Δεν υπάρχει περίπτωση ναμην το είδες κάπου. Η υπόθεση έχει σκάσει με απίστευτο θόρυβο και αφορά καταγγελία πρώην φοιτήτριας του Cornell, η οποία υποστηρίζει ότι το 2024, σε ηλικία 20 ετών, ναρκώθηκε και βιάστηκε από μέλη της αδελφότητας Chi Phi. Η ίδια έχει προσφύγει πλέον δικαστικά εναντίον επτά πρώην φοιτητών, του πανεπιστημίου και άλλων εμπλεκομένων. Η ποινική έρευνα, που αρχικά δεν είχε οδηγήσει σε διώξεις, άνοιξε ξανά αυτές τις ημέρες. Το Cornell, από την πλευρά του, δηλώνει ότι είχε πραγματοποιήσει εσωτερική έρευνα και είχε επιβάλει κυρώσεις, μεταξύ των οποίων αποβολές και αναστολές φοίτησης.
Η Cereese Qusba, φοιτήτρια της τάξης του 2027 και senior editor της εφημερίδας, άρχισε να ερευνά την υπόθεση μήνες πριν κατατεθεί η αγωγή. Επικοινώνησε με την καταγγέλλουσα, η οποία αναφέρεται ως Jane Doe, μίλησε επανειλημμένα μαζί της και με τους δικηγόρους της και μελέτησε τις διαδικασίες και τις πολιτικές του Cornell. Έτσι, όταν κατατέθηκε η αγωγή, ήταν έτοιμη να δημοσιεύσει στις 18 Σεπτεμβρίου το πρώτο αναλυτικό ρεπορτάζ.
Η Sophia Dasser, φοιτήτρια Πληροφορικής και Φιλοσοφίας της τάξης του 2028, είναι αρχισυντάκτρια της Cornell Daily Sun. Είχε κυρίως τον συντονισμό της κάλυψης και την ευθύνη της ιδιαίτερα σκληρής εκδοτικής γραμμής της εφημερίδας. Το editorial board δημοσίευσε το κείμενο «Cornell Won’t, We Will», κατηγορώντας το πανεπιστήμιο για αδιαφάνεια και κατονομάζοντας τους επτά άνδρες που αναφέρονται ως εναγόμενοι στην αστική αγωγή.
Η δικαστική διερεύνηση θα αποφανθεί για όσα καταγγέλλονται. Υπάρχει όμως μια άλλη λέξη που αξίζει να μείνει λίγο περισσότερο στο τραπέζι.
Ασφάλεια. Τι ακριβώς σημαίνει όταν ένας θεσμός λέει «εδώ είσαι ασφαλής»;
Σημαίνει κάμερες; Κανονισμούς; Τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης; Ένα workshop για τη συναίνεση; Ένα link στην ιστοσελίδα με οδηγίες για το πού πρέπει να απευθυνθεί κάποιος αν συμβεί κάτι; Όλα αυτά μπορεί να χρειάζονται. Αλλά η πραγματική ασφάλεια δοκιμάζεται συνήθως μετά. Όταν κάποιος πει: «Μου συνέβη αυτό».
Εκεί αρχίζει η δεύτερη, λιγότερο συζητημένη στιγμή μιας αποκάλυψης: «Τώρα που σου το είπα, τι θα κάνεις;»
Γιατί ασφάλεια δεν είναι μόνο να προσπαθεί ένας θεσμός να εμποδίσει το κακό πριν συμβεί. Είναι και το τι κάνει όταν ένας άνθρωπος τού λέει ότι κάτι συνέβη. Αν ξέρει να ακούσει. Αν μπορεί να αντέξει αυτό που ακούει χωρίς να σπεύσει πρώτα να προστατεύσει την εικόνα του. Αν οι διαδικασίες του υπηρετούν τον άνθρωπο ή αν τελικά ο άνθρωπος πρέπει να αποδείξει ότι χωρά στις διαδικασίες.
Κάπου εκεί η έννοια της ασφάλειας παύει να είναι διοικητικός όρος και γίνεται σχέση. Γιατί ο άνθρωπος αισθάνεται ασφαλής όχι μόνο όταν πιστεύει ότι δεν θα του συμβεί τίποτα. Αισθάνεται ασφαλής όταν γνωρίζει ότι, αν του συμβεί, δεν θα μείνει μόνος του απέναντι σε αυτό. Και αυτό αφορά πολύ περισσότερα από ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο. Αφορά σχολεία, χώρους εργασίας, αθλητικούς συλλόγους, δομές, οικογένειες. Κάθε μικρό ή μεγάλο σύστημα που χρησιμοποιεί τη λέξη «προστασία».
Είναι σχετικά εύκολο να γράψεις έναν κανονισμό που λέει «μιλήστε». Πολύ δυσκολότερο είναι να έχεις δημιουργήσει έναν χώρο στον οποίο κάποιος πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να μιλήσει — και ότι, όταν το κάνει, κάτι θα συμβεί επειδή μίλησε. Ίσως γι’ αυτό οι δύο φοιτήτριες δημοσιογράφοι του Cornell αξίζουν την υπέρτατη δημοσιογραφική αναγνώριση· επειδή ανάγκασαν έναν ολόκληρο θεσμό να σταθεί απέναντι σε μια πολύ απλή ερώτηση: Όταν λες στους ανθρώπους «εδώ είστε ασφαλείς», είσαι έτοιμος να αναλάβεις όλο το βάρος αυτής της υπόσχεσης;
Συντάκτης: Ελίνα Τρωγάδα
