Και σκέψου, λέει, να ανοίγουμε κάθε βράδυ την πόρτα και να μπαίνουμε σε ένα σπίτι με τέσσερις ρόδες.
Ένα παλιό τροχόσπιτο. Χρώματα στους κουβάδες, στα χέρια εργαλεία. Και μπόλικη όρεξη για να το φτιάξεις από την αρχή. Σου ακούγεται τρελό; Δεν είναι. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που ονειρεύτηκαν, σχεδίασαν και τελικά υλοποίησαν αυτό που πολλοί θέλουν, αλλά λίγοι τολμούν.
Να μείνεις μαζί με τη σχέση σου σε τροχόσπιτο. Όταν λέω τροχόσπιτο, δεν εννοώ τα του κάμπινγκ του καλοκαιριού με την ντουζιέρα στην αυλή και το γείτονα που τρώει καρπούζι. Λέω για εκείνα τα ρετρό, που έχουν όσα χρειάζονται δύο άνθρωποι. Που δεν τους λείπει τίποτα από όσα έχει ένα διαμέρισμα ή όποιο άλλο σπίτι και που ίσως το μόνο που τα διαχωρίζει, είναι η απόλυτη ελευθερία που σου προσφέρουν και που για χάρη της αξίζει να θυσιάσεις 40, 50 ή 60 τετραγωνικά.
Εν αρχή ην ο χώρος. Γιατί ασφαλώς δε θα πάρεις ένα τροχόσπιτο και θα τρέχεις να το στήσεις σε όποια ύπαιθρο διεγείρει το βουκολικό σου ένστικτο. Εκτός από παράνομο, είναι και επικίνδυνο. Όμως σε ένα κομμάτι γης δικό σας, περιφραγμένο και ασφαλές, μπορείτε να κάνετε ό,τι γουστάρετε. Όλα όσα ονειρευτήκατε ξαπλωμένοι εκείνο το βράδυ στον καναπέ του συμβατικού σας σπιτιού και γελούσατε πεπεισμένοι πως θα παραμείνει ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό.
Προαπαιτούμενο φυσικά είναι ότι πρέπει να συμβιβαστείτε με τη δεδομένα περιορισμένη έκτασή του. Μήτε πολλά δωμάτια, μήτε μεγάλα σαλόνια. Όμως τι να τα κάνεις όλα αυτά, αν η μέρα σου ξεκινάει μέσα σε ένα σκουριασμένο ασανσέρ; Στο αυτοκινούμενο θα ανοίγεις την πόρτα το πρωί και θα βλέπεις πράσινο κι ουρανό. Θα κατεβαίνεις τρία σκαλάκια και θα πίνεις τον καφέ σου, αναπνέοντας καθαρό αέρα. Εννοείται πως αυτό μπορεί να γίνει και σε κάθε σπίτι χτισμένο στην εξοχή, όμως το μπετόν και τα ντουβάρια μειώνουν καταλυτικά την πρωτογενή αίσθηση της φύσης. Εν αντιθέσει, αυτή αυξάνεται γεωμετρικά απ’ την αφαιρετικότητα στα υλικά ενός τροχόσπιτου. Αν έχεις μείνει ποτέ σου σε σκηνή, καταλαβαίνεις ακριβώς τι εννοώ.
Αν πάλι μου πεις ότι δεν είναι λειτουργικό ένα τέτοιο σπίτι μες στο καταχείμωνο, δεν μπορώ να σου πω ότι θα το αντικρούσω. Ναι, αυτό είναι ένα αρνητικό που ίσως να αποτελέσει φρένο στην επιθυμία σας. Ασφαλώς υπάρχουν τρόποι να εξοπλιστεί με θέρμανση και τα συναφή, όπως και να έχει πάντως δεν είναι και η καλύτερη επιλογή, όταν έξω ο αέρας θα λυσσομανάει και θα βρέχει νυχθημερόν. Ζούμε όμως στην Ελλάδα, και ο βαρύς χειμώνας κρατάει σύνολο δύο μήνες το πολύ. Που σημαίνει ότι έχετε 10 μήνες να το χαρείτε. Όχι κι άσχημα, αν με ρωτάς.
