Με λόγια γεμάτα τρυφερότητα και έντονο συναίσθημα μίλησε ο Διονύσης Σχοινάς για τη σχέση του με την Καίτη Γαρμπή, περιγράφοντας μια κοινή πορεία σχεδόν 30 ετών που, όπως λέει, δεν δοκιμάστηκε ποτέ πραγματικά.


«Η σχέση μας δεν δοκιμάστηκε ποτέ, δεν κλονίστηκε ποτέ και ούτε πρόκειται», ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως μέσα στη σχέση τους δεν υπάρχει χώρος για εντάσεις και φωνές. «Δεν υπάρχει λόγος να μαλώσουμε. Εγώ δεν υπάρχει περίπτωση να φωνάξω ποτέ στον άνθρωπο που αγαπάω», είπε, τονίζοντας ότι προτιμά να απομακρύνεται για λίγο όταν υπάρχει ένταση, «παίρνω το αμάξι, κάνω μία βόλτα και ξαναγυρίζω και σκάμε στα γέλια».

Ο τραγουδιστής στάθηκε και σε όσα θεωρεί θεμέλια μιας σχέσης: «Είναι πολύ σημαντικό σε μία σχέση να θαυμάζει ο ένας τον άλλον. Η αυτονομία και η συντροφικότητα είναι τα δύο πρώτα και μετά ο θαυμασμός. Αν πέσει στα μάτια σου, έχει σπάσει πολύ το πράγμα…».

Όμως η πιο συζητημένη του φράση ήταν αυτή που περιγράφει τη βαθιά ένωση που νιώθει με τη σύζυγό του: «Τα σώματά μας έχουν γίνει ένα από τον έρωτα που έχουμε κάνει». Και συνέχισε μιλώντας για την ανάγκη του ανθρώπου να μοιράζεται τη ζωή του: «Ευτυχία για εμένα δεν μπορεί να υπάρξει αν είμαι μόνος μου. Πρέπει με κάποιον να τα μοιραστείς, να έχεις έναν μάρτυρα στη ζωή σου…».

Μιλώντας για τη σχέση τους συνολικά, είπε: «Είμαι από τους πιο τυχερούς ανθρώπους του κόσμου. Ήταν θέμα τύχης. Πιστεύω ότι με την Καίτη έχουμε βρεθεί σε 18 ζωές μαζί… κάποτε θα ήταν μητέρα μου, κάποτε πατέρας μου, κάποτε γιος μου».


Θυμήθηκε επίσης την πρώτη τους γνωριμία: «Με το που την είδα είπα ότι θα την παντρευτώ… ήταν η τύπισσα που βλέπω στα όνειρά μου». Και όπως αποκάλυψε, για την επέτειό τους φέτος την πήγε στην Πράγα, με δείπνο και ζωντανή ορχήστρα που έπαιζε Μότσαρτ και όπερα.

Κλείνοντας, περιέγραψε πώς αλλάζει ο έρωτας με τον χρόνο: «Μετά από τόσα χρόνια σχέσης φεύγει ο τρελός ενθουσιασμός… αλλά γίνεται να φύγει ο έρωτας; Το ότι μπορείς τόσα χρόνια και γίνεσαι με τον άλλον ένα… αυτό είναι έρωτας. Για εμένα οικογένεια είναι ότι γινόμαστε ένα. Και σε πορτοφόλι. Είχαμε πάντα κοινό πορτοφόλι».