7 πράγματα που άλλαξαν μετά τον Covid και μάλλον δεν το πήραμε χαμπάρι

Έχουν περάσει πια πάνω από πέντε χρόνια από το τελευταίο lockdown του Covid, τότε που ξαμολυθήκαμε ξανά στους δρόμους και στις ρουτίνες μας, όπως τις ξέραμε ή, τέλος πάντων, όπως αυτές διαμορφώθηκαν μετά από την επική αυτή πανδημία που έμελλε να μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μας.

Πες μου όμως ποιος ξεχνάει τα SMS για να βγούμε από το σπίτι; Το 1 για γιατρό ή φαρμακείο, το 2 για τα ψώνια, το 6 για άθληση;;  Και ποιος ξεχνάει το άγχος, ειδικά αν έμενες σε μεγαλούπολη, μήπως σε σταματήσει κανένα όργανο, όχι μουσικό, και έπρεπε να εξηγήσεις με κάθε λεπτομέρεια πού πας και γιατί; Όσο για εσένα που έμενες επαρχία, άσε τα ξέρουμε και τα δικά σου… λογικά νοσταλγείς λίγο εκείνες τις εποχές και τις περίεργες φιλίες που δημιουργήθηκαν στις αυλές, στα μπαλκόνια και στις βόλτες που έκανες, πάντα χωρίς μήνυμα, ε να τα λέμε κι αυτά.

Και θα μου πεις: «Καλά, και πριν και μετά τα ίδια κάνω».

Έλα όμως που κάτι είχε αλλάξει.

Ο Covid ήταν, θέλουμε δεν θέλουμε, μια μικρή καμπή στην καθημερινότητά μας. Μπορεί να επιστρέψαμε στις δουλειές μας, στα ταξίδια, στις εξόδους και στις παρέες μας, όμως κάποιες συνήθειες και κάποιες σκέψεις έμειναν εκεί. Όχι απαραίτητα επειδή το καταλάβαμε εκείνη τη στιγμή, αλλά επειδή πλέον τις κάνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Πάρε για παράδειγμα τη μάσκα.

Θυμάσαι τη γκρίνια; «Μου βγάζει σπυράκια», «δεν μπορώ να αναπνεύσω», «με ιδρώνει». Και τώρα μπορεί να είσαι σε ένα γεμάτο αεροπλάνο και να σκεφτείς μόνος σου: Μήπως να βάλω μια μάσκα να πάει στ’ ανάθεμα;

Ωπ, τι έγινε τώρα;

Ή αν ακούσεις κάποιον να βήχει δίπλα σου. Πριν από τον Covid μπορεί να είχες την κλασική γρίπη, να πήγαινες κανονικά στη δουλειά και όλοι οι υπόλοιποι να λέγανε «έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα». Τώρα η πρώτη σου σκέψη είναι λίγο πιο κοντά στο: «Άνθρωπέ μου, πάνε βήξε λίγο πιο πέρα, θα μας κολλήσεις κανάν Covid!»

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο όπου, αν αύριο μας πουν ότι εξαπλώθηκε ένας νέος ιός που μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι, λυκανθρώπους ή βαμπίρ, υπάρχει μια πιθανότητα η αντίδρασή μας να είναι:

«Ε, πολύ πιθανό. Οκ, πάμε να το ζήσουμε κι αυτό.»

Και μέσα σε όλα αυτά, άλλαξαν και μερικά πολύ πιο καθημερινά πράγματα.

1. Το να δουλεύεις από το σπίτι έγινε απολύτως φυσιολογικό

Κάποτε το «δουλεύω από το σπίτι» ακουγόταν σαν προνόμιο. Κάτι που έκαναν κάποιοι τυχεροί άνθρωποι που δεν χρειαζόταν να πηγαίνουν κάθε πρωί στο γραφείο. Ή κάτι που έβλεπες μόνο στην τηλεόραση..

Μετά τον Covid έγινε για πολλούς μέρος της κανονικής ζωής. Να ανοίξεις τον υπολογιστή με τις πιτζάμες, να κάνεις meeting από την κουζίνα και να θεωρείς απολύτως λογικό ότι σήμερα δεν υπάρχει κανένας λόγος να μπεις στο αυτοκίνητο για να πας μέχρι το γραφείο.

