Ας σταματήσουμε για λίγο να κάνουμε ότι πέφτουμε από τα σύννεφα. Οι εξωσυζυγικές σχέσεις δεν ξεκινούν πάντα σε μπαρ με χαμηλό φωτισμό, ούτε σε επαγγελματικά ταξίδια που θυμίζουν σενάριο ρομαντικής κομεντί. Πολύ συχνά ξεκινούν κάπου πιο πεζά: δίπλα από τον εκτυπωτή, σε ένα meeting που κράτησε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε ή σε εκείνο το «πάμε για έναν καφέ μετά τη δουλειά;» που δεν έμοιαζε σημαντικό όταν ειπώθηκε.
Και αν αυτό ακούγεται παράξενο, ίσως είναι επειδή έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε τη δουλειά ως έναν χώρο αποστειρωμένο από συναίσθημα. Σαν να αφήνουμε τις επιθυμίες, τις ανάγκες και τις αδυναμίες μας στην είσοδο μαζί με το παλτό μας.
Μόνο που οι άνθρωποι δεν λειτουργούν έτσι.
Οι περισσότεροι περνούν με τους συναδέλφους τους περισσότερες ώρες απ’ όσες περνούν με τον σύντροφό τους μέσα στην εβδομάδα. Μαζί αντιμετωπίζουν πίεση, στόχους, κρίσεις, απαιτητικούς πελάτες και ατελείωτα emails. Μαζί ανακουφίζονται όταν κάτι πάει καλά. Μαζί εκνευρίζονται όταν κάτι καταρρέει. Και κάπου ανάμεσα στα deadlines και τα διαλείμματα για καφέ γεννιέται κάτι πολύ πιο ισχυρό από μια απλή γνωριμία: η οικειότητα.
Αυτή είναι η λέξη-κλειδί που συχνά λείπει από τη συζήτηση.
Γιατί οι περισσότερες απιστίες δεν ξεκινούν από το κρεβάτι. Ξεκινούν από την αίσθηση ότι κάποιος σε καταλαβαίνει. Από το ότι ξέρει πώς ήταν η μέρα σου χωρίς να χρειαστεί να του εξηγήσεις τα πάντα. Από εκείνο το βλέμμα που λέει «σε νιώθω» πριν καν ανοίξεις το στόμα σου.
Και κάπου εδώ αρχίζει να καταρρέει ένας πολύ βολικός μύθος: ότι η απιστία αφορά μόνο το σ3ξ.
Συχνά αφορά την προσοχή. Την επιβεβαίωση. Την αίσθηση ότι κάποιος σε βλέπει όχι ως γονέα, σύζυγο ή σύντροφο, αλλά ως άνθρωπο. Όχι, δεν σημαίνει ότι κάθε επαγγελματική φιλία κρύβει ερωτική ένταση. Ούτε ότι κάθε συνάδελφος αποτελεί απειλή για μια σχέση. Σημαίνει όμως ότι οι συναισθηματικοί δεσμοί δημιουργούνται εκεί όπου υπάρχει συνεχής επαφή και κοινή εμπειρία.
Και η δουλειά προσφέρει ακριβώς αυτό.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα στοιχεία που συνδέουν την επαγγελματική ισχύ με υψηλότερα ποσοστά απιστίας. Όχι επειδή οι διευθυντές ή τα στελέχη είναι απαραίτητα λιγότερο πιστοί, αλλά επειδή η εξουσία αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται κάποιος τον εαυτό του και τον τρόπο που τον αντιμετωπίζουν οι άλλοι. Η προσοχή γίνεται πιο εύκολα διαθέσιμη. Οι ευκαιρίες περισσότερες. Τα όρια, καμιά φορά, πιο θολά.
Αλλά το πιο άβολο συμπέρασμα δεν αφορά τους ισχυρούς.
Αφορά όλους εμάς που εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι οι σχέσεις κινδυνεύουν μόνο όταν εμφανιστεί κάποιος «καλύτερος».
Στην πραγματικότητα, οι σχέσεις συχνά δοκιμάζονται όταν σταματούν να τροφοδοτούν την οικειότητα που κάποτε τις έκανε ζωντανές. Και τότε δεν χρειάζεται να εμφανιστεί κάποιος εξαιρετικός. Αρκεί να εμφανιστεί κάποιος διαθέσιμος. Κάποιος παρών. Κάποιος που ακούει.
Ίσως λοιπόν το ερώτημα δεν είναι γιατί τόσες εξωσυζυγικές σχέσεις ξεκινούν στη δουλειά.
Ίσως το ερώτημα είναι γιατί μας σοκάρει ακόμη. Γιατί συνεχίζουμε να φανταζόμαστε τον έρωτα και την επιθυμία ως κάτι που συμβαίνει μακριά από την καθημερινότητα, ενώ στην πραγματικότητα γεννιούνται ακριβώς μέσα σε αυτήν.
Ανάμεσα σε δύο καφέδες, ένα κοινό άγχος και μια συζήτηση που κράτησε λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Γιατί τελικά, οι άνθρωποι δεν ερωτεύονται πάντα εκεί που ψάχνουν. Συχνά ερωτεύονται εκεί που περνούν τη ζωή τους.
