Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις ανοιχτές και γεμάτες βαλίτσες στο πάτωμα του σπιτιού, στη δροσιά του κλιματιστικού, το ατελείωτο scroll στις φωτογραφίες που τραβήξαμε και στις παντόφλες που κουβαλούν ακόμη άμμο, μείναμε να κάνουμε απολογισμό για το πώς τα περάσαμε το φετινό καλοκαίρι. Αυτό το πολυπόθητο καλοκαίρι που το σκεφτόμαστε, το ονειρευόμαστε και το προγραμματίζουμε μέσα στο καταχείμωνο. Τι λειτούργησε, τι όχι, τι θα αλλάζαμε και τι θα κρατήσουμε και για το επόμενο καλοκαίρι. Πόσο τελικά αντεπεξήλθε στις προσδοκίες μας το φετινό καλοκαίρι; Πόσα από αυτά που λέγαμε και φανταζόμασταν πως θα κάναμε φέτος πραγματοποιήθηκαν; Πήγαμε σε όσες συναυλίες θέλαμε; Ειδωθήκαμε με ανθρώπους που είχαμε καιρό να δούμε; Παρτάραμε δίπλα στη θάλασσα με μαγιό μέχρι το ξημέρωμα; Και στην τελική, μόνο Excel δεν φτιάξαμε στον υπολογιστή με τα συν και πλην! Λες και το καλοκαίρι είναι project και πρέπει σε κάποιον να κάνουμε εντύπωση, να δώσουμε αποτελέσματα και εξηγήσεις.
Σαν παιδιά, το κλείσιμο των σχολείων σήμαινε ένα απλό πράγμα… τρεις μήνες ανεμελιάς! Τρεις μήνες γεμάτοι παιχνίδι στις γειτονιές από το πρωί μέχρι να δύσει ο ήλιος, ατελείωτες βουτιές στην παραλία, παραμονή στο νερό μέχρι τα δάχτυλά μας να πάρουν αυτή την κλασική μαλακή μορφή και, φυσικά, διακοπές στο χωριό με παππού και γιαγιά και, εννοείται, τα παγωτά!
Μεγαλώνοντας και μπαίνοντας στην πίστα της ενήλικης ζωής, τα πράγματα άλλαξαν. Έγιναν πιο απαιτητικά, πιο προγραμματισμένα και πιο συγκεκριμένα. Θρέψαμε ανάγκες και σαν να φορτώσαμε στο καλοκαίρι όλες εκείνες τις προσδοκίες που μαζεύαμε όλο τον υπόλοιπο χρόνο ή που μας δημιουργήθηκαν μέσω της προβολής των ωραίων και πετυχημένων ζωών των ανθρώπων στα social. «Φέτος θέλω να ξεκουράσω το βασανισμένο μου κορμί!», λέει ο ένας στους συναδέλφους του στη δουλειά. «Φέτος θα ζήσω τον απόλυτο καλοκαιρινό έρωτα», αναφέρει κάποιος άλλος στην παρέα τον Απρίλιο που κλείνει εισιτήρια και διαμονή για τις διακοπές του Αυγούστου. Ο καθένας μας ονειρεύεται και ελπίζει να ζήσει στο καλοκαίρι του κάτι το τελείως διαφορετικό από αυτό που ζει τον υπόλοιπο χρόνο. Να έρθει κάτι να ταράξει τα ρουτινιασμένα νερά. Κάτι που θα μας πάρει τα μυαλά και θα το θυμόμαστε όχι μόνο τον επόμενο χειμώνα, αλλά για μια ολόκληρη ζωή. Μια τυχαία γνωριμία στο πλοίο για το νησί; Ένα μεταμεσονύκτιο μπάνιο στη ζεστή θάλασσα μετά από cocktail party; Εκείνοι οι χοροί με τους κολλητούς στο πανηγύρι του νησιού, που μπορεί να μην ξέραμε τον χορό, ωστόσο δεν ντραπήκαμε να το προσπαθήσουμε και βρεθήκαμε να χορεύουμε σαν εκείνους τους τουρίστες στα viral βιντεάκια;
Βέβαια, αν το σκεφτείς, είναι λίγο τρελό να περιμένεις μέσα σε τρεις μήνες ή, τέλος πάντων, όσο διαρκεί η άδεια του καθενός, να δημιουργηθούν νέες συνήθειες, να αλλάξουν καταστάσεις, να βρούμε όσα αναζητούμε τόσο καιρό, να δούμε φίλους, να γνωρίσουμε τον έρωτα και, φυσικά, να απολαύσουμε και (σχεδόν) όλα τα πανηγύρια του νησιού.