2. Οι υπάλληλοι εξαφανίστηκαν

Πας σε ένα κατάστημα, μια καφετέρια, ένα εστιατόριο και πάντα κάποιος λείπει. Υπάρχει πλέον αυτή η μόνιμη αίσθηση ότι δεν φτάνουν οι άνθρωποι για να γίνουν όλες οι δουλειές που πρέπει να γίνουν. Και εσύ από την άλλη περιμένεις, κοιτάς γύρω σου, δεν βρίσκεις κανέναν και λες «εντάξει, θα περιμένω». Γιατί τι άλλο να κάνεις;

3. Οι ταμειακές έγιναν οι καινούργιοι συνάδελφοί μας

Μπορεί να μπεις στο σούπερ μάρκετ, να περάσεις μόνος σου τα ψώνια, να τα πληρώσεις μόνος σου και να φύγεις χωρίς να έχεις μιλήσει σε άνθρωπο. Και δεν σου φαίνεται καν περίεργο, ίσα ίσα ξεμπερδεύεις και πιο γρήγορα.. έτσι δεν είναι; Δεν θέλεις πλέον ούτε να περιμένεις.

4. Το QR code μπήκε παντού

Θέλω πίσω τους κανονικούς καταλόγους.. Εσύ;

Ναι, ξέρω. Έχουμε κινητό. Ξέρουμε να σκανάρουμε QR code. Δεν είναι δύσκολο. Αλλά γιατί πρέπει να ανοίγεις το κινητό , να περιμένεις να φορτώσει η σελίδα, να κάνεις zoom για να διαβάσεις τα γράμματα και μετά να ψάχνεις τι ακριβώς περιέχει το κάθε πιάτο; Δώστε μου πίσω τον τιμοκαταλόγο σε φυσική μορφή! Να το κρατάω στο χέρι μου σαν άνθρωπος.

5. Το delivery έγινε δεύτερη φύση

Θα παραγγείλεις τα πράγματά σου από το σούπερ μάρκετ χωρίς δεύτερη σκέψη.Γιατί; Γιατί μπορείς. Και, στην τελική αυτό είναι ίσως και το πιο στενάχωρο κομμάτι. Το «μένω σπίτι» από κάτι που έκανες επειδή έπρεπε, έγινε κάτι που κάνεις επειδή θες. Δεν χρειάζεται να υπάρχει lockdown για να μην βγεις.

6. Τα μετρητά πάνε να γίνουν vintage

Θυμάσαι πότε ήταν απολύτως φυσιολογικό να έχεις μερικά χαρτονομίσματα και κέρματα στο πορτοφόλι σου; Πλέον φεύγεις από το σπίτι και δεν έχεις ούτε ένα ευρώ πάνω σου . Γιατί να έχεις πορτοφόλι άλλωστε; Έχεις το κινητό σου. Πληρώνεις τον καφέ, το σούπερ μάρκετ, το ταξί, το delivery, το εισιτήριο. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, το να βγάλεις ένα δεκάρικο από την τσέπη έχει αρχίσει να μοιάζει σχεδόν… vintage.

7. Και φυσικά, η ακρίβεια

Αυτό ίσως δεν χρειάζεται καν ιδιαίτερη εξήγηση. Είναι και συνονθύλευμα όλων των παραπάνω..

Πας να αγοράσεις τρία πράγματα και φεύγεις με μια απορία σχηματισμένη στο πρόσωπο σου..Τι έγινε ρε παιδιά; Τι πήρα; Οι τιμές ανέβηκαν, οι συσκευασίες μίκρυναν και η έννοια του «θα πάρω και κάτι ακόμα» άρχισε να χάνει το νόημά της.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο περίεργο πράγμα που μας άφησε ο Covid. Όχι μόνο ότι άλλαξε τον τρόπο που ζεις, δουλεύεις ή ψωνίζεις. Αλλά ότι συνήθισες τόσο γρήγορα μια καινούργια πραγματικότητα, που πολλές φορές ξεχνάς ότι δεν ήταν πάντα έτσι.

Μπορεί να μην το παρατηρείς κάθε μέρα. Αλλά κάπου ανάμεσα στο QR code, το delivery, την τηλεργασία, τη μάσκα στο αεροπλάνο, το self-checkout, το κινητό αντί για πορτοφόλι και την τιμή ενός καφέ, υπάρχει ένα μικρό «πριν» και «μετά».