Πολλές φορές, μια κοινωνία αποκαλύπτει πού πραγματικά βρίσκεται από αυτά που επιτρέπει και κυρίως από τα ban που ρίχνει, καθώς και τον τρόπο που τα ρίχνει.
Και φυσικά, μιλάμε για την απαγόευση να μπουν αφίσες του Pride στο μετρό της Αθήνας, ενός Pride που εδώ και χρόνια πραγματοποιείται στο κέντρο της πόλης, συγκεντρώνει χιλιάδες ανθρώπους και αποτελεί πλέον μέρος της δημόσιας ζωής της πόλης. Κι όμως, μετά από μια δεκαετία προβολής στους σταθμούς του Μετρό, φέτος η ΣΤΑΣΥ αποφάσισε ότι δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτές.
Το ζήτημα δεν είναι οι αφίσες. Το ζήτημα είναι η ορατότητα. Είναι το παλιό, γνώριμο μήνυμα που τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα έχουν ακούσει αμέτρητες φορές στο παρελθόν, απλώς σε πιο εκλεπτυσμένη μορφή: «Να υπάρχετε, αλλά όχι τόσο φανερά. Να είστε εδώ, αλλά όχι μπροστά στα μάτια όλων. Να μην ενοχλειτε και γενικότερα έχετε και σπίτια».
Η ειρωνεία είναι ότι κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, επιβεβαιώνεται ακριβώς ο λόγος που το Pride εξακολουθεί να είναι απαραίτητο. Γιατί αν η ισότητα ήταν πράγματι αυτονόητη, δε θα συζητούσαμε το 2026 αν μια ενημερωτική αφίσα μπορεί να κρεμαστεί σε έναν σταθμό Μετρό. Δε θα γινόταν είδηση. Δε θα προκαλούσε αντιδράσεις. Δε θα χρειαζόταν καν να εξηγηθεί.
Αντίθετα, βρισκόμαστε ξανά μπροστά σε μια συζήτηση που πολλοί πίστευαν ότι έχει τελειώσει. Και ναι, μας ενοχλεί αφόρητα η αίσθηση ότι κάποια κεκτημένα δικαιώματα δεν είναι τελικά τόσο δεδομένα όσο νομίζαμε.
Η Φαίη Σκορδά, τοποθετήθηκε επί του ζητήματος και στάθηκε ακριβώς σε αυτό το σημείο. Όχι τόσο στο παρασκήνιο ή στις πολιτικές σκοπιμότητες που συζητήθηκαν στη συνέχεια, αλλά στο γεγονός ότι μια τέτοια απόφαση μας αναγκάζει να επιστρέψουμε σε μια κουβέντα που δε θα έπρεπε να χρειάζεται να κάνουμε ξανά. Στην κουβέντα του αν μια ομάδα ανθρώπων δικαιούται να εκπροσωπείται ισότιμα στον δημόσιο χώρο. Και η αλήθεια είναι ότι το πρόβλημα ξεκινά όταν τα δικαιώματα αντιμετωπίζονται σαν κάτι προαιρετικό. Σαν κάτι που μπορεί να χωρέσει ή να μη χωρέσει ανάλογα με την περίσταση και το πόσο δεξιά είναι αρκετά δεξιά για να βαδίζουμε αυτήν την περίοδο.
Μόνο που η ισότητα δεν λειτουργεί έτσι. Γιατί ο δημόσιος χώρος δεν ανήκει μόνο στους ανθρώπους που μας μοιάζουν, που αγαπούν όπως εμείς ή που ζουν όπως εμείς. Ανήκει σε όλους. Και όταν μια κοινωνία αρχίζει να κάνει εκπτώσεις στην ορατότητα μιας ομάδας ανθρώπων, δεν περιορίζει μόνο εκείνη την ομάδα αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό.
Το 2026 υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που θεωρούν πως η παρουσία των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στον δημόσιο χώρο είναι κάτι που πρέπει να εγκρίνεται, να συζητιέται ή να ζυγίζεται. Και κάπως έτσι, τα ανθρώπινα δικαιώματα γίνονται και πάλι διακοσμητικά. Και πάλι, μπαίνουν και βγαίνουν από τον τοίχο ανάλογα με τις αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσουν. Το λες και ξεφτίλα.
