Κι ύστερα, τι να τα κάνεις δυο τέτοια φιλιά;

Δεν είπαμε πολλά. Δε χρειάστηκαν οι άδειες λέξεις.

Τα μάτια είχαν ήδη αρχίσει να μιλούν.

Κι οι ανάσες μας, χωρίς να το επιλέξεις, βρήκαν τον ίδιο ρυθμό πριν ενωθούν.

Κι όταν τα μάτια συναντήθηκαν ξανά, ο χρόνος δε σταμάτησε· μονάχα είχε λυγίσει. Το σώμα ήξερε όσα αρνιόταν η καρδιά. Κι η λογική δεν πρόλαβε να μας προειδοποιήσει.

Δεν ήταν άγγιγμα, μα έμοιαζε με φλόγα. Ένας κεραυνός που περνούσε από κορμί σε κορμί.

Η επιθυμία είχε ήδη διαλέξει τη στιγμή.

Χωρίς υποσχέσεις, χωρίς κανένα «γιατί».

Μόνο δυο φιλιά που πρόδωσαν τα πάντα.

Κι αν ήταν τόσο δυνατή εκείνη η στιγμή,

γιατί ποτέ δε γίναμε ζευγάρι;