Δεν είναι σχέση, αλλά θέλει να είσαι μόνο εκεί: Το λεγόμενο "Fauxclusivity"

POV: Είναι Σάββατο 23:14. Έχεις ντυθεί, είσαι έτοιμ@ να βγεις. Ανεβάζεις ένα story από το σπίτι φίλης/φίλου. Τσουπ. Μήνυμα: «Πού είσαι; Με ποιους είσαι;». Δεν είστε μαζί. Τουλάχιστον έτσι σου λέει κάθε φορά που πας να ρωτήσεις. Αλλά εκείνη τη στιγμή, πρέπει να απολογηθείς σαν να είστε μαζί 3 χρόνια.

Αν σου θυμίζει κάτι, δεν είσαι μόν@.

Καλώς ήρθες στο EBNO. Στο Exclusive But Not Official. Στο Fauxclusivity. Στο νέο situationship που έχει όλες τις υποχρεώσεις σχέσης για εσένα και όλα τα προνόμια εργένικης ζωής για το άλλο άτομο.

Τι είναι στην πραγματικότητα;
Είναι μια δυναμική που η ψυχολογία την περιγράφει απλά: λειτουργικός, όχι αμοιβαίος. Το ένα άτομο νιώθει ότι δίνει τα πάντα όταν βολεύει το άλλο.

Στη θεωρία, το situationship ξεκίνησε ως κάτι τίμιο. «Αρέσει ο ένας τον άλλον, ας το πάμε χαλαρά χωρίς ταμπέλες». Ωραία. Αλλά τώρα εξελίχθηκε, situationship 2.0 σα να λέμε.

Το Fauxclusivity είναι αλλιώς. Είναι: «Δεν θέλω να είμαι το ταίρι σου, αλλά δεν θέλω να είσαι ελεύθερ@ ούτε εσύ». Δεν στο λέει με όρια του τύπου «θέλω να νιώθω ασφάλεια», στο λέει με ενοχές. «Κάνε ό,τι θες, αλλά μετά μην περιμένεις να είμαι εδώ κι εγώ». Και κάπως έτσι, κάθεσαι σπίτι.

POVs που πονάνε λίγο, γιατί είναι αληθινά

1: Το “τι είμαστε;”
Το έχεις κάνει πρόβα στον καθρέφτη 10 φορές. Το λες επιτέλους, ψύχραιμα. Και η απάντηση είναι: «Έλα μωρέ, γιατί πρέπει να βάλουμε ταμπέλα; Εμείς είμαστε καλά όπως είμαστε. Μην το χαλάσουμε». Μετάφραση: θέλω να μείνουμε στο βολικό.

2: Το insta-friend vs real-life exclusive
Από κοντά, ζήλια αν μιλήσεις με άλλο άτομο. Στα social; Καμία ένδειξη ότι υπάρχετε. Καμία κοινή φωτό, κανένα tag, και αν σε ρωτήσει φίλος τι είστε, η απάντηση είναι κάτι σαν «χαλαρά το πάμε».

3: Η επικοινωνία γιο-γιο

Όταν νιώθει ότι απομακρύνεσαι, ξαφνικά γίνεσαι προτεραιότητα. Μηνύματα, τηλέφωνα, «μου έλειψες». Όταν νιώσει ασφάλεια ότι σε έχει, εξαφανίζεται για 2 μέρες. Γιατί ξέρει ότι θα είσαι εκεί.

Γιατί το κάνει κάποιος;
Spoiler: σπάνια επειδή είναι κακό άτομο.

1. Θέλει την αγκαλιά, όχι όμως το βάρος. Το να έχεις έναν άνθρωπο να σου πει «έφτασες;» είναι υπέροχο. Το να πρέπει να πεις κι εσύ «θα αργήσω, είμαι εδώ, πάμε να το λύσουμε», τρομάζει.

