του Ηρακλή.
Χρειάστηκε απλώς να κοιτάξουν ανάμεσά του.
