Υπάρχει μια αγγλική φράση που ταιριάζει γάντι στο νέο τουρλουμπούκι που στήθηκε στη Βουλή: «Two wrongs don’t make a right». Σε ελεύθερη μετάφραση, δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό. Η απαράδεκτη συμπεριφορά του ενός δε μετατρέπει αυτομάτως την απαράδεκτη συμπεριφορά του άλλου σε κάτι αποδεκτό. Κι όμως, στην ελληνική πολιτική σκηνή φαίνεται ότι εξακολουθούμε να δυσκολευόμαστε τρομερά να καταδικάσουμε κάτι χωρίς να κολλήσουμε στο τέλος ένα βολικό «ναι, αλλά».
Το νέο επεισόδιο άρχισε όταν ο βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Κυριαζίδης επανέφερε από το βήμα της Βουλής την παλαιότερη σύγκρουσή του με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ήταν ο ίδιος που, τον Μάρτιο του 2025, της είχε φωνάξει «κάνε κανένα παιδί» και, όταν εκείνη αντέδρασε, πρόσθεσε «ή να υιοθετήσεις». Το σχόλιο είχε προκαλέσει τότε διακομματική καταδίκη και είχε οδηγήσει στη διαγραφή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους επανεντάχθηκε σε αυτήν με απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Στις 28 Ιουλίου 2026, όμως, ο κ. Κυριαζίδης αποφάσισε να ξανανοίξει μόνος του ένα θέμα που πολιτικά και θεσμικά θα έπρεπε να έχει κλείσει. Υποστήριξε ότι η φράση του είχε παρερμηνευτεί και ότι στην πραγματικότητα είχε εκφράσει «μία ευχή». Παρουσίασε, μάλιστα, τον εαυτό του ως «Ιφιγένεια», λέγοντας ότι θυσιάστηκε για χάρη της τηλεθέασης. Όταν βουλευτές τού υπενθύμισαν τη συγγνώμη που είχε ακολουθήσει, εκείνος απάντησε ότι δεν ζήτησε συγγνώμη και δεν πρόκειται να ζητήσει. Η τοποθέτησή του προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, ενώ ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης τον παρέπεμψε στην Επιτροπή Δεοντολογίας για αντικοινοβουλευτική συμπεριφορά.
Το πρόβλημα εδώ δεν είναι απλώς ότι επανέλαβε μια παλιά ιστορία. Είναι ότι επιχείρησε να ξαναγράψει το νόημά της. Το «κάνε κανένα παιδί», όταν εκτοξεύεται σε μια γυναίκα την ώρα μιας πολιτικής αντιπαράθεσης, δεν είναι ευχή. Είναι ένας τρόπος να μετακινηθεί η συζήτηση από όσα λέει μια πολιτικός στο αν είναι μητέρα, γιατί δεν είναι μητέρα ή τι θα έπρεπε να έχει κάνει στην προσωπική της ζωή. Και αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το αν η συγκεκριμένη γυναίκα είναι συμπαθής, αντιπαθής, ήπια, συγκρουσιακή ή εξαιρετικά εκνευριστική για τους πολιτικούς της αντιπάλους.
Αυτό ακριβώς επισήμανε και ο Θάνος Πλεύρης, δηλώνοντας ότι η συγκεκριμένη φράση δεν πρέπει να λέγεται σε καμία γυναίκα, είτε η μητρότητα αποτελεί προσωπική επιλογή είτε υπάρχει αδυναμία απόκτησης παιδιού. Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιδεικνύει «πολιτική αυθάδεια» και έχει εξαπολύσει εξαιρετικά βαριές κατηγορίες εναντίον στελεχών της ΝΔ. Οι δηλώσεις του Θάνου Πλεύρη.
Και εδώ ακριβώς εμφανίζεται το «two wrongs don’t make a right».
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει υιοθετήσει έναν σταθερά συγκρουσιακό τρόπο κοινοβουλευτικής παρουσίας. Διακόπτει, ανεβάζει τους τόνους, αρνείται συχνά να ανακαλέσει χαρακτηρισμούς και χρησιμοποιεί κατηγορίες με τεράστιο ηθικό και πολιτικό βάρος. Όταν πολιτικοί αντίπαλοι βαφτίζονται συλλήβδην «δολοφόνοι», «εγκληματίες» ή «παιδεραστές», η αντιπαράθεση παύει να αφορά επιχειρήματα και μετατρέπεται σε δημόσια διαπόμπευση. Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας δεν μπορεί να ζητά προστασία από την κακοποιητική ρητορική και ταυτόχρονα να θεωρεί ότι η δική της γλώσσα βρίσκεται μονίμως εκτός κριτικής.
Αυτό, όμως, δε δικαιώνει αναδρομικά τον Δημήτρη Κυριαζίδη. Δεν κάνει το «κάνε κανένα παιδί» λιγότερο σεξιστικό, ούτε το μεταμορφώνει σε καλοπροαίρετη ευχή. Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος δέχεται λεκτικές επιθέσεις τού δίνει κάθε δικαίωμα να απαντήσει πολιτικά, να ζητήσει την εφαρμογή του Κανονισμού, να προσφύγει στα αρμόδια όργανα ή ακόμη και στη Δικαιοσύνη. Δεν του δίνει το δικαίωμα να περάσει από την πολιτική κριτική στην προσωπική προσβολή.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι στη Βουλή η καταδίκη συνοδεύεται σχεδόν πάντοτε από έναν συμψηφισμό. «Ήταν απαράδεκτο αυτό που είπε, αλλά ακούστε τι μας λέει εκείνη». Το «αλλά» γίνεται ένα μικρό πλυντήριο ευθυνών. Αντί κάθε πράξη να αξιολογείται αυτοτελώς, η συζήτηση καταλήγει σε διαγωνισμό για το ποιος υπήρξε περισσότερο προσβλητικός, περισσότερο αδικημένος ή περισσότερο προκλητικός.
Η Βουλή, όμως, δεν είναι οικογενειακό τραπέζι που ξέφυγε. Είναι ο χώρος στον οποίο οι πολιτικές συγκρούσεις θα έπρεπε να διεξάγονται με κανόνες. Ο Δημήτρης Κυριαζίδης οφείλει να λογοδοτήσει για τα δικά του λόγια. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου για τα δικά της. Χωρίς «ναι, αλλά εκείνος άρχισε πρώτος».
Γιατί τελικά δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό. Κάνουν απλώς δύο λάθη — και ένα Κοινοβούλιο που μοιάζει κάθε μέρα όλο και περισσότερο με καβγά σε καφενείο στο οποίο κανείς δεν ακούει κανέναν.