2. Η ασάφεια δίνει δύναμη. Όποιο άτομο λέει «εγώ δεν θέλω κάτι σοβαρό» ελέγχει το παιχνίδι. Εσύ γίνεσαι αυτόματα το άτομο που πρέπει να αποδείξει ότι αξίζει το σοβαρό. Και εκεί αρχίζεις να μικραίνεις.

3. Είναι σε αναμονή. Του αρέσεις, ναι. Αλλά κρατάει μια πόρτα ανοιχτή, μήπως έρθει κάτι που το θεωρεί «πιο σωστό». Μέχρι τότε, θέλει να είσαι στο δωμάτιο αναμονής, χωρίς να μιλάς με άλλους ασθενείς.

Γιατί μένουμε εμείς;

• Γιατί η ελπίδα είναι εθιστική. Κάθε ψίχουλο τρυφερότητας μεταφράζεται σε «κατά βάθος νοιάζεται». Κάθε ζήλια σε «άρα με θέλει».
• Και γιατί μας έμαθαν ότι το να ζητάς ξεκάθαρα πράγματα είναι «πίεση». Οπότε γινόμαστε το πιο cool, το πιο βολικό, το πιο γεμάτο κατανόηση άτομο. Και στο τέλος δεν μας αναγνωρίζουμε.

Αλλά να σου πω κάτι φιλικά; Το να θες καθαρότητα δεν είναι πίεση. Είναι αυτοσεβασμός.

Πώς βγαίνεις από το loop χωρίς δράμα;

Δεν χρειάζεται να τσακωθείς. Χρειάζεται να γίνεις καθαρό άτομο, ακόμα κι αν το άλλο δεν είναι.

1. Ρώτα τον εαυτό σου, τίμια. Θες όντως να είστε και οι δύο ελεύθεροι και χαλαροί; Τέλεια, κράτα το. Θες αποκλειστικότητα και χτίσιμο; Επίσης τέλεια. Διάλεξε το δικό σου θέλω πριν ακούσεις το δικό του.

2. Πες το απλά, σαν ενήλικος σε ενήλικο.
Δοκίμασε αυτό, σε ουδέτερη φάση, όχι εν μέσω θύελλας και έντασης:
«Θέλω να σου πω κάτι που σκέφτομαι. Μου αρέσει που περνάμε χρόνο μαζί. Αλλά μπερδεύομαι. Μου λες ότι δεν θες σχέση, και το σέβομαι. Από την άλλη, ενοχλείσαι αν εγώ λειτουργώ σαν ελεύθερο άτομο. Για εμένα δεν γίνεται να είμαι αποκλειστικά κάπου που δεν είναι αποκλειστικά σε εμένα. Θέλω να είμαστε στην ίδια σελίδα. Είτε και οι δύο ελεύθεροι, είτε και οι δύο exclusive. Τι προτιμάς;»
Μετά, το πιο σημαντικό: κάνε παύση. Μην το σώσεις. Άσε την αμηχανία να κάνει τη δουλειά της.

3. Κοίτα τι κάνει, όχι τι λέει.
Αν σου πει «θέλω να το πάμε κανονικά», θα το δεις στις πράξεις την επόμενη εβδομάδα, όχι μόνο εκείνο το βράδυ. Αν σου πει «έχεις δίκιο, ας είμαστε ελεύθεροι», τουλάχιστον θα ξέρεις και θα αποφασίσεις αν σου κάνει. Αν σου πει «ωχ, υπερβάλλεις», μόλις πήρες την πιο καθαρή απάντηση που θα μπορούσες να πάρεις.

Πιλοφαϊτόπουλο, η αποκλειστικότητα δεν ζητιέται. Χαρίζεται. Όταν δύο άτομα θέλουν όντως το ένα το άλλο, δεν χρειάζεται να ελέγχεις με ποιον μίλησε. Απλά δεν θες να πας αλλού.

Γι’ αυτό μην κάθεσαι σε μια αίθουσα αναμονής που μόνο εσύ περιμένεις. Αξίζεις ένα άτομο που σε θέλει δυνατά και όταν σε έχει, όχι μόνο όταν φοβάται ότι θα σε χάσει.