Κατεβάζουμε μια εφαρμογή γνωριμιών με την αθωότητα ανθρώπου που πιστεύει ότι μπορεί να βρει κάτι όμορφο ανάμεσα σε φωτογραφίες με γυαλιά ηλίου, κοιλιακούς που έχουν δει περισσότερο φως από εμάς και βιογραφικά που γράφουν «δεν ξέρω τι ψάχνω, αλλά θα το καταλάβω όταν το βρω». Κάνουμε swipe, ανταλλάσσουμε μηνύματα, ενθουσιαζόμαστε και κάπου ανάμεσα σε ένα «χαχαχα» και ένα «πότε θα βρεθούμε;» αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι ίσως αυτή τη φορά κάτι να έχει νόημα. Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που ξεχνάμε: το ότι κάποιος κατέβασε την ίδια εφαρμογή με εμάς δε σημαίνει ότι κατέβηκε και στο ίδιο συναισθηματικό επίπεδο ετοιμότητας.
Καλώς ήρθατε στο σύγχρονο dating, όπου οι επιλογές είναι αμέτρητες, οι προθέσεις δυσδιάκριτες και η συναισθηματική διαθεσιμότητα είδος υπό εξαφάνιση.
Μπορείς να γνωρίσεις κάποιον μέσα σε λίγα λεπτά. Να ανταλλάξεις μηνύματα, να γελάσεις, να νιώσεις πως κάτι υπάρχει εκεί. Να κανονίσετε να βρεθείτε και να περάσεις ένα βράδυ που θα σε κάνει να χαμογελάς την επόμενη μέρα χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Να πεις «κάτι καλό γίνεται εδώ» και να αρχίσεις, σχεδόν ασυναίσθητα, να αφήνεις λίγο χώρο στη σκέψη σου για έναν άνθρωπο που μέχρι χθες δεν υπήρχε.
Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η παγίδα. Όχι στο ότι γνώρισες κάποιον μέσω εφαρμογής. Ούτε στο ότι ενθουσιάστηκες. Αλλά στο ότι συχνά μπερδεύουμε την πρόσβαση με τη διαθεσιμότητα.
Επειδή κάποιος είναι στο dating app, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι έτοιμος να γνωρίσει έναν άλλον άνθρωπο. Μπορεί να είναι εκεί επειδή βαριέται. Επειδή μόλις χώρισε και χρειάζεται να επιβεβαιώσει ότι εξακολουθεί να αρέσει. Επειδή του λείπει η οικειότητα, αλλά όχι αρκετά ώστε να αναλάβει την ευθύνη της. Επειδή θέλει να φλερτάρει, να περάσει καλά, να νιώσει επιθυμητός, χωρίς να έχει την παραμικρή διάθεση να χτίσει κάτι πέρα από αυτό.
Και όλα αυτά είναι ανθρώπινα. Δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να ψάχνουν σχέση. Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο καθένας ψάχνει κάτι διαφορετικό, αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να το πει ξεκάθαρα.
Γιατί άλλο το «θέλω να γνωρίσω κάποιον και να δω πού θα πάει» και άλλο το «θέλω να έχω κάποιον διαθέσιμο όταν νιώθω μόνος, αρκεί να μη χρειαστεί να είμαι κι εγώ διαθέσιμος όταν με χρειαστεί εκείνος».
Το δεύτερο, δυστυχώς, δεν αναγράφεται στο προφίλ. Δεν υπάρχει φίλτρο αναζήτησης που να λέει «εμφάνισε μόνο ανθρώπους που έχουν επεξεργαστεί τα συναισθηματικά τους, ξέρουν τι θέλουν και δεν θεωρούν την επικοινωνία μορφή απειλής». Αν υπήρχε, θα ήταν η πιο ακριβή συνδρομή της εφαρμογής και πάλι θα είχαμε ξεχάσει να ακυρώσουμε τη δωρεάν δοκιμή.
Αντί γι’ αυτό, έχουμε φωτογραφίες, λίγα λόγια και την προσωπική μας ικανότητα να συμπληρώνουμε τα κενά. Και, ας είμαστε ειλικρινείς, όταν μας αρέσει κάποιος, η φαντασία μας δουλεύει υπερωρίες χωρίς να ζητήσει έγκριση από το λογιστήριο.
Ένα ωραίο ραντεβού γίνεται πιθανότητα. Ένα τρυφερό μήνυμα γίνεται ένδειξη ενδιαφέροντος. Μια αγκαλιά αποκτά λίγο μεγαλύτερη σημασία απ’ όση ίσως είχε για τον άλλον. Και ξαφνικά δεν γνωρίζουμε απλώς έναν άνθρωπο. Γνωρίζουμε και την εκδοχή του που έχουμε αρχίσει να φτιάχνουμε στο μυαλό μας.
Τον άνθρωπο που θα μπορούσε να είναι. Που ίσως θέλει τα ίδια με εμάς. Που θα μπορούσε να μας πάρει τηλέφωνο χωρίς να χρειαστεί να αναρωτηθούμε αν ενοχλούμε. Που θα μπορούσε να μας δείξει ότι ενδιαφέρεται χωρίς να πρέπει να αποκρυπτογραφήσουμε τα μηνύματά του σαν να πρόκειται για χαμένο χειρόγραφο αρχαίου πολιτισμού.
Μόνο που η πιθανότητα δεν είναι υπόσχεση. Και η χημεία δεν είναι συμβόλαιο.