Γιατί το καλοκαίρι πλέον, όπως είπαμε, έχει μέσα του πολύ ενήλικη περιπέτεια και ζωή. Έχει ευθύνες, εργασία, υποχρεώσεις. Υπάρχουν καλοκαίρια που δεν καταφέραμε να πάμε όσες μέρες θα θέλαμε διακοπές, γιατί έπρεπε να δουλέψουμε παραπάνω και αρκεστήκαμε σε ένα τριήμερο σε κοντινό προορισμό. Που κάποιο θέμα υγείας δικού μας ανθρώπου μας κράτησε λίγο πιο πίσω και δυσκολευτήκαμε να βρούμε την ηρεμία που πιστεύαμε πως θα βρούμε δίπλα στο κύμα. Που τα οικονομικά μας ήταν σαν το γεφύρι της Άρτας: όλο τον χρόνο μαζεύαμε χρήματα και, μέχρι να έρθει το καλοκαίρι, τα είχαμε ξοδέψει αλλού.
Ακόμα όμως και αν καταφέραμε να πάμε εκεί που θέλαμε και, μαζί με τις βουτιές, να ρίξουμε και τους ρυθμούς της ζωής μας, πάλι κάτι μας τράβηξε πίσω. Ίσως να έγιναν κάποιες συνειδητοποιήσεις. Να ήρθαμε αντιμέτωποι με όλα όσα κρύβαμε καλά κάτω από το χαλί των καθημερινών υποχρεώσεων. Συνειδητοποιήσεις λίγο πιο προσωπικές, πιο αιχμηρές. Που ένιωσες σαν να βρίσκεσαι σε διαρκή συνεδρία με την ψυχολόγο. Που το μέσα μας αντιλαμβανόταν πολύ περισσότερα και προσπαθούσε αυτές τις συνειδητοποιήσεις να τις βάλει σε τάξη. Που μας άγχωσε το ότι δεν απολαύσαμε το καλοκαίρι όπως έπρεπε. Γιατί στο μυαλό μας το είχαμε φτιάξει πολύ διαφορετικά. Σαν να υπήρξε επιτακτική ανάγκη να διαμορφώσουμε το τέλειο καλοκαίρι. Το τέλειο καλοκαίρι, βέβαια, για ποιον;
Μάλιστα! Δημιουργούμε προσδοκίες για κάτι που θα έπρεπε να το ζήσουμε όπως κάναμε παιδιά: ανέμελα. Να ακολουθήσουμε τη ροή, να μετράμε μπάνια, παγωτά και να μαζευόμαστε στις αυλές με φίλους. Να «χανόμαστε» μέσα σε παρέες και τα βράδια να χανόμαστε στους ήχους της μουσικής. Και ας μείνουμε στην ίδια πόλη, ας μην καταφέραμε να κλείσουμε αεροπορικά ή ακτοπλοϊκά για τον απόλυτο προορισμό. Ίσως τελικά, για τον καθένα μας, καλοκαίρι να είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Βασισμένο στις ανάγκες και στις πραγματικές επιθυμίες μας.
Μοιάζει δύσκολο και καμιά φορά είναι, ωστόσο μέσα στην ενήλικη μας ζωή χωράει σίγουρα λίγο παιδικό ανέμελο καλοκαίρι, από εκείνα τα παλιά!
Συντάκτης: Αθηνά Συντυχάκη - Θάνου
