Δε χρειάζεται μια σχέση να είναι «τοξική» για να σου κάνει κακό.
Δε χρειάζεται να υπάρχει προδοσία, φωνές ή ένα τεράστιο δράμα για να δικαιούσαι να πεις: «Δεν είμαι πια καλά εδώ.»
Μερικές σχέσεις κάνουν κάτι πολύ πιο ύπουλο. Σε μικραίνουν. Σιγά σιγά. Μέχρι που μιλάς λιγότερο, ζητάς λιγότερα, ανέχεσαι περισσότερο και λες τόσα «δεν πειράζει», που στο τέλος ξεχνάς τι σε πειράζει.
Στο πρώτο επεισόδιο του The Hustler μιλάμε για τις ερωτικές, φιλικές και επαγγελματικές σχέσεις που κάποτε μας έκαναν καλό, αλλά κάπου στην πορεία σταμάτησαν να μας εξελίσσουν.
Για τους ανθρώπους που περιμένουμε να γίνουν η «έκδοση 2.0» τους, ενώ εκείνοι μπορεί να είναι μια χαρά με την έκδοση που ήδη έχουν. Για τις φιλίες στις οποίες χαμηλώνουμε ακόμα και τη χαρά μας. Για τις δουλειές που μπαίνουμε με αυτοπεποίθηση και βγαίνουμε αναρωτώμενοι αν τελικά αξίζουμε.
Και, κυρίως, για τη δική μας ευθύνη: πόσες φορές μικρύναμε εμείς τον εαυτό μας για να χωρέσουμε κάπου; Γιατί θάρρος δεν είναι πάντα να φύγεις. Μερικές φορές είναι να μείνεις και να μιλήσεις. Να βάλεις όριο. Να πεις «ως εδώ». Και άλλες φορές, θάρρος είναι να σταματήσεις να δίνεις τη δέκατη έβδομη ευκαιρία και να τη βαφτίζεις δεύτερη.
Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι μόνο «με αγαπάει;». Είναι: «Μου επιτρέπεται να είμαι ολόκληρoς ο εαυτός μου εδώ μέσα;»
Συντάκτης: Βίκυ Καλογερά
