Ο Τάσος Χατζηγιοβάννης ανέβηκε χθες στη σκηνή των βραβείων του ΠΣΑΠΠ για να παραλάβει το «Βραβείο Ανθρωπιάς» και δυσκολεύτηκε να συγκρατήσει τη συγκίνησή του. Όπως μάθαμε χθες, είχε προσφέρει 12.500 ευρώ μέσω της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά» για τη θεραπεία του μικρού Δημήτρη-Όθωνα, ο οποίος δυστυχώς έφυγε από τη ζωή. Τώρα, με την υπόθεση της οργάνωσης να ερευνάται, βρέθηκε να μιλά δημόσια για μια προσφορά που είχε κάνει με μια πολύ συγκεκριμένη ελπίδα: να βοηθηθεί ένα παιδί.
Μέσα σε μια ιστορία γεμάτη ποσά, λογαριασμούς και καταγγελίες, εκείνος επέστρεψε στον λόγο για τον οποίο δόθηκαν εξαρχής τα χρήματα. Στον Δημήτρη. Ο ποδοσφαιριστής του ΟΦΗ εξήγησε ότι δεν είχε κάνει τη δωρεά περιμένοντας προβολή ή βράβευση. Είχε επικοινωνήσει με τη μητέρα του παιδιού και ήλπιζε μαζί της ότι θα τα κατάφερνε. Μίλησε για τη στενοχώρια και τον προβληματισμό του μετά τις αποκαλύψεις, ζητώντας προσοχή ώστε η βοήθεια να φτάνει εκεί όπου προορίζεται. «Μην κλείσουμε την καρδιά μας», ανέφερε στο τέλος.
Εκεί, Τάσο, μας κέρδισες λίγο παραπάνω.
Γιατί μετά από μια τέτοια υπόθεση είναι εύκολο να εμφανιστεί το «εγώ δεν ξαναδίνω πουθενά». Το καταλαβαίνεις: άνθρωποι προσφέρουν χρήματα πιστεύοντας ότι βοηθούν μια οικογένεια και στη συνέχεια αναρωτιούνται τι απέγινε η δωρεά τους. Μαζί με τον θυμό έρχεται η δυσπιστία. Κι εκείνος, ενώ έχει κάθε λόγο να αισθάνεται πληγωμένος, σκέφτεται την επόμενη οικογένεια που θα ζητήσει βοήθεια.
Αυτό δείχνει κάτι ουσιαστικό για τη στάση του. Θέλει να ξέρει πού πηγαίνουν τα χρήματα και ταυτόχρονα δηλώνει ότι θα συνεχίσει να προσφέρει. Η προσοχή και η αλληλεγγύη χωράνε στην ίδια απόφαση. Δε χρειάζεται να παραχωρήσουμε σε όποιον καταχράται την εμπιστοσύνη μας και το δικαίωμα να αποφασίσει αν θα βοηθήσουμε ξανά.
Σήμερα, μιλώντας για τη δωρεά του, ο Χατζηγιοβάννης ανέφερε ότι δε γνωρίζει αν ολόκληρο το ποσό έφτασε στην οικογένεια. Αυτή η εκκρεμότητα χρειάζεται απάντηση από την έρευνα. Ούτε η συγκίνηση της βράβευσης ούτε οι καλές προθέσεις του δωρητή μπορούν να αντικαταστήσουν τη λογοδοσία εκείνων που διαχειρίστηκαν τα χρήματα. Η δική του πρόθεση, πάντως, αποτυπώθηκε και σε μια ακόμη κίνηση μέσα στην ομιλία του: ζήτησε να φτάσει το χειροκρότημα και στους ανθρώπους που προσφέρουν αθόρυβα. Τη στιγμή που τιμούσαν τον ίδιο, σκέφτηκε όσους δε βρίσκονται σε μια σκηνή και δεν έχουν δημόσιο βήμα. Έκλεισε λέγοντας: «Θα συνεχίσω να προσφέρω όπως μπορώ».
Κάπως έτσι καταλαβαίνεις και την ομορφιά για την οποία θέλεις να μιλήσεις βλέποντας έναν άνθρωπο. Στον τρόπο που αναφέρεται στο παιδί, στην έγνοια για τη μητέρα του, στην επιμονή να βοηθήσει ξανά. Στο ότι, ακόμη και σε μια δική του στιγμή αναγνώρισης, βρίσκει χώρο να αναγνωρίσει τους άλλους.
Τάσο Χατζηγιοβάννη, the man you are. Το να συνεχίζεις να προσφέρεις, έχοντας πλέον και αυτόν τον λόγο να δυσπιστείς, λέει πολλά.
