Μάθαμε από μικρά παιδιά πως όλα πρέπει να τα κάνουμε νωρίς και με σειρά. Να έχουμε πρόγραμμα, στόχους, πρέπει. Να ακολουθούμε κανόνες και να μην παρεκκλίνουμε από την πορεία που διαλέξαμε. Δοκιμαστήκαμε σε υποχρεώσεις, λύσαμε προβλήματα, μείναμε ξύπνιοι ως αργά για να ολοκληρώσουμε το κάθε task που μας είχε μείνει.
Η πορεία μας προδιαγεγραμμένη. Να τελειώσουμε το σχολείο, να περάσουμε στις πανελλήνιες, να έχουμε και τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα στο τσεπάκι μας. Διακρίσεις σε κάποιο άθλημα; Φέρ’ το! Μουσικό όργανο; Φέρ’ το! Συμμετοχή σε οποιοδήποτε πρόγραμμα υπήρχε, που μας έκανε να φαινόμαστε απλά καλύτεροι από κάποιον άλλον; Φέρ’ το! Άξιες προσθήκες σε ένα βιογραφικό που κανείς δε γνωρίζει τι αξία θα φέρει, στην πραγματικότητα, στη ζωή μας.
Μας δίδαξαν από μικρά παιδιά πως πρέπει να βιαστούμε να τα κάνουμε όλα από νωρίς για να ξεμπερδεύουμε, δήθεν. Δουλειά, γάμος, παιδιά, οικογένεια. Όλα με τη σωστή σειρά. Όλα με πρόγραμμα. Όλα μικροί. Και κάπου εκεί το παιχνίδι χάθηκε. Χάθηκε μέσα μας, γύρω μας, με τους ανθρώπους μας και με τη σειρά που έπρεπε να ακολουθήσουμε και τελικά δεν ανταποκριθήκαμε στις προσδοκίες. Ποιανού;
Να ακολουθούμε τους κανόνες και να μην παρεκκλίνουμε από την πορεία που διαλέξαμε. Τη διαλέξαμε όντως; Ζούμε μέσα στο άγχος και την αβεβαιότητα. Ζούμε με φόβο πως κάτι αφήσαμε μισό, επειδή οι προσδοκίες των άλλων ήταν διαφορετικές από τις δικές μας. Λες και καθίσαμε ποτέ να σκεφτούμε τι θέλουμε να κάνουμε, πώς και πότε. Όλα μας ήταν κάπως καθοδηγούμενα. Καλό! Βοηθητικό! Αλλά…
Κάθε λάθος μοιάζει αποτυχία. Δε συγχωρείται. Κρινόμαστε για τα τσεκ που βάζουμε στη μακριά λίστα των «πρέπει». Κρινόμαστε για το πόσα έχουμε βάλει μέχρι το σκαλοπάτι των 25 ετών, πόσα προσθέσαμε στο σκαλοπάτι των 30 και, ανεβαίνοντας σκαλοπάτια, τα τσεκ πονάνε περισσότερο. Κάποιες φορές πονάνε και όσα βάζουμε, όχι μόνο τα κενά που υπάρχουν ακόμα.
Βλέπεις, σε μια ζωή που το πόσο έχεις πετύχει φαίνεται από το πόσο συμπληρωμένη είναι η λίστα των καθηκόντων αυτών, η δυστυχία είναι μονόδρομος. Μας έμαθαν πως, αν δεν γίνουν όλα στην ώρα τους, δε θα γίνουν ποτέ. Και αυτό έχτισε μια παγίδα σε έναν αγώνα δρόμου με μονό προορισμό. Σε αυτόν τον αγώνα κάναμε αντίπαλο τον χρόνο, τον συνάνθρωπο και τον ίδιο μας τον εαυτό. Αδιέξοδο.
Είμαστε έξυπνοι, ωστόσο. Γιατί κάπως την καταλάβαμε αυτή την παγίδα και προσπαθούμε να φτιάξουμε τον δικό μας δρόμο. Να μη μας αγχώνει το πότε. Και αυτό είναι το μόνο που αλλάξαμε. Πάμε, λοιπόν, και πέφτουμε σε παγίδες άλλες. Διώχνουμε τον άνθρωπο, γιατί τον βλέπουμε ως βάρος. Δε θέλουμε τη δέσμευση, γιατί θα μας κρατήσει πίσω. Οποιαδήποτε δέσμευση. Δεσμευόμαστε ξαφνικά να υπηρετούμε μονάχα τους εαυτούς μας και είμαστε έτοιμοι να διαλύσουμε τον κόσμο, αν αυτός δεν εφαρμόζει στα δικά μας στάνταρ. Κάπου αυτό λειτουργεί. Κάπου όμως, βρε παιδί μου, ώπα!
Γίναμε φυγόπονοι. Θέλουμε εξέλιξη και δόξα χωρίς κόπο. Θέλουμε την επιτυχία και τη φήμη χωρίς υποχρεώσεις. Θέλουμε οι άλλοι να είναι σωστοί απέναντί μας, χωρίς εμείς να μπαίνουμε στη θέση τους. Και ρωτάω εγώ τώρα. Είναι δυνατόν; Ζητάμε μια δομή να υφίσταται γύρω μας και μέσα μας μένουμε κενοί. Το κίνητρο δεν είναι η ευτυχία. Είναι απλά να φαινόμαστε καλύτεροι από τους άλλους. Ίδιο βιογραφικό, απλά με την υπογραφή μας. Ένας αέναος κύκλος χωρίς νόημα.
Μέτρο. Μέτρημα. Πράξεις. Μαθηματικά είναι η ζωή. Κάτι προσθέτεις. Κάτι αφαιρείς. Κάτι άλλο το πολλαπλασιάζεις και κάτι άλλο το μοιράζεις. Απλά μαθηματικά. Και εμείς τη μεταμορφώσαμε σε Οδύσσεια. Φοβηθήκαμε τους τοίχους που μας έχτισαν μικροί και εμείς πήγαμε και τους κάναμε κλουβί δικό μας για να νιώσουμε ελεύθεροι. Σε κλουβί. Ελεύθεροι.
Οφείλουμε να καταλάβουμε πως, αν θέλουμε να βγούμε από το κλουβί, πρέπει να ξεκινήσουμε να λυγίζουμε τα κάγκελα. Πώς; Από μέσα. Πάντα ξεκινάς από το μέσα. Να δεις τι θες. Τι μπορείς να δώσεις. Τι ζητάς να πάρεις. Να σέβεσαι τις δυνάμεις που έχεις και να αναγνωρίζεις το ότι καμιά φορά στα σχέδια που κάνουμε θα υπάρχουν γέλια από κάποια μεριά. Ξέρεις…
Ο δρόμος δεν είναι ένας. Έχει πολλά μονοπάτια που θα σε βγάλουν εκεί που είναι να βρεθείς. Απλά πρέπει να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για να τα δεις και να μη φοβάσαι να τα περπατήσεις. Δε θέλει δομή. Κάποιες φορές δε χρειάζεται ούτε σχέδιο. Το μόνο αναγκαίο είναι να πιστεύεις στον εαυτό σου και να θες να προχωρήσεις. Να κουνηθείς. Και θα δεις που η λίστα θα συμπληρωθεί από μόνη της με τρόπο μαγικό. Και όχι, δε θα είναι αργά. Θα έρθουν όλα ακριβώς τη στιγμή που τα χρειάζεσαι και, κυρίως, τη στιγμή εκείνη που θα μπορείς να τα ζήσεις.
Συντάκτης: Βάσω Πατρώνη