Το σημαντικότερο; Το σπίτι σας είναι κινητό. Κι-νη-τό. Το αντιλαμβάνεσαι; Τι πιο τέλειο απ’ τη δυνατότητα να πάτε μαζί του όπου σας έρθει. Απλώς να ξυπνάτε, να το φορτώνετε, να διαλέγετε ένα μέρος και να φεύγετε. Και να μην έχετε το άγχος να γυρίσετε νωρίς, γιατί και να ξεχαστείτε σίγουρα θα έχετε κάπου να ξημερώσετε.
Δε θα νιώθετε την ανασφάλεια του ταξιδιώτη που πρέπει σε έναν ξένο τόπο να είναι συνεχώς και κάπου. Εσείς, άμα βαρεθείτε, άμα ζαλιστείτε, έχετε το τροχόσπιτο. Roadtrips ατέλειωτα, που όποια στιγμή το θελήσετε σβήνετε τη μηχανή και ξαπλώνετε στο αφράτο σας κρεβατάκι κι όχι στα σκληρά καθίσματα ενός αυτοκινήτου. Δεκάδες τόποι, τόσα τοπία, που ποτέ δε θα βλέπατε όχι γιατί δε θα ‘χατε τη διάθεση, αλλά γιατί θα ήταν πάντα πολύ περισσότερες και πάντα πιο δύσκολο να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις.
Είναι ένα εγχείρημα που από τη φύση του δεν ταυτίζεται με τη μονιμότητα. Ένας τόσο μικρός χώρος μπορεί κάποτε να σε πνίξει, δεν είναι σίγουρα βολικός για να μεγαλώσεις παιδιά και η πιθανή απόστασή του από το κέντρο της πόλης ίσως σε κουράσει. Όχι ότι είναι αδύνατον να μη συμβεί ποτέ κάτι από τα παραπάνω, απλώς όσο αυξάνονται οι απαιτήσεις, όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι, όσο αλλάζουν τα δεδομένα και τα όσα ζητάει ο καθένας από τη ζωή του, αυξάνονται και οι δυσκολίες στο να τα ταιριάξει όλα αυτά μαζί. Στη ζωή όμως δεν πράττουμε με μελλοντικές προαιρέσεις ή τουλάχιστον δε θα έπρεπε να το κάνουμε. Αν είναι αυτό που θέλεις τη δεδομένη στιγμή, δεν έχεις παρά να το κάνεις. Κι όταν πια αυτό δε θα σε εξυπηρετεί, δε θα σε καλύπτει ή δε θα σου αρέσει, θα είναι πάλι τότε η ώρα να το αλλάξεις.
Δεν είναι το ίδιο το τροχόσπιτο που μας κάνει να ενθουσιαζόμαστε. Δεν είναι οι vintage απεικονίσεις του οι οποίες κυκλοφορούν, που μας κάνουν να ζηλεύουμε την ασυνήθιστη ομορφιά του. Είναι αυτό που υπάρχει γύρω από την ιδέα. Την ιδέα μπορείς λίγο-πολύ να τη φτιάξεις σε κάθε χώρο. Εκείνο που μας κάνει να φανταζόμαστε μία ζωή με τον άνθρωπό μας σε ένα πάτωμα λίγο πιο πάνω απ’ τη γη, είναι η πεποίθηση πως άπαξ και συμφωνήσουμε να χτίσουμε το παρόν μας στην εξαίρεση, στο άπιαστο, στο αερικό, κανένα βάλτωμα δε θα είναι ποτέ ικανό να μας προλάβει.
Θα το νικάμε πάντα εμείς και οι τέσσερις μας ρόδες.
Επιμέλεια Κειμένου Αγγελικής Κοντογιαννάτου: Σοφία Καλπαζίδου
Συντάκτης: Αγγελική Κοντογιαννάτου
