Η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι δε σε ποθεί άλλο πια

Υπάρχει μια στιγμή στο χρόνο που δεν έρχεται με σειρήνες ή τυμπανοκρουσίες. Έρχεται ήσυχα. Τόσο πολύ που μοιάζει ύπουλη κίνηση. Σε χαϊδεύει στον αυχένα και ανατριχιάζει όλο σου το κορμί. Είναι εκείνη η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου δε σε ποθεί πια. Όχι ότι δε σε αγαπάει. Η αληθινή αγάπη έτσι και αλλιώς δεν μπορεί να πάψει να υπάρχει. Και όχι ότι θα φύγει ξαφνικά από δίπλα σου. Απλά κάτι έχει σβήσει. Κάτι έχει χαθεί. Στην αρχή το αρνείσαι. Λες θα είναι η κούραση, το άγχος, η δουλειά, η ηλικία ή έστω ο καπιταλισμός. Περνάς όλα τα στάδια. Μέχρι που στο τέλος συνειδητοποιείς ότι αν ήταν κάτι από τα παραπάνω δε θα ήταν ξαπλωμένος δίπλα σου με το κινητό στο χέρι σα νεκρό ψάρι.

Τα μικρά σημάδια, που μόνο μικρά δεν είναι, δεν ξεκινάνε από το κρεβάτι. Εκεί απλώς επιβεβαιώνονται. Ξεκινάει από πιο πριν. Από το βλέμμα που δεν κάθεται πάνω σου. από το άγγιγμα που γίνεται πρακτικό. Από το φιλί που μοιάζει με «καληνύχτα θεία». Από το «έλα μωρέ» σε όλα! Κάποτε σε έβλεπε και άναβε. Τώρα σε βλέπει και ανάβει… την τηλεόραση. Κάποτε σου έστελνε μήνυμα χωρίς λόγο. Τώρα σου στέλνει μόνο αν χρειάζεται κάτι από το σούπερ μάρκετ. Κάποτε σε ποθούσε. Τώρα σε σέβεται. Και ναι, ο σεβασμός είναι υπέροχος. Αλλά από μόνος του δεν κάνει τη δουλειά.

Το σ#ξ, αν υπάρχει, γίνεται σαν υποχρέωση. Γίνεται γιατί πρέπει. Και αν δεν υπάρχει καθόλου, υπάρχουν δικαιολογίες, τόσο δημιουργικές που θα τις ζήλευε και σεναριογράφος. Πονάει το κεφάλι, πονάει η μέση, πονάει η ψυχή, πονάει το σύμπαν όλο. Η πιο δύσκολη στιγμή δεν είναι όταν λείπει η επιθυμία. Η πιο δύσκολη στιγμή είναι όταν καταλαβαίνεις ότι δε θέλει εσένα. Ή τουλάχιστον δε σε θέλει όπως πριν. Δεν είναι γενικό. Είναι συγκεκριμένο. Είναι με εσένα. Και εκεί δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν το βλέπεις. Γιατί το σώμα ξέρει πριν από το μυαλό.

Και τότε αρχίζεις να το παίρνεις προσωπικά. Να αναρωτιέσαι αν άλλαξες. Αν πάχυνες, αν μεγάλωσες, αν χάλασες. Αν έπρεπε να είσαι πιο αλλιώς. Αν φταις. Μπορεί και να μη φταις καθόλου. Οι άνθρωποι απλά αλλάζουν. Οι επιθυμίες επίσης. Και καμιά φορά απλά δε συμπίπτουν άλλο πια. Μέσα σου ξέρεις πως δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Είναι θέμα σύνδεσης. Επιθυμία χωρίς σύνδεση δε στέκεται. Και σύνδεση χωρίς επιθυμία είναι…

Και τώρα τι;

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Υπάρχουν όμως επιλογές.

1. Μιλάς. Σοβαρά. Όχι με κατηγορίες. Χρειάζεται να δείτε αν υπάρχει ακόμα διάθεση να προσπαθήσετε και οι δύο.
2. Σταματάς να επαιτείς την επιθυμία. Αν χρειάζεται να ζητάς να σε ποθήσει, κάτι ήδη δεν πάει καλά.
3. Κοιτάς τον εαυτό σου με ειλικρίνεια, όχι με μαστίγιο. Όχι για να αλλάξεις για κάποιον. Αλλά για να θυμηθείς ποιος είσαι όταν δεν προσπαθείς να χωρέσεις. Η αυτοεκτίμηση είναι αφροδισιακό. Και για σένα πρώτα.
4. Δέχεσαι ότι μπορεί να μην αλλάξει. Μπορεί να κάνετε ό,τι χρειάζεται αλλά να μη γυρίζει. Δε φταίει κανείς. Απλώς έφτασε μέχρι εκεί.
5. Επιλέγεις. Μένεις και αποδέχεσαι μια σχέση χωρίς επιθυμία; Φεύγεις και πονάς αλλά ξανασυναντάς τον εαυτό σου; Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Υπάρχει μόνο το τι αντέχεις.

Και να σου πω και κάτι;

Το να μη σε ποθούν πια πονάει. Και όλοι ο χρειαζόμαστε αυτό. Όχι συνεχώς. Αλλά αληθινά. Το ότι κάποιος σταμάτησε να σε ποθεί, δε σημαίνει ότι έπαψες να είσαι ποθητός. Δεν είσαι κάπου για να σε ανέχονται. Είσαι για να σε θέλουν. Αν όχι εκεί, τότε αλλού. Η δυναμική σε αυτή τη σχέση άλλαξε μορφή.