Ο Άρης Σοϊλέδης και η Μαριλίνα Κυπαρίσση έδωσαν την πρώτη τους κοινή συνέντευξη μετά την πρόταση γάμου και αποφάσισαν να μην αφήσουν σχεδόν τίποτα στη φαντασία μας. Καλεσμένοι στο «The Love Debate by Lagios», μίλησαν για τη σχέση τους, τον επικείμενο γάμο και την κοινή τους ζωή, με τη συζήτηση να καταλήγει –και να παραμένει για αρκετή ώρα– στη σεξουαλική τους χημεία.
Το βασικό ερώτημα του επεισοδίου ήταν εάν ο γάμος σκοτώνει τελικά την ερωτική επιθυμία. Στη δική τους περίπτωση, όπως εξήγησαν, όχι μόνο δε φαίνεται να τη σκοτώνει, αλλά μάλλον λειτουργεί προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η Μαριλίνα Κυπαρίσση αποκάλυψε ότι μετά την πρόταση γάμου «το σεξ είναι καλύτερο», ενώ πρόσθεσε πως την ερεθίζει ο ποπός του συντρόφου της και πως οι δυο τους έχουν διαρκώς σωματική επαφή. Αγγίζονται, αγκαλιάζονται και αναζητούν συνεχώς ο ένας τον άλλον μέσα στην καθημερινότητά τους.
Ο Άρης Σοϊλέδης, από την πλευρά του, συμφώνησε ότι τα φιλιά και οι αγκαλιές είναι εκείνα που τους φέρνουν πιο κοντά, προτού περάσει σε ακόμη πιο προσωπικές λεπτομέρειες. Περιέγραψε τη Μαριλίνα ως μια ευγενική γυναίκα η οποία «μεταμορφώνεται στο κρεβάτι», βγάζοντας έναν πιο άγριο εαυτό που τον εξιτάρει. Μίλησε ακόμη για την έντονη σωματική και πνευματική σύνδεση που αισθάνεται την ώρα του σεξ, υποστηρίζοντας πως αντίστοιχη χημεία «δεν την ξαναείχα ποτέ με άλλη».
Η συζήτηση επεκτάθηκε στις ερωτικές φαντασιώσεις, στο π@ρνό και στο σεξ πριν από τον γάμο. Ο Σοϊλέδης χαρακτήρισε τραβηγμένο το ενδεχόμενο να παντρευτεί κάποιος μια γυναίκα χωρίς να έχει προηγουμένως βρεθεί ερωτικά μαζί της, ενώ το ζευγάρι απάντησε χωρίς ιδιαίτερους δισταγμούς στις προσωπικές ερωτήσεις που του τέθηκαν. Άλλωστε, ολόκληρη η φιλοσοφία του «The Love Debate» βασίζεται στην ανοιχτή συζήτηση και συχνά επί τούτου προβοκατόρικη συζήτηση για τον έρωτα, τη σεξουαλικότητα και όσα συνήθως δυσκολευόμαστε να πούμε δημόσια.
Και μέχρι εδώ, όλα καλά. Το σεξ δεν είναι κάτι βρόμικο, ούτε ένα θέμα που πρέπει να συζητείται χαμηλόφωνα, με μισόλογα και αμήχανα γελάκια. Το να μπορούν δύο ενήλικες να μιλήσουν χωρίς ντροπή για την επιθυμία, τις ανάγκες και τις φαντασιώσεις τους είναι υγιές. Ιδίως σε μια κοινωνία που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη γυναικεία απόλαυση σαν μυστικό και τη σεξουαλική επικοινωνία σαν κάτι που απλώς «θα έπρεπε να συμβαίνει» χωρίς να χρειάζεται ποτέ να το συζητήσουμε.
Η ειλικρίνεια, όμως, δεν ταυτίζεται αυτομάτως με την πλήρη έκθεση. Και κάπου ανάμεσα στο «μιλάω ανοιχτά για το σεξ» και στο «περιγράφω δημόσια πώς μεταμορφώνεται ο σύντροφός μου στο κρεβάτι» υπάρχει μια απόσταση. Όχι επειδή το δεύτερο είναι ανήθικο ή απαγορευμένο. Αλλά επειδή εύλογα αναρωτιέσαι τι ακριβώς προσφέρει στη δημόσια συζήτηση, πέρα από έναν πιασάρικο τίτλο και μερικά reels που θα γίνουν viral.
Υπάρχει πραγματική αξία στο να μιλάμε για τη συναίνεση, την απόλαυση, την έλλειψη επιθυμίας, τις διαφορετικές ανάγκες μέσα σε μια σχέση ή τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια. Αυτές οι συζητήσεις μπορούν πράγματι να σπάσουν ταμπού και να βοηθήσουν ανθρώπους να αισθανθούν λιγότερο μόνοι. Όταν, όμως, η κουβέντα περιορίζεται στο ποιος ερεθίζεται από ποιο σημείο του σώματος του άλλου και ποιος γίνεται «άγριος» στο κρεβάτι, τότε η υποτιθέμενη απελευθέρωση κινδυνεύει να μοιάζει περισσότερο με δημόσια επίδειξη οικειότητας.
Και δεν είναι μόνο θέμα περιεχομένου. Είναι και θέμα πρόθεσης. Μιλάς για το σεξ επειδή έχεις κάτι ουσιαστικό να πεις ή επειδή γνωρίζεις ότι το σεξ εξακολουθεί να πουλάει; Μοιράζεσαι μια προσωπική εμπειρία επειδή μπορεί να ανοίξει έναν χρήσιμο διάλογο ή επειδή όσο πιο «πιπεράτη» είναι η αποκάλυψη, τόσο περισσότερα views θα συγκεντρώσει; Και τελικά, πόσο αυθόρμητη μπορεί να είναι μια εξομολόγηση όταν έχει ήδη σχεδιαστεί για να κοπεί σε μικρά viral αποσπάσματα;
Φυσικά, ο Σοϊλέδης και η Κυπαρίσση είναι δύο ενήλικες που επέλεξαν από κοινού τι θέλουν να αποκαλύψουν. Δεν παραβίασε κανείς την ιδιωτικότητά τους και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τους κουνήσουμε το δάχτυλο για το πώς ζουν ή για το τι κάνουν στο κρεβάτι τους. Το δικαίωμά τους να μιλήσουν, όμως, δε σημαίνει ότι το κοινό δεν μπορεί να αναρωτηθεί πού ακριβώς αποσκοπεί όλη αυτή η έκθεση. Γιατί το να μιλάς άνετα για το σεξ μπορεί πράγματι να σε κάνει να φαίνεσαι απελευθερωμένος, ειλικρινής και σύγχρονος. Μέχρι το σημείο που η συζήτηση έχει περιεχόμενο και δε χρησιμοποιεί την ιδιωτική ζωή ως διαφημιστικό υλικό. Από εκεί και μετά, η απόσταση ανάμεσα στο κουλ και στο κριντζ γίνεται πολύ μικρή.
Ίσως, τελικά, η πραγματική σεξουαλική απελευθέρωση να μην αποδεικνύεται από το πόσες λεπτομέρειες είμαστε πρόθυμοι να αποκαλύψουμε δημοσίως. Αλλά από το αν μπορούμε να μιλήσουμε ουσιαστικά για το σεξ, χωρίς ούτε να το ντρεπόμαστε ούτε να το μετατρέπουμε σε θέαμα.
