Υπάρχουν κάποια θέματα που εξακολουθούν να κουβαλούν τόση ντροπή, ώστε πολλοί άνθρωποι τα παλεύουν για χρόνια χωρίς να το γνωρίζει κανείς. Οι διατροφικές διαταραχές είναι ένα από αυτά. Γι’ αυτό και όταν κάποιος μιλά ανοιχτά για τη βουλιμία, τις ενοχές, την εμμονή με το φαγητό και την αυτοεικόνα, δεν μοιράζεται απλώς μια προσωπική ιστορία. Βάζει λέξεις σε μια πραγματικότητα που χιλιάδες άνθρωποι ζουν σιωπηλά πίσω από κλειστές πόρτες.
Η Μαίρη Συνατσάκη άνοιξε αυτή τη δύσκολη πόρτα αφού βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Μαθήματα Ζωής» του OPEN και μίλησε με τρόπο ωμό, ειλικρινή και χωρίς ωραιοποιήσεις για μια περίοδο που, όπως παραδέχτηκε, καθόρισε βαθιά τη ζωή και την ψυχική της υγεία. Για σχεδόν δέκα χρόνια, όπως αποκάλυψε, βρισκόταν εγκλωβισμένη σε έναν κύκλο στέρησης, βουλιμικών επεισοδίων, ενοχών και αυτοτιμωρίας.
«Είχα κακή σχέση με το φαγητό. Τα πράγματα είχαν γίνει πολύ δύσκολα. Μπορεί να έφτιαχνα ένα τοστ και να ήταν αυτό το μοναδικό μου γεύμα για όλη την ημέρα. Στις πιο δύσκολες περιόδους, έπινα μόνο έναν χυμό», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Περιγράφοντας εκείνα τα χρόνια, η Μαίρη Συνατσάκη μίλησε για μια καθημερινότητα που περιστρεφόταν γύρω από τις θερμίδες, το βάρος και το φαγητό.
«Μετρούσα θερμίδες, σκεφτόμουν συνεχώς τι είχα φάει και πόσο είχα φάει. Αδυνάτισα πάρα πολύ και τότε το περιβάλλον μου άρχισε να παρατηρεί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά», είπε.
Όπως συμβαίνει συχνά με τις διατροφικές διαταραχές, το πρόβλημα δεν ήταν πάντα ορατό στους άλλους. Η ίδια παραδέχτηκε ότι προσπαθούσε να το κρύψει, λέγοντας ψέματα στους ανθρώπους γύρω της.
«Έλεγα ότι θα βγω με φίλους, αλλά δεν έβγαινα. Αγόραζα φαγητό, το κατανάλωνα και μετά προκαλούσα εμετό. Άλλες φορές προσπαθούσα να το αντισταθμίσω με υπερβολική γυμναστική. Αν βρισκόμουν σε βουλιμικό επεισόδιο, μπορούσα να φάω ολόκληρη πίτσα ή ένα οικογενειακό παγωτό. Μετά ακολουθούσαν οι έντονες ενοχές».
Όταν μιλάμε για διατροφικές διαταραχές, συχνά η δημόσια συζήτηση εξαντλείται σε αριθμούς κιλών, σώματα και εμφανίσεις. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για ζητήματα ψυχικής υγείας που συνδέονται με τον έλεγχο, την αυτοεικόνα, την αυτοαξία, το άγχος και πολλές φορές με τραύματα που δεν φαίνονται με γυμνό μάτι.
Η ίδια περιέγραψε με συγκλονιστική ειλικρίνεια το πώς έβλεπε τον εαυτό της εκείνη την περίοδο.
«Η πραγματική λέξη με την οποία περιέγραφα τον εαυτό μου ήταν “αηδία”. Αυτό έβλεπα στον καθρέφτη. Έβλεπα το εσωτερικό μου χάος και αισθανόμουν χάλια».
Κάπου αυτή τη στιγμή μπορεί να υπάρχει ένα κορίτσι που μετράει εμμονικά θερμίδες. Κάποια που νιώθει ενοχές κάθε φορά που τρώει. Κάποια που πιστεύει ότι είναι η μόνη που ζει έναν τέτοιο εφιάλτη ή ότι φταίει η ίδια που δεν μπορεί να σταματήσει. Το να ακούει μια γυναίκα να περιγράφει δημόσια αυτόν τον φαύλο κύκλο μπορεί να μην λύνει το πρόβλημα. Μπορεί όμως να κάνει κάτι εξίσου σημαντικό: να σπάσει την απομόνωση.
Η Μαίρη Συνατσάκη μίλησε επίσης για το πώς η πιο δύσκολη περίοδος συνέπεσε με τις Πανελλαδικές εξετάσεις και μια σχέση που της ασκούσε έντονη ψυχολογική πίεση. Εκείνη την εποχή εμφανίστηκαν οι πρώτες κρίσεις πανικού, ενώ αργότερα ακολούθησαν και συμπεριφορές αυτοτραυματισμού.
«Ένα βράδυ πετάχτηκα από τον ύπνο μου χωρίς να μπορώ να αναπνεύσω. Έτρεμα ολόκληρη. Εκείνη την περίοδο ξεκίνησαν δειλά δειλά και κάποια κομμάτια που είχαν να κάνουν με αυτοτραυματισμό», αποκάλυψε.
Οι διατροφικές διαταραχές εξακολουθούν να είναι από τα πιο παρεξηγημένα ζητήματα ψυχικής υγείας. Πολλοί εξακολουθούν να τις αντιμετωπίζουν ως θέμα θέλησης ή ως μια «φάση» που περνά. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη και πολύ πιο επώδυνη. Γι’ αυτό και έχει αξία όταν άνθρωποι με δημόσιο λόγο επιλέγουν να μιλήσουν χωρίς φίλτρα. Όχι γιατί η προσωπική τους ιστορία είναι πιο σημαντική από των άλλων, αλλά γιατί μπορούν να βοηθήσουν να ανοίξει μια συζήτηση που για χρόνια γινόταν ψιθυριστά.
Και κάποιες φορές, το πρώτο βήμα για να ζητήσει κάποιος βοήθεια είναι απλώς να ακούσει ότι δεν είναι μόνος.