Μπορεί να περάσεις υπέροχα με κάποιον και παρ’ όλα αυτά να μην είναι διαθέσιμος για αυτό που θέλεις. Μπορεί να του αρέσεις πραγματικά, αλλά να μην έχει τον χώρο, την επιθυμία ή την ωριμότητα να σε συναντήσει εκεί που βρίσκεσαι. Μπορεί να μην είναι κακός άνθρωπος, ούτε να σε κοροϊδεύει συνειδητά. Μπορεί απλώς να μη βρίσκεται στην ίδια σελίδα με εσένα.
Και ναι, αυτό είναι απογοητευτικό. Γιατί θα ήταν πολύ πιο εύκολο αν οι άνθρωποι που δεν είναι διαθέσιμοι φορούσαν ένα μικρό φωτεινό γιλέκο. Να τους βλέπουμε από μακριά, να τους χαιρετάμε ευγενικά και να συνεχίζουμε την πορεία μας χωρίς να επενδύσουμε συναισθηματικά σε μια κατάσταση που έχει ημερομηνία λήξης πριν καν αρχίσει.
Αλλά δεν λειτουργεί έτσι. Η διαθεσιμότητα δεν φαίνεται στις φωτογραφίες. Δεν αποδεικνύεται από το πόσο ωραία κυλάει μια συζήτηση ούτε από το πόσο έντονα μπορεί κάποιος να σε διεκδικήσει τις πρώτες μέρες. Φαίνεται κυρίως στον χρόνο, στη συνέπεια, στην επικοινωνία και στην ικανότητα ενός ανθρώπου να είναι παρών όχι μόνο όταν όλα είναι εύκολα και συναρπαστικά, αλλά και όταν χρειάζεται να υπάρξει λίγη σαφήνεια.
Γιατί το ενδιαφέρον μπορεί να είναι στιγμιαίο. Η διαθεσιμότητα χρειάζεται συνέχεια.
Και κάπου εδώ χρειάζεται να θυμηθούμε και κάτι ακόμη: δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αποδείξουμε σε κανέναν ότι αξίζουμε να μας επιλέξει. Δεν χρειάζεται να γίνουμε πιο χαλαροί, πιο αδιάφοροι, πιο μυστηριώδεις ή λιγότερο απαιτητικοί για να χωρέσουμε σε έναν άνθρωπο που δεν έχει χώρο για εμάς.
Δεν χρειάζεται να προσποιούμαστε ότι δεν μας νοιάζει, ενώ μας νοιάζει. Ούτε να βαφτίζουμε την ασάφεια «χαλαρή φάση» επειδή φοβόμαστε ότι, αν ζητήσουμε κάτι ξεκάθαρο, θα φύγει ο άλλος.
Αν φύγει επειδή εκφράσαμε με ειλικρίνεια τι θέλουμε, ίσως δεν χάσαμε αυτό που νομίζαμε ότι είχαμε. Ίσως απλώς μάθαμε νωρίτερα τι πραγματικά υπήρχε.
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε γνωριμία πρέπει να ξεκινά με συνέντευξη για θέση συντρόφου, τρεις συστάσεις και πιστοποιητικό συναισθηματικής επάρκειας. Μπορούμε να φλερτάρουμε, να διασκεδάζουμε, να αφήνουμε τα πράγματα να εξελίσσονται φυσικά. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε από το πρώτο ραντεβού αν θα γεράσουμε μαζί ή αν θα τσακωνόμαστε για το ποιος θα κατεβάσει τα σκουπίδια.
Χρειάζεται, όμως, να παρατηρούμε αν αυτό που ζούμε μάς κάνει να αισθανόμαστε όμορφα ή αν έχουμε αρχίσει να ζούμε σε μια μόνιμη αναμονή. Αν υπάρχει αμοιβαιότητα ή αν προσπαθούμε μόνοι μας να κρατήσουμε ζωντανό κάτι που ο άλλος αφήνει διαρκώς στην πρίζα, χωρίς να πατάει ποτέ το κουμπί της λειτουργίας. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε κάποιον που θα μας στείλει το τέλειο πρώτο μήνυμα. Είναι να γνωρίσουμε κάποιον με τον οποίο δεν θα χρειάζεται να αναρωτιόμαστε διαρκώς αν υπάρχει χώρος για εμάς στη ζωή του. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι του dating σήμερα. Όχι να βρούμε ανθρώπους. Ανθρώπους βρίσκουμε παντού. Στις εφαρμογές, στα μπαρ, στις παρέες, στις ουρές για καφέ. Το δύσκολο είναι να βρούμε εκείνους που, πέρα από το να μας θέλουν για λίγο, έχουν τη διάθεση να μας γνωρίσουν πραγματικά.
Οπότε, την επόμενη φορά που θα κάνουμε swipe δεξιά, ας κρατήσουμε μια μικρή επιφύλαξη για το σενάριο που έχει ήδη αρχίσει να γράφει το μυαλό μας. Ας απολαύσουμε τη γνωριμία χωρίς να της φορτώσουμε από την πρώτη εβδομάδα ένα κοινό μέλλον, ένα σκυλί και όνομα για το παιδί. Ας θυμόμαστε ότι πίσω από κάθε προφίλ υπάρχει ένας άνθρωπος, όχι απαραίτητα ένας άνθρωπος έτοιμος για εμάς. Γιατί, τελικά, το να σε βρει κάποιος σε μια εφαρμογή είναι εύκολο. Το να σε συναντήσει πραγματικά, με όσα αυτό σημαίνει, είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.
Και δε χρειάζεται να συνεχίσουμε να κάνουμε swipe μέχρι να βρούμε κάποιον που απλώς μας αρέσει. Χρειάζεται να βρούμε κάποιον που, όταν μας γνωρίσει, δεν θα θέλει μόνο να ανοίξει μια συζήτηση. Θα θέλει και να τη συνεχίσει.
Συντάκτης: Αθηνά Συντυχάκη - Θάνου
